Miałem straszny niepokój po niechlujnym zerwaniu. Oto, co w końcu pomogło mi wyzdrowieć

Możesz lubić

Jak bycie złamanym doprowadziło mnie do celu mojego życia

Zerwaliśmy latem, a jesienią planowaliśmy całoroczną podróż do Azji Południowo-Wschodniej. Dzieliliśmy dom pełen roślin i bojownika syjamskiego o imieniu Haiku. Mieliśmy już narysowane mapy i bilety na naszych stolikach nocnych, ale tozerwaćbyło nieprzewidziane — i trwałe. W obawie przed samotnym podróżowaniem weszliśmy razem na pokład samolotu do Bangkoku. Ze szczepionkami krążącymi w naszych żyłach i paszportami w naszych kieszeniach mogliśmy mieć tylko nadzieję na najlepsze.

doskonałe cechy męża

W ciągu tygodnia rozstaliśmy się – stres związany z zamieszkiwaniem tak intymnej przestrzeni razem był zbyt duży. Niczym ciemny koc zakrywający moje oczy nagle zostałam oślepiona przez przejmujący strach przed samotnym odbyciem tej podróży. Zrobiłem więc jedyną rzecz, która wydawała się łatwa: wypiłem się całkowicie otępiały. Rozbiłam obóz w małym bungalowie na plaży w nadmorskim mieście Krabi w południowej Tajlandii. W ciągu dnia wędrowałem po drogach, a wieczory spędzałem samotnie, beznadziejnie rozglądając się po morzu.

Szybko zauważyłem, że popadam w niepokój, złudzenia i uzależnienie od alkoholu. Mijały tygodnie i zdałem sobie sprawę, że nie mam dość odwagi, by odłożyć butelkę na noc, nie mówiąc już o spakowaniu rzeczy i zobaczeniu reszty kontynentu. Z każdym mijającym dniem czułem narastający lęk przed czymkolwiek nowym. Nawet myśl o jedzeniu w nowej restauracji sparaliżowała mnie.niepokójTo, co nękało moje dzieciństwo, znów podniosło głowę i jedynym sposobem, w jaki mogłem to udobruchać, było utopienie go w piwie i tajskiej whisky.

Nie zawsze byłem osobą niespokojną. Jako bardzo małe dziecko byłam królem mojego umysłu, z wrodzonym poczuciem przygody i chęcią nawiązywania kontaktów z innymi. Ale szkoła podstawowa szybko zostawiła mnie w poczuciu samotności i ostracyzmu. Codziennie dokuczano mi za moją kobiecą postawę i niezręczność społeczną, którą rozwinąłem, próbując ukryć to, kim jestem. W porze lunchu chodziłam po terenie, niepewność sprawiała, że ​​moje stopy się poruszały. Doszedłem do wniosku, że jeśli będę wystarczająco celowy w moich meandrach, nikt nie zobaczy, jak bardzo się boję, że zobaczę mnie samą. Być nieruchomym, znaczyło być bezbronnym i ujawnić, kim naprawdę jestem: nie królem z koroną z klejnotów, ale przestraszonym chłopcem, który czuł, że świat jest nim rozczarowany, że nie pasuje do formy.

Uznałem, że moje nocne picie było sposobem na ucieczkę od niespokojnych myśli, ale przynajmniej znałem tę samotność. Byłem sam, ale wiedziałem, że jeśli inni zobaczą, jak moje stopy poruszają się w odpowiednim celu, przynajmniej będę bezpieczny od ich wstydu.

To fałszywe poczucie bezpieczeństwa mogło trwać tylko tak długo. Pewnego ranka, po tygodniach powtarzania tego samego błędnego koła, obudziłem się ze strasznego snu. Patrząc w dół, mrówki pełzały po całym moim ciele, chodząc rytmicznie do fal mojego oddechu. Wyskoczyłem z łóżka, gorączkowo otrząsając się do czysta. Rzucając pościel w kąt pokoju, z niesmakiem wycofałam się do łazienki.

Z desperacją spojrzałem na swoją zapadniętą i skacowaną twarz w lustrze. Nie byłem zniesmaczony inwazją owadów. Byłem zniesmaczony sobą. Wiedziałem wtedy dwie rzeczy: potrzebowałem pomocy i sam nie byłem w stanie jej udzielić. Zacząłem wrzeszczeć i upadłem na podłogę, kolanami drapiąc zimną podłogę z płytek. W tych minutach, które wydawały mi się wiecznością, błagałem, aby znów poczuć się pełnią, błagałem o pomoc i całkowicie się poddałem.

Punkt przełomowy

Wolność i czułość pojawiają się, gdy dobijamy się do dna. Nawet jeśli to tylko chwila, zaczynamy patrzeć na rzeczy inaczej i pozwalamy sobie na zmianę. W tym momencie, klęcząc na zimnej podłodze, gracja wzięła górę. W moim ciele pojawił się spokój i nie wstydziłem się już mężczyzny, który na mnie wpatrywał. W końcu miałam odwagę się ruszyć. Wziąłem prysznic, spakowałem się i opuściłem wilgotną ciemność bungalowu. Zacząłem ostrożnie, wciąż bierny i zamknięty. Strach wciąż ciążył mi na ramionach. Ale przynajmniej – odkleiłem się. Tej nocy zdrzemnąłem się w nocnym autobusie do Surat Thani, trzeźwy po raz pierwszy od tygodni.

