Dowiedz Się O Swojej Liczbie Aniołów
Ilustracja autorstwa Brittany England
„Czuję się widziany” – komentuję mem – pomyśl o etosie „koc obciążony i umrzyj” – to jest nieznośnie relatywny, taki rodzaj ulgi, gdy widzę, że istnieje poza sobą, a jednocześnie jest trochę inwazyjny, zbyt intymny, by stukać „jak” chociaż i tak robisz. To ostatnie przesłanie, które wysyłam, zanim mój telefon się wyczerpie.
Dobrze, że wszyscy znają moją *wyjątkową* prawdę, zanim zostanę odcięta od różnych form mediów społecznościowych, rozległych, ekspansywnych i hałaśliwych, ale żywotnych, pilnych, łączących.
Potrzebuję moich cyfrowych światów dzisiaj bardziej konkretnie niż w większość innych dni. Byłem w trakcie rozmów z przyjaciółmi — z których wielu, tak jak ja, jest przewlekle chorych i bardzo online (z intencji sąsiaduje z Safran-Foer) — rozmawiałem o dwoistości naszych kontaktów towarzyskich online. Zgodziliśmy się, że bycie połączonym cyfrowo, ogólnie bycie online, jest zarówno energetyzujące, jak i wyczerpujące.
Czy bycie online wpływa na energię społeczną, którą musimy nawiązywać z ludźmi „w prawdziwym życiu”?
'Wyloguj. Idź porozmawiać z kimś w prawdziwym życiu”. Dla wielu jest to nierealne lub niemożliwe.
Być może jestem dziwną osobą, która zadaję takie pytania
Zbyt wielu ludzi obserwuje to, co robię, nowa rzeczywistość, za którą jestem niezmiernie wdzięczna, ale konsekwentnie przytłoczona. Jestem „sensacją na Instagramie”, zgodnie z tyłem mojej książki, obiektem ze świata rzeczywistego, który istnieje w dużej mierze dzięki wspomnianej wirtualnej sławie.
W ten sposób poznałem większość moich znajomych jako dorosły, zbudowałem relacje, które cenię z ludźmi, których prawdopodobnie nigdy nie poznałbym offline. Tak czuję się w kontakcie ze światem w dni, kiedy nie jestem w stanie zrobić wiele więcej. Sprawiło, że poczułem się jednocześnie bardziej połączony i zdystansowany, unoszący się w „prawdziwym” świecie i niechętny do kontaktów towarzyskich, w dużej mierze dlatego, że czuję, że zawsze już to robię.
czy Mark Ruffalo jest żonaty?
„Mogę być społecznie niezręczna. Instagram pozwala mi łatwo się poruszać, ale może to być również bardzo wyczerpujące emocjonalnie”, moja przyjaciółka Alexis (alias @nie.jejrzeczywista ) mówi mi. Mówi, że jako prostytutka „socjalizacja online to miecz obosieczny”.
Społeczność, którą ma online, nie jest czymś, co mogłaby znaleźć w prawdziwym życiu. Jednocześnie mówi: „Czuję, że mówię tak dużo w ciągu dnia, nigdy nie otwierając moich fizycznych ust, i jest to dziwna realizacja”.
Rzeczywistość, że każdy z nas musi obracać wiele talerzy w dowolnym momencie tylko po to, aby poruszać się po „społecznościowej” części mediów społecznościowych, jest niekwestionowana. Próbując nawiązać kontakty online z „prawdziwymi ludźmi”, musimy przedzierać się przez błoto marek, polityków, celebrytów itp., walcząc o najcenniejszy zasób naszych czasów: uwagę.
Próba przepłynięcia przez bałagan do boi „przyjaciół” może sprawiać wrażenie ciągłej bliskości zatonięcia.
„Naprawdę trudno jest zarządzać relacjami, ponieważ Internet jest zaprojektowany tak, aby był bezgraniczny”, mój bardzo internetowy przyjaciel Aiden Arata mówi mi. „To tak, jakby w każdej chwili w Internecie obowiązywał podatek od sprzedaży, a Ty nie wiesz, ile faktycznie wydajesz, dopóki nie znajdziesz się w rejestrze”.
