Swichnąłem w prawo, by zaprzyjaźnić się: jak to jest używać BumbleBFF

Wszedłem do ciemnego baru i rozejrzałem się nerwowo. Miałem spotkać kogoś o imieniu Ava. To był mój pierwszy raz, kiedy spotkałem się z kimś z BumbleBFF, wersji aplikacji randkowej dla przyjaciół. Rozmawialiśmy od kilku dni, ale martwiłem się, że może nie wygląda jak jej zdjęcie profilowe. Przeskanowałem pokój w poszukiwaniu kogoś z grzywką i zastanawiałem się, czy nawiązywanie przyjaźni za pomocą aplikacji to głupi pomysł, ale wydawało mi się, że to mój jedyny wybór.

Niedawno przeprowadziłam się do Bostonu i kiedy tam dotarłam, zdałam sobie sprawę, że w wieku 30 lat byłam bardzo szczęśliwa z moim nowym mężem i naszymi dwoma kotami, ale nie miałam pojęcia, jak dorośli nawiązują nowe przyjaźnie. Boston to miasto, które pozornie składa się wyłącznie z młodych ludzi. Widzę ludzi w moim wieku, którzy codziennie patrzą na jabłka w sklepie spożywczym B Fresh i spacerują z psami po lokalnej ścieżce. Na pewno ktoś tutaj też lubi koty i pieczenie i zasypianie do starościFrasierodcinki.

Ale nie mam pojęcia, jak ich spotkać. Nie możesz po prostu podejść do kogoś w sklepie spożywczym i powiedzieć „Ja też lubię jabłka w miodzie”. Wolisz masło orzechowe, czy jesteś bardziej masłem migdałowym typu gal? rozpoczęcie wieloletniej przyjaźni, która polega na pożyczaniu sobie nawzajem’ ubrania i zabawne wycieczki do sklepów z antykami w New Hampshire, prawda?

Możesz lubić

Jak być bardziej pewną siebie osobą

Jeśli mam być szczery, nie jest to dla mnie nowy problem. W ciągu ostatnich kilku lat moje grono przyjaciół zaczęło się kurczyć. Nigdy nie miałem problemów z nawiązywaniem przyjaźni i chociaż jestem całkiem dobry w utrzymywaniu przyjaźni poprzez tekst i oferowaniu wielu wypełnionych emotikonami komentarzy do historii na Instagramie, większość moich starych znajomych jest teraz rozsiana po całym kraju.

W ciągu ostatnich kilku lat zapisywałam się na różne zajęcia i koncerty wolontariackie z nadzieją, że nawiążę nowe znajomości, ale frekwencja rzadko jest wiarygodna, a trudno mi zrobić ten krok w stosunku do „oboje lubimy opiekować się bezdomnymi koty” by „spędzać czas w prawdziwym życiu”. Co jest prawdopodobnie moją winą. Zawsze zakładam, że każdy ma już wystarczająco dużo przyjaciół, a moja nowa przyjaźń byłaby obciążeniem dla ich i tak już napiętego harmonogramu towarzyskiego.

Nawiązywanie przyjaźni w liceum było łatwe: po prostu siedziałem obok kogoś, kto wyglądał ładnie, a kiedy na lekcji historii było szczególnie nudno, pisałem coś w stylu „Czy myślisz, że pan Stevens ma dziewczynę?”. na marginesie ich zeszytu, a potem nagle znalazłem się w ich domu, jedząc popcorn i oglądając trzy filmy Lifetime z rzędu.

College był jeszcze prostszy – w zasadzie przydzielono ci przyjaciół, którzy mieszkali obok, więc wszyscy po prostu pukali do siebie nawzajem z pytaniem: „Czy znasz kogoś, kto może nam kupić wódkę?”. i nagle mieliśmy sześć szotów wódki i litr sody pomarańczowej z głębokim krzykiem i śpiewem „Hey There Delilah” w łazience w akademiku (a później wspólne uczestnictwo w obowiązkowym szkoleniu alkoholowym).

A studia podyplomowe były najłatwiejsze: chodziłem do szkoły specjalnie po to, co lubiłem, podobnie jak wszyscy inni, więc nigdy nie zabrakło nam rzeczy do omówienia. Oczywiście przesadzam. Nie zawsze było to łatwe, ale ludzie zawsze byli w szkole, często wymagano kontaktu ze mną i w końcu zawiązały się przyjaźnie.

Nawet w późnych latach dwudziestych mogłam zaprzyjaźnić się w łazience baru nurkowego, po prostu pytając kogoś, w jakim odcieniu szminki mają na sobie – 45 minut później byliśmy zamknięci w boksie razem, płacząc nad naszymi byłymi chłopakami z czwartej lata przed.

Większość moich związków w wieku 20 lat opierała się na piciu, krzykach i od czasu do czasu tańcu, co było łatwe. Ale około 28 roku mój limit picia, krzyku i tańca został osiągnięty. Trzydziestokilkuletnia przyjaźń dorosłych to mglisty obszar pomiędzy sceną, w której upijasz się i chichoczesz po godzinie 3 nad ranem, a sceną, w której nawiązujesz więź ze swoimi dziećmi’ gry w piłkę nożną. Nie jest do końca jasne, co masz robić i czy ktoś będzie chciał to zrobić z tobą.

oznaki, że jest w Tobie głęboko zakochany

Zawsze zakładam, że każdy ma już wystarczająco dużo przyjaciół, a moja nowa przyjaźń byłaby obciążeniem dla ich i tak już napiętego harmonogramu towarzyskiego.

