Moment, w którym przestałem być „miłą dziewczyną”

Miałem prawie 20 lat, zanim odnalazłem swój głos. Nie mówię tego w sposób metaforyczny, ale w sensie dosłownym. To był typowy wieczór dla mnie w tym wieku. Byłem na parkiecie godzinami, kiedy zdecydowałem, że potrzebuję wody.

Kiedy stałem w barze, czekając na to, usłyszałem głos po lewej mówiący: „Pozwól, że postawię ci drinka”. Podniosłem wzrok i zobaczyłem wysokiego, przyzwoicie wyglądającego, starszego (wtedy dla mnie) faceta. Podziękowałem mu, ale wyjaśniłem, że tej nocy muszę jechać do domu, więc nie ma dla mnie alkoholu. Wydawał się trochę zbity z tropu, ale skinął głową i tyle, a przynajmniej tak mi się wydawało.

Naprawdę nie pamiętam dokładnej serii wydarzeń z tego, co wydarzyło się później, ale pamiętam, jak przez resztę wieczoru chodził za mną po klubie. Próbuje ze mną rozmawiać, chwytając mnie za ramiona – aw pewnym momencie nawet próbując dotknąć moich włosów.

Byłem poza sobą. Nie wiedziałam, co zrobić, żeby zostawił mnie w spokoju. Zapytałem grzecznie, ale on nie słuchał. Jednak nie zrobił nic „złego”; jak łapanie się za tyłek czy coś, więc nie chciałem wpakować go w kłopoty, prosząc bramkarzy, żeby go wykopali. A moi przyjaciele, wszyscy pijani i/lub naćpani, też nie byli pomocni.

Wreszcie dotarło do mnie, że być może będę musiał być „niegrzeczny”. To znaczy, że być może będę musiał odłożyć grzeczność, żeby zmusić go do odejścia. Następnym razem, gdy się odwróciłem i facet stał tam, w mojej osobistej przestrzeni, otworzyłem usta, żeby powiedzieć mu, żeby się zgubił… ale nic nie wyszło.

To było tak, jakby mój głos dosłownie utknął mi w gardle – jakby to była namacalna rzecz, którą się dławiłam.

To było tak, jakby mój głos dosłownie utknął mi w gardle – jakby to była namacalna rzecz, którą się dławiłam. Wiedziałem, co chcę powiedzieć, ale nie mogłem wydobyć słów z moich ust. Nie miałem pojęcia, dlaczego fizycznie nie mogę rozmawiać. Czułem się tak przytłoczony i bezradny, że zacząłem płakać.

W końcu poczułem, że coś się wyrywa. Uwolnić się. Zacząłem na niego krzyczeć najgłośniej jak mogłem, żeby ode mnie odszedł, żeby mnie zostawił w spokoju… odpierdolić się!

W tym momencie wyraźnie wyglądało na to, że ma nastąpić walka, a bramkarze interweniowali. Zostałem wyrzucony z klubu tej nocy, ale wiedziałem, że od tej pory nigdy nie będę miał problemów ze znalezieniem swojego głosu.

Wiele lat później rozmawiałem o tym incydencie z przyjacielem, dzieląc się przerażającymi „historiami wojennymi”; tak jak robią to kobiety. I zadała mi bardzo proste, ale fundamentalne pytanie: Dlaczego miałam taki problem z zabraniem głosu? Dlaczego zostałem skutecznie wyciszony, choćby tylko chwilowo?

Nie znałem odpowiedzi. Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło, więc to nie było tak, że cierpiałem na jakąś wadę mowy. Byłem także tym, co moi przyjaciele i rodzina pieszczotliwie nazywali „mówcą”. Rozmowna Cathy.

Jednak gdy zastanawiałem się nad tym pytaniem, zdałem sobie sprawę, że były jakieś głębsze powody, dla których nie byłem w stanie natychmiast lub łatwo wypowiadać się w swoim imieniu tego wieczoru w barze. I miało to związek ze wszystkim, na co zostałam wychowana.

Problem z dorastaniem „Nice”

Dorastałem na ładnym, bezpiecznym przedmieściu klasy średniej. Moi rodzice byli dobrymi rodzicami, kochającymi i uważnymi. Byłam typem nauczycielek, które pisały na świadectwach, że „przyjemnie jest mieć mnie na zajęciach”. Byłem także pływakiem wyczynowym, który budził się o 5:30 rano sześć dni w tygodniu, aby odbyć godzinną praktykę przed szkołą – i pognałem do domu, aby odrobić pracę domową, zanim musiałem ponownie ćwiczyć w wczesnym wieczorem. Nie miałem dużo czasu, żeby wpaść w kłopoty.