Bycie osobą publiczną w Internecie naturalnie wiąże się z większą liczbą relacji i być może mniej wyraźnymi granicami wokół i tak już nieograniczonej przestrzeni. Ale to doświadczenie nie jest wyjątkowe dla tych, którzy mają platformę, jest dla nas jedynie powiększone.
„Zastanawiałem się, czy czuję się bardziej wyczerpany przez przyjaciół z IRL, ponieważ jestem już wykończony społecznie, będąc w trybie CIĄGŁYM” Hope ( @nadzieja ) mówi mi.
„Myślę, że internet trochę namieszał w moim rozumieniu siebie, ponieważ czuję się tak wyczerpany po kontaktach z ludźmi w prawdziwym życiu, myślę, hmm, może jestem introwertykiem? Ale nie jestem… po prostu zapominam, że kiedy spędzam czas w Internecie, liczy się to dla mnie jako interakcja międzyludzka”.
Oczekiwanie, że wylogowanie oznacza połączenie offline, jest zakorzenione w tęsknocie za czymś, czego tak naprawdę nigdy nie było.
Metody, które musimy wyznaczać online, możliwe do zachowania naszej energii — blokowanie, ignorowanie, wyciszanie — są skomplikowane z wielu powodów, w tym dlatego, że każdy z nas ma własne pomysły na to, kiedy i jak z nich korzystać oraz jakie są potencjalne reperkusje społeczne robiąc tak.
W Internecie „jeśli ktoś spieprzy, to wszystko. Możemy je blokować, przestać obserwować, wycinać”, Kaye, aka Artsob , mówi mi. Ten protokół zaangażowania przenika do jej relacji w prawdziwym świecie, mówi, tworząc „poczucie, że oczekuję, że ludzie będą tak doskonali, jak odizolowany świat, nad którym ciężko pracowałem, aby stworzyć online, a kiedy tak nie jest, jest to drażniące i Nienawidzę tego.'
Podejrzewam, że moje własne wyczerpanie związane z osobistymi kontaktami towarzyskimi też gdzieś w tym paradygmacie. Będąc tak aktywnym online (znowu coś, do czego się zwracam, ponieważ często jestem zbyt wyczerpany na inne formy kontaktu), daję sobie pozwolenie na nie towarzysko offline. Już czuję, że to robię, a świadomość, że mogę zrobić więcej online niż kiedykolwiek offline, też nie pomaga.
Ale bycie osobą, która jest większa niż życie w Internecie, sprawia, że wstydzę się nie dorównać *jej*, gdy spotykam ludzi na całym świecie.
Spodziewam się, że ludzie zdadzą sobie z tego sprawę, wiedzieli o tym, ale niesamowite jest obserwowanie, jak ludzie pogodzą się z wieloma jaźniami w czasie rzeczywistym, widząc, jak rozwiązują wydajność osoby, tak jakby nie robili wersji tego samego.
Dla osób, które są bardzo online, wydajność nie ustaje, nawet jeśli się „wylogujemy”
Fantazyjna Uczta , artystka burleski, porównała swoją obecność w Internecie do pracy, którą prowadzi. „Kiedy jestem MC, to jest jak symulakra rozmowy, ale jest jednostronna i do pewnego stopnia improwizowana, do pewnego stopnia napisana. Jest nastawiony na konkretną publiczność, aby mieli określone doświadczenie, więc w ten sposób wiąże się z tym pewna kalkulacja.
„To wcale nie to samo, co interakcja społeczna, ale czasami tak mi się wydaje, a to mnie cholernie męczy i uniemożliwia mi czasami mówienie po koncertach”. Dodaje, że czasami po koncertach jej publiczność chce lub oczekuje takiej wersji, która „nadal jest na mikrofonie”. To niemożliwe i jestem tym wykończony.”
Podobnie jak Fancy Feast, uważam swoją platformę za scenę, chociaż dotkliwie czuję, jak porowata jest ta pozycja. Bycie przy mikrofonie jest mylące: rozwinąłem poczucie intymności, którego często nie ma, do tego stopnia, że tysiące ludzi przekazuje mi swoje prawdy bezpośrednio.
Czuję się wdzięczny i zalany, pełen energii i wyczerpany. W każdej rozmowie muszę kwestionować to, co jestem winien ludziom, ile z siebie mam w porównaniu z wydajnością siebie, w której jestem online.