Czasami zastanawiam się, czy to nie jest powód, dla którego tak wielu ludzi, w tym ja czasami, deklaruje się jako „introwertycy”. To słowo jest wszędzie w Internecie: Internet jest zalany memami opisującymi, jak ludzie woleliby zostać w domu i objadać sięGra o tronowinięty w zbroję z koca, niż wyjść z przyjaciółmi.

Kuszące jest identyfikowanie się z nimi, ponieważ uwielbiam przytulać się do moich kotów i oglądać godziny telewizji, a ponieważ w Internecie wydaje się, że są dwie możliwości: albo jesteś introwertykiem, który uwielbia zostawać sam w domu, albo Co weekend robisz ze znajomymi zdjęcia przed kolorowymi malowidłami ściennymi i bumujesz swoje brzęczące mimozy. Tak naprawdę nie można przyznać, że jesteś teraz po prostu trochę samotny.

W barze Ava rozpoznała mnie pierwsza. Usiedliśmy przy wysokim stoliku i popijaliśmy czerwone wino, ulubiony napój dla osób, które zamieniły karaoke o 1:00 na stawienie się o 22:00. po dwóch odcinkach czegoś brytyjskiego na Netflix. Była miła, zabawna i łatwo się z nią rozmawiało. Ulżyło mi.

Moja wyprawa do BumbleBFF była moją pierwszą poważną próbą znalezienia przyjaciół, którzy również szukali przyjaciół, i jak dotąd było to trochę przygnębiające. Większość dziewcząt’ bios wymieniał te same rzeczy w kółko: Chodźmy na brunch. Zróbmy jogę. kochamKawaler. Przesunąłem w lewo na prawie wszystkich. Może byłem szorstki, ale wszystkie brzmiały tak ogólnie. Nie sądzę, że to ich wina. Jak możesz podsumować, kim jesteś i czego chcesz od kobiecej przyjaźni w mniej niż 600 znaków, zwłaszcza gdy, tak jak ja, prawdopodobnie nie jesteś nawet pewien, co masz robić?

Ale Ava wydawała się zabawniejsza i bardziej interesująca, wspominając w swoim profilu coś o głupim głosie, którego używa do rozmawiania ze swoimi kotami. Mieliśmy ze sobą wiele wspólnego: oboje lubiliśmy piec i eksperymentowaliśmy z rzeczami z książki kucharskiej Mary Berry. Przed przeprowadzką do Bostonu oboje mieszkaliśmy w Karolinie Północnej. Oboje mieliśmy obsesję na punkcie naszych kotów. Wyszedłem z radością, że mam nowego przyjaciela w Bostonie. Ale nie wiedziałem, co dalej.

Bez struktury szkoły, kuli alkoholowej lub bardzo głośnego klubu, w którym osoba i tak nie słyszy tego, co mówię, w wieku 30 lat nagle czuję się bardziej niepewna nawiązywania przyjaźni niż kiedykolwiek jako nastolatka. Kiedyś miałam pewność, że byłam zabawna i interesująca, ale teraz, kiedy nikt nie jest zmuszany do przebywania przy mnie, zastanawiam się, czy czyjaś aprobata mnie nie była nabytym gustem. Obawiam się, że gdy będą mieli możliwość przyjęcia lub odejścia, zdecydują się z niej zrezygnować.

Po pewnym czasie może łatwiej jest przyjąć introwersję jako część mojej osobowości, niż przyznać, że po prostu nie umiem nawiązywać przyjaźni – a co więcej, przyznaj, że obawiam się, że mogę. t.

… Myślę, że jedynym lekarstwem na samotność jest wrażliwość.

Byłoby łatwo nie kontaktować się już z Avą. Mogłabym ułożyć koce z polaru i zdecydować, że moimi jedynymi przyjaciółmi w Bostonie byli mój mąż, moje koty i pięć sezonówZadzwoń do położnej—rzeczy, które wiem, są bezpieczne. Zawsze mogłem posiedzieć na kanapie i wysłać SMS-a do moich zaufanych przyjaciół z liceum, którzy na pewno będą się śmiać z moich żartów. To może wystarczyć. Ale wiem też, że tak nie będzie. W rzeczywistości nie jestem introwertykiem. Jeśli chodzi o introwertyk-wycieczki-objazdowe-przez-New-Hampshire, w moim sercu, chcę być na wycieczce samochodowej do New Hampshire.

Więc teraz myślę, że jedynym lekarstwem na samotność jest wrażliwość. To i poznanie siebie na tyle dobrze, by wiedzieć, że prawdopodobnie nie możesz udawać zainteresowania beKawalerwystarczająco długo, aby utrzymać przyjaźń z byle kim – a kiedy znajdziesz kogoś, kogo lubisz, powinieneś to zrobić.

Kilka dni później napisałem do Avy i zapytałem, czy chce się ponownie spotkać. Od razu odpisała, podekscytowana perspektywą. Zastanawiałem się, czy może czekała w pobliżu, martwiąc się, jak ruszyć do przodu tak jak ja. Być może nie zostaniemy najlepszymi przyjaciółmi, ale jako dorosły okazuje się, że nawiązywanie przyjaźni oznacza podejmowanie ryzyka, że ​​ludzie mogą cię nie polubić. To niesprawiedliwe, ale długie dorastanie jest niesprawiedliwe. I przynajmniej nie musimy już krzyczeć na siebie w klubach.

Lucy Huber jest pisarką, właścicielką wielu kotów i cierpi na syndrom Reverse Dawson's Creek Actor Syndrome, który jest chorobą, którą wynagradzała, gdy masz 30 lat, ale wyglądasz na 15. Aby zobaczyć jej inne prace lub zadać bardziej szczegółowe pytania dotyczące jej kotów , wizyta lucyhuber.com.