Czy Twój związek jest więcej pracy, niż jest wart?

Spędziłam pierwszy dzień miesiąca miodowego, wpatrując się w plecy mojego nowego męża z wrzącą nienawiścią. Obawiając się, że nie zdążymy upchnąć wystarczająco dużo widoków w ciągu dnia, szedł przez Londyn z największą prędkością, nie zauważając (ani nie dbając o to), że generalnie wlokłem się około półtora metra za nim. Nalegał, abyśmy nawet jechali metrem w milczeniu, w obawie, że niektórzy zupełnie obcy ludzie mogą zorientować się, że jesteśmy Amerykanami i szydzić z nas. Brzmi romantycznie, co?

Ta podróż miała dla mnie streścić nasz skazany na niepowodzenie, dziewięcioletni związek. Według mojego męża, którego będziemy nazywać Dan, nie chodzenie wystarczająco szybko było tylko jedną z wielu rzeczy, które robiłam niewłaściwie lub niewłaściwie. Często pojawiały się resentymenty: poinformował mnie, że źle wyglądam, gdy moje włosy są ściągnięte w koński ogon, i że wyglądam nieprzyjaźnie, gdy chodzę z rękami skrzyżowanymi na płaszczu w zimne, wietrzne dni. Oskarżałby mnie, że obrażam kelnerki, nie reagując wystarczająco energicznie, kiedy wychodziliśmy coś zjeść. Podczas naszego pobytu w parach’ w poradni, powiedział naszemu terapeucie, że jestem „nieudolny społecznie”.

Teraz, po latach, znoszenie tych bzdur brzmi dla mnie niedorzecznie. Ale wtedy zrobiły mi pranie mózgu dobre intencje rady dotyczące związków, które czytałem milion razy: Związki to ciężka praca. Brzmi rozsądnie. W końcu wszystkim nam to powiedzianonic wartego posiadania nie przychodzi łatwo-więc dlaczego relacje miałyby być inne?

Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałam cztery lata, a moja matka nie mieszkała z innym partnerem, dopóki nie dorosłam i nie wyprowadziłam się, więc nie miałam zbyt wiele do modelowania, jak wyglądał zdrowy, długotrwały związek. Wiedza, którą posiadałem o stałych związkach, została sklecona z programów telewizyjnych, książek, filmów i artykułów o relacjach z czasopism, tworząc potwora dysfunkcji i bezczynności Frankensteina.

mąż Rachel Taylor

Pewnego razu, skarżąc się przyjacielowi, że nie jestem pewien, czy powinienem zerwać z Danem, zapytała: „Cóż, czy częściej jesteś nieszczęśliwy, czy szczęśliwy?”. Wydawało się to praktycznym, a nawet dorosłym sposobem spojrzenia na problem. Pomyślałam o tym i zdecydowałam, że tak, prawdopodobnie trochę częściej byłam zadowolona niż nieszczęśliwa… więc to było dobre, prawda? Żaden związek nie jest doskonały, mówią ludzie.Ale kto chce spędzić mniej więcej połowę swojego życia nieszczęśliwy?

Zostałem z Danem o wiele dłużej, niż było to zdrowe. Dogadywanie się z nim przez większość czasu wydawało mi się niemożliwe, ale pomyślałem, że jego poniżanie, gorączkowa krytyka i gniew muszą być „pracą”; Ciągle o tym słyszałem. Pomyślałem, że gdybyśmy po prostu nauczyli się skuteczniej komunikować o naszych problemach, wszystko byłoby w porządku. Ale oczywiście tak nie było. Więc ile naprawdę ciężkiej pracy powinny być relacje? Gdzie jest linia?

Kiedy praca nad związkiem staje się nieproduktywna

Oto wniosek, do którego mogłeś dojść na własną rękę: ludzie niechętni do odpuszczania jakiemukolwiek związkowi (nawet strasznemu) są bardziej skłonni do pracy nad nimi. Ale to oznacza, że ​​stopień, w jakim ludzie chcą pracować nad swoim związkiem, może mieć mniej wspólnego z tym, czy związek jest wart ocalenia, a więcej z naszymi typami osobowości.

