Jak pozostaję singlem i przy zdrowych zmysłach, podczas gdy wszyscy moi przyjaciele są w związkach?

Podczas ostatniej wizyty w Waszyngtonie zatrzymałam się na noc z jedną z moich najbliższych przyjaciółek i jej chłopakiem. Karen i Ben* przeprowadzili się razem kilka miesięcy wcześniej i po raz pierwszy zobaczyłem ich nowe miejsce — ich mały ogródek z ziołami pod dachem, gigantyczną szafkę telewizyjną, którą wspólnie zbudowali, wspólną szafę w sypialni przepełnioną marynarkami. i falbaniaste sukienki. To prawda, że ​​byli razem od czasów college'u, ale wtedy wydawało się, że bawią się w dom, a nie w ten sam rodzaj związku, co moja matka i ojciec lub inne „prawdziwe”; dorośli mieli.

Leżąc tej nocy na rozkładanej kanapie, zastanawiałem się, kiedy dokładnietoStało się. Kiedy wszyscy inni stali się prawdziwymi dorosłymi, z prawdziwym życiem, prawdziwymi związkami i prawdziwymi planami na przyszłość? , pozbywając się postaci studentów, którzy zbyt późno spali i używali „punktów”; kupować posiłki w jadalni?

kreatywne sposoby, aby poprosić faceta, aby został Twoim chłopakiem

Nie chodziło tylko o Karen i Bena. W ciągu ostatnich kilku miesięcy obserwowałam, jak prawie każdy mój bliski przyjaciel wchodzi w poważny (lub przynajmniej półpoważny) związek. Kuliłam się za każdym razem, gdy logowałam się na Facebooka, gdzie nieunikniona procesja zdjęć ślubnych i ogłoszeń zaręczynowych (OMG tak podekscytowany 4 u!!!) dokonywała moich życiowych osiągnięć (zrobiłam pranie po raz pierwszy od trzech tygodni!) wydawała się nieco śmieszna . Kiedyś marzyłem o tym, że zobaczę mój tekst na okładce bestsellerowej powieści, teraz na przemian fantazjowałem o ślubie i koszmarach z mnóstwem kotów. Nagle wydawało się, że świat stał się mniejszy i… moim jedynym zajęciem było szukanie odpowiedniej partnerki, jednocześnie starając się zachować godność .

Jeden to najbardziej samotny numer — jedyny samotny ocalały

Miałem 24 lata i w niektóre dni czułem się tak, jakby nękały mnie zazdrość i mizantropijne myśli za każdym razem, gdy mijałem szczęśliwą parę na ulicy. Na racjonalnym poziomie wiedziałem, że mam życie, za które wiele kobiet w moim wieku zabiłoby mnie: praca, którą kochałem, mieszkanie w Nowym Jorku, mnóstwo lojalnych dziewczyn. Z praktycznego punktu widzenia chłopak nie pasował do mojego stylu życia: dużo pracowałam, spotykałam się z przyjaciółmi w weekendy i potrzebowałam przynajmniej godziny spokojnego czytania powieści dziennie, żeby pozostać przy zdrowych zmysłach. Byłam szczęśliwą kobietą.

Ale byłam też samotną kobietą. I chociaż nigdy wcześniej mi to nie przeszkadzało, ludzka skłonność do porównywania się z podobnymi ludźmi — przyjaciółmi, rodziną, współpracownikami — nieśmiało; — oznaczała, że ​​niepokoiła mnie teraz. Moja mama miała 24 lata, kiedy poznała mojego ojca, 26, kiedy się zaręczyli. Nic w moim obecnym życiu uczuciowym nie dało mi nadziei, że pewnego dnia ja też mogę być w długotrwałym związku . Był tam wysoki Izraelczyk, który przestał zwracać moje wiadomości po tym, jak spotykaliśmy się przez około miesiąc. Student medycyny, którego spotkałem na kolacji szabatowej, który podobno wciąż tęsknił za swoją ostatnią dziewczyną. Filmowiec, który nadal pisze SMS-y, ale tylko w sobotnie wieczory, z pytaniem, czy chcę się „pobawić”. (Nie)

Żadna z tych niefortunnych okoliczności nie byłaby szczególnie niepokojąca, gdybym nie czuła się jedyną samotną dziewczyną na świecie. Pewnego dnia sporządziłem listę absolutnie wszystkich, których znałem w moim przedziale wiekowym, którzy byli w zaangażowanym związku (62 lata) i wszystkich, którzy nadal byli singlem (13 lat plus ja). Spanikowałem.

