Dowiedz Się O Swojej Liczbie Aniołów
Zawsze byłam osobą z wieloma uczuciami. Kiedy byłem dzieckiem, wolałem dzień dla siebie z moim odziedziczonym gramofonem i podartą kopią „ Największe hity Disneya , Tom 3″ do gry w baseball z dziećmi z mojej okolicy lub oglądania telewizji z przyjaciółmi. Po prostu lubiłam być sama. Patrząc teraz wstecz, zdaję sobie sprawę, że potrzebowałem tego czasu na odkrywanie, oddawanie się i odgrywanie wszystkich emocji, które czułem w środku.
Bycie małym dzieckiem zapewniało mi całą przestrzeń, której potrzebowałem do osobistej refleksji, ale wkrótce stało się dla mnie jasne, że od małych chłopców nie oczekuje się, że będą odczuwać głębokie rzeczy. W szóstej klasie, po próbie zostania skautem i nauczenia się lubić piłkę nożną, nauczyłam się, że mali chłopcy powinni biegać, skakać, uderzać piłkę (lub, w moim przypadku, być uderzani piłką) i odchodzić. największe w życiu bóle i bóle. Zdecydowanie nie mieliśmy spędzać czasu siedząc w naszych pokojach, badając głębię naszych emocji.
Opanowanie sztuki ukrywania moich uczuć
Z biegiem czasu wycofałem się z emocjonalnych fal, które kiedyś obejmowałem. Stopniowo nauczyłem się słuchać tylko moich ulubionych smutnych piosenek prywatnie, a kiedy moja rodzina była w pobliżu, podkręcałem w radiu optymistyczne (lub przynajmniej neutralne emocjonalnie) melodie. Nauczyłem się sztuki ukrywania moich prawdziwych myśli i uczuć poprzez umiejętne odwoływanie rozmów do tematu mnie. Skupiłem się na innych, zawsze zadawałem pytania i rozmawiałem o wszystkim, co mogło ujawnić, że odczuwam nawet najmniejsze niezadowolenie. W gimnazjum prywatne dekodowanie tekstów Tori Amos i zastanawianie się nad sensem istnienia było dla mnie całkiem regularną rozrywką.
W końcu to, co zaczęło się jako stosunkowo subtelna zmiana w kierunku utrzymywania moich ciemniejszych myśli w tajemnicy, stało się całkowitym zamknięciem mojej zdolności do uznania – nie mówiąc już o mówieniu – kim naprawdę byłam w moim sercu. Stawiam mury, aby chronić się emocjonalnie, co oznaczało trzymanie na dystans nawet tych, którzy byli dla mnie najważniejsi.
W magiczny sposób przemieniłem się w faceta, który najprawdopodobniej śpiewa na stołach i zabawia publiczność przez całą noc.
Kiedy miałam 17 lat, znalazłam pewny sposób na magiczne zamknięcie moich uczuć: alkohol. Oto coś, co uśmierzyło mój ból, uciszyło mojego wewnętrznego krytyka i przyniosło dodatkową korzyść w postaci nagłego uczynienia mnie życiem każdej imprezy. Już nie nieśmiały, zamyślony dzieciak w kącie, magicznie zmieniłem się w faceta, który najprawdopodobniej śpiewa na stole i zabawia publiczność przez całą noc.
Gdy podążałem ścieżką stania się kochającym zabawę kolesiem (który był?
ból brzucha wiele lat po cesarskim cięciu
Zobowiązałem się do pozostawania jak najbardziej oderwanym od mojego emocjonalnego ja), miałem obsesję na punkcie bycia tym, kim wszyscy inni chcieli, żebym był: pewny siebie, beztroski i zdolny do prowadzenia rozmowy z kimkolwiek o czymkolwiek. I byłem w tym dobry, wszystko dzięki nowo odkrytej mocy napoju. Oczywiście znalazłem po drodze inne narkotyki, ale nic tak nie koiło jak koktajl – lub cztery.
Prawie co noc przez 15 lat, zanim zemdlałem pijany, obiecywałem sobie, że to będzie ostatni raz. Od czasu do czasu rzucałem jeden z moich licznych paraliżujących wad, przekonany, że rezygnując tylko z jednego „posprzątałem swój czyn”. Przez kilka dni jadłem zdrowo i wracałem do studia jogi (które do tej pory sprawiło, że czuję się lepiej niż cokolwiek innego, co próbowałem), kupując zajęcia na cały miesiąc. Nieuchronnie poszedłem raz, może dwa razy, zanim się poddałem, niezdolny do dyscypliny potrzebnej do kultywowania poważnej praktykiizarządzać moim piciem.
żona Davida Andersa
Nie pasowałem do stereotypu, jak wygląda pijak, więc piłem dalej.
Z biegiem lat rzuciłem większość moich nałogów, ale alkohol trzymał się i stał się częścią mojej tożsamości. W pewnym momencie, po dwudziestce, udałem się na spotkanie Anonimowych Alkoholików. Siedziałem i słuchałem rozdzierających serce opowieści o stracie i dno, a potem wyszedłem z założeniem, że gdybym nie stracił domu, rodziny i pracy, nie mógłbym mieć problemu! Nie pasowałem do stereotypu, jak wygląda pijak, więc piłem dalej.
Początkowo sposób na uniknięcie dyskomfortu moich emocji, później picie stało się moim podstawowym paliwem, aby kontynuować jako osoba, w którą się przemieniłam. W końcu kim byłbym, gdybym przestał? Czy moi przyjaciele nadal będą mnie lubić, jeśli wytrzeźwieję, wyzdrowieję i „odmienię się”? Nie byłam taka pewna, co znajdę pod całym tym imprezowaniem, kacem i tajemną obsesją na punkcie trzeźwości, i nie byłam taka pewna, czy dam radę się tego dowiedzieć.