„Nasza tolerancja na potencjalną stratę określa, jak łatwo przywiązujemy się do drugiej osoby, a także jak ciężko pracujemy, aby uratować związek” mówi Krystyna Hyde dr, licencjonowany kliniczny pracownik socjalny i certyfikowany seksuolog. „Niektórzy ludzie pracują i pracują, ponieważ ta ciężka praca jest wciąż łatwiejsza niż myśl o stracie lub strach przed nieznanym. Dlatego niektórzy ludzie zbyt długo trzymają się rzeczy: to diabeł, którego znasz, kontra diabeł, którego nie znasz”.

Na jeszcze bardziej podstawowym poziomie każdy ma inne wyobrażenie o tym, jaka „ciężka praca”; oznacza w związku – i rzadko definiujemy te terminy przed zaangażowaniem się. Dla niektórych osób „ciężka praca” może oznaczać zdrowe podejście, takie jak pary’ terapii lub skupienia się na słuchaniu wzajemnych potrzeb. Ale inni mogą pomyśleć, że „ciężka praca” oznacza coś mniej racjonalnego i bardziej inwazyjnego, na przykład zapewnienie partnerowi dostępu do wszystkiego w telefonie lub nigdy nie chodzenie na imprezę bez drugiej osoby.

Ale nawet pary, które chcą pracować nad swoimi związkami i zgadzają się na to, co „pracuje”; oznacza, że ​​niekoniecznie odniesie sukces w przedsięwzięciu – zwłaszcza jeśli praca opiera się na oczekiwaniu, że niechętny partner będzie się rozwijał lub ewoluował, mówi Hyde.

„Czasami słyszę od klientów: „Nikt nigdy nie nauczył go tego, jaki powinien być, więc ja go nauczę” ale to więcej pracy, niż kiedykolwiek powinieneś być w stanie zrobić” mówi Hyde. „Praca nad zmianą kogoś innego jest wskaźnikiem, że coś jest nie tak – to nie jest „dobre”; praca.”

„Ciężka praca” podejście do związków odwołuje się do naszego stereotypowego amerykańskiego ideału, że zostaniemy nagrodzeni, jeśli nie poddamy się, mówi Ty Tashiro dr hab., autorNauka szczęśliwego życia EveriNiezręczny.

„Ta rada jest klasycznym zachodnim punktem widzenia – jeśli tylko będziemy się bardziej starać i działać szybciej, możemy sprawić, by to zadziałało” on mówi.

Jest też kilka kluczy cechy charakteru które zostały powiązane z szczęśliwymi małżeństwami: wysoka sumienność, niska neurotyczność, wysoka ugodowość i wysoka ekstrawersja. Ale Badania przedstawia jeszcze i jeszcze że relacje są udane, gdy partnerzy po prostu ćwiczą uważność i wyrażają wdzięczność. „Ma to związek z docenianiem partnerów za ich pozytywne strony i dawaniem im korzyści z wątpliwości co do negatywów”; mówi Tashiro.

Załóżmy na przykład, że Twój partner opowiada Ci o konflikcie ze współpracownikiem, który miał miejsce wcześniej tego dnia, a Ty zadajesz pytanie lub komentujesz, którego on lub ona nie do końca rozumie. To, czego nie chcesz, to aby twój partner zakładał najgorsze, co miałeś na myśli i natychmiast wybuchał na ciebie. Chcesz, aby zatrzymali się i zastanowili, dlaczego powiedziałeś to, co zrobiłeś, lub po prostu poproś o wyjaśnienie, co miałeś na myśli – zanim rzuci się na osąd.

Tashiro mówi, że konsekwentna troska o to, jak reagować na potencjalne konflikty, jest kluczowym elementem harmonijnych relacji. Nikt nie mówi, że musisz być detektywem lub czytelnikiem w myślach, ale pomaga, jeśli możesz autentycznie dawać partnerowi korzyść z wątpliwości częściej niż nie – i być przy jego wielkich wygranych (jak również porażkach) . Potwierdzają to dowody: badanie z 2009 roku wykazało, że… pozytywność i empatia są kluczowymi elementami szczęśliwych długotrwałych związków, a inny odkrył, że uczucie, że twój partner jest dla ciebie, gdy wszystko idzie dobrze, gra ważna rola w zdrowiu związku .

kochaj swoje dziecko bezwarunkowo cytaty

Zrobiły mi pranie mózgu dobre intencje rad dotyczących związków, które przeczytałem milion razy: Związki to ciężka praca.