Na polowaniu — próby opuszczenia samotności

Po raz pierwszy w życiu naprawdę chciałam chłopaka – nie konkretnego faceta, który oczarował mnie swoim uśmiechem i sposobem, w jaki trzymał mnie za rękę, alekażdykoleś, który chciał nazwać mnie swoją dziewczyną tylko po to, by powiedzieć, że jestem „związany”. Nie chodziło o sposób, w jaki postrzegam siebie, a bardziej o sposób, w jaki myślałem, że widzą mnie inni ludzie . Kiedy moja współlokatorka przedstawiła mnie swojemu nowemu chłopakowi, czy zastanawiał się, dlaczego nie mogę zrobić tego samego? Czy czuli litość, śmiejąc się na myśl, że wyleguję się w dresach i zjem sorbet z pojemnika w sobotni wieczór? Najprawdopodobniej nie obchodziło ich mniej moje weekendowe ubranie — ale moja niepewność związana z romansem powoli zaczęła przeradzać się w pewność siebie, którą rozwinęłam przez lata od ukończenia szkoły średniej. Piękno może leżeć w oku patrzącego, ale coś dzieje się z twoim ego, gdy pozornie widzą wszystkich oprócz ciebie.

Więc podjąłem działanie. Dołączyłem do JDate. W nocy przewijałem rzędy zabawnych nazw użytkowników i zdjęć zwierząt, szukając kogoś, kogo mógłbym zabrać na kolację z przyjaciółmi. Szukałam mądrych i dowcipnych facetów, którzy przypominali mojego ostatniego chłopaka i unikałam odpowiadania na ogólnikowe wiadomości pytające o mój weekend. Spotkałem faceta z Queens, który wydawał się słodki, ale śmiał się głośno, kiedy powiedziałem mu, że jestem wegetarianinem i zrobił dziwne nawiązanie do seksu analnego w środku rozmowy.

W pewnym momencie nawet moi rodzice zaczęli wyczuwać moją desperację. Moja mama powiedziała mi, że ojciec wypytywał swoich współpracowników o potencjalnych samotnych synów. Zostałem upokorzony. Ciężko pracowali, aby wychować dziewczynę, która była samowystarczalna, kobieta, która znała swoją wartość, a fakt, że szukałam chłopaka w ramach zajęć pozalekcyjnych, sprawiał, że czułam się, jakbym straciła z oczu te wartości .

Mimo to kontynuowałem poszukiwania, choć ciszej. Pewnej nocy mój telefon bez przerwy brzęczał, słysząc przychodzące wiadomości od pisarza, którego poznałem na JDate, pocztę głosową od prawnika, z którym mój tata próbował mnie umówić, oraz e-mail od mojej przyjaciółki Karen o moich romantycznych eskapadach. Siedziałem na kanapie i czytałem „Middlesex” powieść, która częściowo opowiada o bracie i siostrze, którzy się poślubiają i czują się lepiej z tym, że przynajmniej czyjeś życie romantyczne było bardziej żałosne niż moje. Pisarz chciał wiedzieć, czy jestem wolny w tę sobotę; prawnik, w tę niedzielę. Natychmiast zacząłem odpowiadać w przypływie podekscytowania, pisząc, aby każdy wiedział, że nie będzie mnie w ten weekend, aleabsolutnie kochamspotkać się innym razem. Czy naprawdę byłem w stanie zniechęcić czyjeś zainteresowanie?

A potem odłożyłem telefon. Zaczęłam się śmiać, chociaż nic nie było szczególnie zabawne. Czekałem — tak długo, jak się wydawało — aż coś się wydarzy. Aby ktoś wyznał mi swoją dozgonną miłość. Lub dla disco diva Chaka Kahn pokazać mi się i powiedzieć, że nie potrzebuję mężczyzny, bo to wszystko było we mnie. Ale może coś już się wydarzyło. Może to doświadczenie – samotności i odmienności, nigdy nie całkiem swobodnie – było czymś ważnym, co ukształtuje sposób, w jaki zachowywałam się w przyszłości, czy to singielka, czy w związku. Może to było w porządku, żeby nie być całkowicie zadowolonym . Może życie miało rzeczywiście większe znaczenie, kiedy ja nie.

hipisowski makijaż

*Imiona zostały zmienione.

Masz coś do powiedzenia? Podziel się swoimi historiami w komentarzach poniżej lub tweetuj autorowi na @ShanaDLebowitz .