Czasami jest to wytchnienie, aby porozmawiać z obserwującymi na osobności, w czatach, aby poczuć, że rzeczywiście możemy dokonać wymiany. Ale nie zawsze mogę to zrobić, a kiedy przypominam ludziom o tym – i że się nie znamy – wydaje się to świętokradztwem.
Rzadko zastanawiamy się nad łatwością dzielenia się w Internecie lub strasznie żenującą rzeczywistością, w której możemy projektować strukturę rozmowy na to, co w rzeczywistości jest monologiem.
Jako „duża strona” i po prostu osoba, poczułem, jak bycie online jest konsumujące, a jednocześnie mogę być trochę mniej tam. Nie wymaga to całego mojego wysiłku, dlatego przede wszystkim mnie to pociąga, ale może też dlatego tak wiele z siebie rezygnuję, nie zdając sobie sprawy z kosztów.
Możemy skierować naszą energię tak, aby nikt tego nie zauważył, co jest dla nas, już wyczerpanych energią, ludzi błogosławieństwem. Możemy angażować się w sposób, który nie wymaga od nas wszystkich, za pomocą różnych skróconych narzędzi komunikacyjnych lub po prostu przestać odpowiadać.
Zastanawiam się, czy ta cecha, którą uważam za prezent, może być również ciężarem, który przekształca połączenie offline na herkulesowe, choćby ze względu na wymaganą przez to szczególną koncentrację.
A co, jeśli ta teoria – że bycie online wpływa na naszą energię do angażowania się w ludzi IRL – jest prawdziwa i generalnie nie możemy się odłączyć?
Czy — lub powinniśmy — nas to obchodzić?
Moim instynktem jest recytowanie scenariusza, który wielu z nas tratuje, być może nie wiedząc tak naprawdę lub nie zdając sobie sprawy z zakresu naszego pytania: „Wyloguj. Idź porozmawiać z kimś w prawdziwym życiu.
Dla wielu jest to nierealne lub niemożliwe. Brzmi to jak Tim Robinson wędrujący w kostiumie hot doga w „Myślę, że powinieneś odejść”, opowiadając się za zbyt znanym argumentem Teda Talka o tym, jak rujnujące są media społecznościowe.
Oczekiwanie, że wylogowanie oznacza połączenie offline, jest zakorzenione w tęsknocie za czymś, czego tak naprawdę nigdy nie było. Tęskni za rodzajem komunikacji z nieznajomymi, która nigdy nie istniała, jako sposobem na złagodzenie przytłaczającej niesłuszności chwili obecnej.
Chcemy mieć coś do zarzucenia, tak jak chcemy właściwego ujęcia. Łatwiej powiedzieć, że jesteśmy zbyt podłączeni, niż pogodzić się z tym, że być może wyraźna dychotomia „wtyczka” i „odłącz” już nie istnieje.
Ale odkryłem, dzięki wielu próbom i błędom, że zadając pytanie „Co to mi robi?” jest tak samo wart zachodu , jeśli nie bardziej, niż szukanie prostych frazesów, za pomocą których można na nie odpowiedzieć.
Jak w przypadku większości rzeczy, myślę, że odpowiedzią jest rozmowa o tym ze sobą i swoimi przyjaciółmi, zarówno wirtualnymi, jak i IRL. Pisząc to, zacząłem prowadzić listę (jedną zapisaną na papierze — daj mi tę nostalgię) rozmów, którymi żonglowałem, a na które naprawdę chciałem udzielić znaczącej odpowiedzi.
Zacząłem zadawać sobie pytanie, czego oczekuję od innych ludzi, w ten sam sposób, w jaki opłakuję niemożliwą ilość energii, którą czuję, że ludzie mnie proszą. Przestałem tak bardzo starać się „rozgryźć ludzi”, wiedząc doskonale, że moje internetowe „ja” to zarówno ja, a nie ja, i że najjaśniejszym sposobem dotarcia do prawdy jest zapytanie.
Zadaj sobie pytanie, kiedy oczekujesz, że inni ludzie będą tym, kim są „na mikrofonie” i kiedy zrobią to samo dla ciebie.