Kiedy się obudziłem, powietrze było wilgotne i lepkie. Do Bożego Narodzenia został tydzień i postanowiłem, że przed wyjazdem do Kambodży spędzę wakacje na wyspie w Zatoce Tajlandzkiej. Kiedy dotarłem na terminal promowy, usłyszałem śmiech dużej grupy podróżników. Wsłuchiwałem się w ich barwne akcenty i zastanawiałem się, jak mogła powstać tak różnorodna grupa. Chciałem ich zaraźliwej dynamiki. Chciałem wiedzieć, jak to jest znów się śmiać.

Chciałem wycofać się z powrotem do książki w moich rękach, mój wzrok spoczął na wybrzuszonym czerwonym plecaku leżącym na ziemi przed jednym z nich. To był dokładnie ten plecak, który nosiłem, rzadki model sprzedawany w konkretnym kanadyjskim sklepie.

eyeliner do małych oczu

Natychmiast zniknął mój strach przed mówieniem. Ta jaskrawa czerwona torba wezwała mnie do przodu, zachęcając do rozmowy. Przywitałem się z właścicielem plecaka i zanim kilka godzin później wysiedliśmy z promu, zdaliśmy sobie sprawę, że obaj jesteśmy nie tylko z Kanady, ale z tego samego małego miasta na Zachodnim Wybrzeżu. W rzeczywistości przez lata pracowaliśmy o przecznicę od siebie, zupełnie sobie nieznani. W następnym tygodniu z nimi śmiałem się i bawiłem w oceanie. Tańczyłem na plaży i przyniósł Nowy Rok przy pełni księżyca. Znowu zacząłem się leczyć.

Wspinaczka

Kilka miesięcy później znalazłem się w pensjonacie w Kota Kinabalu na Borneo, wpatrując się w posąg Buddy patrzącego na mnie przez pęknięte okno. Jego spokój był widoczny nawet przez erozję tysiąca tropikalnych burz. Następnego ranka wyruszałem na górę Kinabalu, jedną z najwyższych gór Azji. Gdyby wszystko poszło zgodnie z planem, w ciągu 48 godzin stanę na szczycie Archipelagu Malajskiego, patrząc przez chmury i bujną dżunglę – z dala od silnego niepokoju, który sprawił, że utknąłem, pijany, beznadziejny i przygnębiony kilka miesięcy wcześniej w Tajlandii .

Wspinaczka była niesamowita i wymagająca. Pęcherze utworzyły się, rozpadły i uformowały się ponownie. Nawet w moim mocnym obuwiu zacząłem czuć najmniejszy kamyk wbijający się w podeszwy moich stóp. Zamiast odpoczywać, pchałem się do przodu — piękny, zmieniający się krajobraz utrzymywał mnie zmotywowanym i ciekawym, co kryje się za następnym zakrętem. Z każdym stopniem wzrostu wysokości upał równikowy przesuwał się i ochładzał.

Zacząłem na nizinach w bogatej dżungli i wspiąłem się na 4000 metrów w ciągu dwóch dni. Na początku otaczały mnie małe krzaki – od rododendronów po orchidee – zanim dotarłem do wiecznie zielonych drzew i alpejskiej łąki, gdzie gęste chmury skrywały rosnące ściany skalne. Nagle świat całkowicie się uspokoił i stanąłem przed jałowym krajobrazem, w którym nawet najtwardsze żywe stworzenia nie odważyły ​​się zapuścić swoich korzeni. Ponad cichą skałą i cichym kamieniem zrobiłem ostatnie kroki na szczyt, gdy nad horyzontem pojawiły się pierwsze ślady światła. Góra nie była już w stanie chronić mnie przed zimnem, gdy wijący się wiatr owijał jej szczyt. Odsłonięty, przytłoczony i zmarznięty na szczycie świata, usiadłem, wziąłem głęboki oddech i wciągnąłem to wszystko.

namiętny całus

Gdy tak siedziałem, patrząc na to, co wydawało mi się całym wszechświatem mojego własnego bólu i walki, nie czułem nic prócz spokoju. Widziałem niepokój, który mnie kontrolował i jego nieuniknioną porażkę. Po raz pierwszy w życiu mogłem zobaczyć chmury pod sobą i poczuć na plecach ciepłe wschodzące słońce. Wiedziałem, że strach prawdopodobnie zawsze będzie częścią mojej historii, ale wiedziałem też, że jestem w stanie go pokonać, kiedy miałem postanowienie, by poprosić o pomoc. Udało mi się nie pozwolić, by alkohol był już dłużej ucieczką i wyzdrowiałem z rozpadu, który roztrzaskał moje serce i psychikę.

Teraz minęło wiele lat, a ten szczyt górski wydaje się prawie jak inne życie. Nie pamiętam, jak zostawiłem okoń na szczycie, i nie pamiętam wielu kroków, które podjąłem, aby wrócić na dno. Ale wiem, że wróciłem inny człowiek. Jasne, są chwile, kiedy wciąż pozwalam strachowi przejąć kontrolę i czasami spadam na dno. Nie jestem odporny na tykanie mojego umysłu lub kakofonię niespokojnych myśli, które czasami wypełniają moją głowę – i nie sądzę, że kiedykolwiek będę. Chociaż zawsze mogę być bardzo wrażliwą osobą, na zawsze będę wiedziała, że ​​byłam między chmurami a słońcem i słyszałam dźwięk cichego kamienia.

Byłem na szczycie świata i nawet jeśli to była tylko chwila, byłem królem tego wszystkiego.