„Oczekiwanie, że ktoś będzie uczciwy i rozważny, jest naprawdę ważnym punktem wyjścia w związkach, który wiele osób przeocza”; on mówi. „Ktoś, kto jest ugodowy, na dłuższą metę jest bardziej skłonny hojnie ofiarować partnerowi bez zapisywania wyników”. Ta cecha – i chęć do pracy w celu utrzymania relacji – została powiązana z: większa ogólna satysfakcja z relacji .

Innymi słowy, jeśli nie chcesz konsekwentnie uwzględniać potrzeb innej osoby, nie możesz być w zdrowym związku. „Najważniejsze jest to, że ludzie, którzy nie są dobrymi partnerami, nie są dobrzy w związkach” mówi Hyde.

Więc ile pracy powinniśmy naprawdę włożyć?

Załóżmy więc, że znalazłeś się na dobrej osobie — on lub ona jest życzliwy, troskliwy, zaangażowany i konsekwentny — i jesteście razem szczęśliwi. To nadal wymaga trochę pracy, prawda? Jak normalna, rozsądna ilość pracy, aby utrzymać silny związek?

Zastanawiam się nad tym, ponieważ cztery lata temu poznałam mojego chłopaka, którego będziemy nazywać Samem,to było dość łatwe.

Kiedyś przewracałam oczami na ludzi, którzy twierdzili, że rzadko się kłócą i nazywają się „kochanie”. Po prostu założyłem, że dwoje ludzi naprawdę nie może lubić się i dogadywać przez większość czasu, i pomyślałem, że te pary jednorożców i tęczy muszą być nieznośnymi Pollyannami — albo zwykłymi kłamcami. Bardziej prawdopodobne jest to drugie, prawda?

Ale teraz jestem trochę jednym z tych palantów, mieszkam z kimś, kto jest rozważny, rozważny i rozsądny – cechy, które, biorąc pod uwagę historię mojego związku, wciąż mnie powalają. Spotkanie z nim przypomniało mi, że widziałem przykład udanej dorastającej pary: mojego wujka Billy'ego i cioci Donny. Byli razem od liceum i nie wyobrażam sobie, żeby Billy przewracał oczami na coś, co powiedziała Donna, albo Donna warczała na Billy'ego, żeby nie schrzanił jakiegoś małego zadania. Nie tylko się kochali, onilubięsię nawzajem i to pokazało. Mieli się za plecami.

To najprostszy sposób, w jaki wiem, jak wyjaśnić, dlaczego mój obecny związek jest tak silny: Sam mnie wspiera. Nigdy nie sądziłem, że ktoś inny jest w moim kącie w ten sposób i dałbym mi korzyść z wątpliwości, że moje intencje są dobre.

Ale oczywiście nie chcę brać mojego związku za pewnik ani go lekceważyć. Zapytałem Hyde, co sądzi o mojej teorii na temat tego, co tworzy harmonijne związki – co można sprowadzić do „nie bądź dupkiem”. Czy to naprawdę takie proste, jeśli jesteś z kimś, kto jest dla ciebie dobry? Dbam o to, co myśli Sam i jak się czuje, i chcę, żeby był szczęśliwy, więc postępuję zgodnie z tym. Ale to nie wydaje się być „pracą”; Powiedziałem jej.

„O to chodzi: nie uważasz tego za pracę, ponieważ jest to coś, co chcesz zrobić. Praca jest pracą tylko wtedy, gdy jesteś nieszczęśliwy,” ona mówi. „Jesteś dobry w dawaniu i troskliwym, ponieważ wiesz, że on tam jest i sprawia, że ​​czujesz się bezpiecznie”.

Badania również to potwierdzają: autorzy badania opublikowanego wMonografie komunikacyjnedoszli do wniosku, że pary są bardziej skłonne do wkładania wysiłku w utrzymanie związku, gdy czują, że coś się dzieje sprawiedliwy ogólnie . Uczucie brak silnego wsparcia Z drugiej strony partner ma tendencję do zrywania relacji, podsumowano w innym badaniu.

Nie chcę być nonszalancki i sugerować, że łatwo jest spotkać kogoś, kto cię dopadnie i całkowicie cię wspiera. Z doświadczenia wiem, że tak nie jest. Ale wiem też, że jeśli czujesz, że nie idziesz ramię w ramię ze swoim partnerem – a zwłaszcza jeśli masz półtora metra za sobą – zasługujesz na coś lepszego.