Potem, nieco ponad cztery miesiące temu, wypiłem ostatniego drinka.
Oto rzecz o dnach skalnych
Dla każdego są inne. Jasne, zanim zdecydowałem się wytrzeźwieć, doświadczałem regularnego kaca lub okazjonalnych zaciemnień, co wieczór wpadałem na happy hour i miałem dla siebie butelkę wina w sobotni poranek. Mimo to czekałem, aż moje życie rozpadnie się nie do poznania, co pozwoliłoby mi dać sobie pozwolenie na zaprzestanie picia, podczas gdy w rzeczywistości moje życie było już poza moją kontrolą. Byłam fizycznie wyczerpana i pusta emocjonalnie. Jadłem okropnie i nie mogłem wytrzymać żadnych regularnych ćwiczeń. Przez większość dni walczyłem o to, żeby wstać z łóżka i udawać osobę, której oczekiwali moi przyjaciele, współpracownicy i rodzina. Ukrywanie braku kontroli stało się moją pełnoetatową pracą. Chciałem nazwać strzały w moim życiu, alkohol musiał odejść.
Intryga w mojej decyzji o zaprzestaniu picia? Częścią tego było
decydując się nie zatrzymywać zimnego indyka. Przez wiele miesięcy desperacko spędzałem każdą noc w Googlowaniu „jak przestać pić”. Przeczytałem stronę po stronie o tym, jak rzucić palenie i jak wrócić z dna. Miałem nadzieję, że wyciągnę wnioski z doświadczeń innych ludzi, ale żadne z nich nie pasowało do mojego życia. Zdałem sobie sprawę, że jeśli mam odnieść sukces, muszę zignorować wszystkie rady i dowiedzieć się, co mi działało.
Z pomocą wspaniałego terapeuty opracowałem plan, który obejmował ignorowanie wszystkich konwencjonalnych porad. Kontynuowałem picie przez kolejne dwa miesiące i kończyłem każdą noc, spisując powody, dla których chciałem się umyć, dokumentując chwile, gdy straciłem pamięć w alkoholu, niewyraźnie wypowiadałem się lub potykałem się do domu w świetle dziennym.
najlepsza baza pod tusz do rzęs azjatyckich
Pewnego ranka przeczytałem wszystkie te notatki i wiedziałem, że tego dnia nie tknę drinka. Jeden dzień zamienił się w tydzień i zanim się zorientowałem, byłem trzeźwy przez cały miesiąc.
Dlaczego nie jest to trudniejsze? Och, czekaj…
Przez pierwsze tygodnie skuliłem się w swoim mieszkaniu, skończyłem wszystkie książki, które zacząłem pijany w ciągu ostatniego roku i unikałem wszelkich sytuacji towarzyskich. Powoli zacząłem znowu wychodzić, aby połączyć się z moimi przyjaciółmi, uczyć się sztuczek, aby przez to przejść, a jabyłprzebrnąć przez to. Może to będzie łatwe! Czułem się zbyt dobrze, energiczny i rozbudzony, by chcieć wrócić do picia.
Potem, po około półtora miesiąca, uderzyłem w emocjonalną ścianę. Chociaż przyzwyczaiłem się do niepicia, nie byłem przyzwyczajony do zalewu emocji, które nie były już natychmiast otępiałe przez alkohol. Naprawdę brakowało mi możliwości odwrócenia się od niewygodnych i niewygodnych uczuć. Wtedy zdałem sobie sprawę, że nie tylko rezygnuję z alkoholu, odchodziłem od emocjonalnego włazu, który zbudowałem, i zmierzałem w kierunku mojego prawdziwego ja. Aby to zrobić, musiałem zmierzyć się ze skomplikowanymi uczuciami w środku. Musiałem przyjrzeć się sobie uważnie i znaleźć sposób, by być w porządku z tym, co zobaczyłem.
Joga, Medytacja… i Jane Fonda filmy treningowe
Szybko do przodu cztery miesiące i przeznaczam czas i pieniądze, które wcześniej wydawałem w barze, na kultywowanie konsekwentnej praktyki jogi i poświęcanie czasu na medytację każdego dnia. Połączenie (jogi i mediacji) pomogło mi nauczyć się żyć chwilą i stawiać czoła trudnym uczuciom z poczuciem wdzięku, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłem.
Bez względu na to, z czym mam do czynienia, wiem, że mogę podejść do maty, zidentyfikować uczucie i zamiast z nim walczyć, nauczyć się z nim pracować. A to poczucie inicjacji wykracza poza studio jogi. Zamiast objadać się nocą pół kilo makaronu, zaprzyjaźniłem się z alejką z produktami. A dzięki YouTube odkryłam moc filmów treningowych Jane Fondy z lat 80., które rozśmieszają mnie, gdy się pocę (te włosy!).
W dzisiejszych czasach najlepsze momenty to momenty, kiedy przestaję i uświadamiam sobie, jak inaczej wygląda moje życie bez alkoholu. Teraz dokonuję wyborów, które pomogą mi zbliżyć się do tego, kim naprawdę jestem, pomagając mi uwolnić się od tego, w jaki sposób ”mnie powinienem” czuć i kim jestem „niby” być. Joga, medytacja, lepsze odżywianie i rzucenie alkoholu to tylko kroki w długiej podróży powrotnej do mojego prawdziwego ja.