Zasadniczo byłem dobrym dzieckiem. Moi rodzice, którzy chcieli tylko dla mnie jak najlepiej, nauczyli mnie, jak się zachowywać. Zrobiłem, jak mi kazano. Słuchałem moich nauczycieli i trenerów. Byłem uprzejmy i uległy. Nie odzywałem się ani nie robiłem zamieszania.

Zamiast tego nauczyłem się uśmiechać nawet wtedy, gdy byłem zły lub smutny. Negatywne emocje, takie jak gniew, zwykle spotykały się z silną dezaprobatą. W kółko otrzymywałem komunikat (zarówno w sposób pośredni, jak i bezpośredni), że jestem naprawdę kochany i wartościowy tylko tak długo, jak zachowywałem się tak, jak oczekiwali ode mnie najważniejsi dorośli w moim życiu.

W kółko docierało do mnie przesłanie, że jestem naprawdę kochany i wartościowy tylko tak długo, jak zachowywałem się tak, jak oczekiwali ode mnie dorośli w moim życiu.

Innymi słowy, zostałam wychowana na Miłą dziewczynę. I jako taki znałem zasady Nice Girl. Nie żebym musiała sobie o nich przypominać – kiedy miałam 7 czy 8 lat, to było jak oddychanie. Naturalny. Nie zachowywałem się w ten sposób, ponieważ tego ode mnie oczekiwano – zachowywałem się w ten sposób, ponieważ po tylu latach grania według zasad, taki właśnie byłem. Zasady takie jak: Bądź uprzejmy i miły, nawet jeśli ktoś jest dla ciebie podły lub niegrzeczny. Pomyśl najpierw o innych. Bądź pomocny i uprzejmy oraz zwracaj uwagę na uczucia innych. Nigdy nie rób sceny. Usiądź ładnie, nie bądź zbyt głośny. Nikt nie lubi potrzebującej, piskliwej i wymagającej dziewczyny lub kobiety. Uważaj na swój ton.

I przyznaję, że wychowanie w ten sposób ma dobrą stronę. Nauczyłem się towarzyskich subtelności, które pozwoliły mi całkiem dobrze funkcjonować w wielu różnych kręgach. Ale jest w tym ciemna strona, na przykład utrata głosu w momencie, gdy najbardziej go potrzebujesz.

Wiki Kukurydza Gilbert

Kiedy uczysz się stawiać potrzeby innych przed własnymi przez większość czasu, nie dowiadujesz się, jakie są twoje własne potrzeby. A jeśli nie wiesz, czego potrzebujesz i czego chcesz, bardzo trudno jest ustalić siebie i swoje granice. Kiedy nauczysz się, że bycie miłym, uległym i uprzejmym jest najważniejsze, nigdy tak naprawdę nie nauczysz się mówić.

Kiedy wychowujesz dziewczyny na Miłe, nie możesz się odwrócić i oczekiwać, że stracą lata oczekiwań i treningu i przemienią się w ludzi, którzy są w stanie walczyć o siebie. Nie możesz odebrać im głosu i oczekiwać, że to oni będą krzyczeć „ogień”; przy pierwszym znaku dymu w teatrze.

Teraz wiem, co myślisz: wyraźnie mam problemy. Moje doświadczenie nie pasuje do twojego — wychowano cię, by mówić w swoim imieniu. Albo twoja siostra była. Cała twoja rodzina jest pełna sprośnych suk, więc jak śmiem obrażać babcię w ten sposób, sugerując, że ma mentalność ofiary. Jak śmiem sugerować, że kobiety i dziewczęta mają w ogóle taką mentalność ofiary.

Możesz lubić

5 rzeczy, za które musisz przestać przepraszać

Ale wiem o sobie jedno: jestem tak typowy i zwyczajny, jak się pojawiają. Więc wiem, że daleko mi do bycia jedyną, która straciła głos w ten sposób.

I z wysiłkiem i dużą ilością introspekcji udało mi się to odzyskać. Ale zajęło to lata pracy. Nie było to łatwe i wątpię, czy wiele moich koleżanek z miłych dziewczyn jest w stanie je odzyskać jeszcze w młodości – w czasie, kiedy najbardziej tego potrzebują (tj. w czasie, gdy ludzie o złych zamiarach próbują wykorzystać ich skłonności do przestrzegania przepisów i przystosowania). Więc ten artykuł jest tak naprawdę moim sposobem na przemówienie w ich imieniu. W imieniu mojego młodszego ja.

Dziewczyny: Znajdź swój głos, mów głośniej. Nie pozwól im powiedzieć, że Miłe Dziewczyny tak nie mówią. Nie zawsze musisz być uprzejmy lub myśleć o uczuciach innych nad własnymi. Zasady często nie są na twoją korzyść – nie zawsze musisz być ostatni. Twój głos ma większe znaczenie niż myślisz, więc mów głośno i noś duży kij.

Ten post pierwotnie ukazał się na Średni i został napisany przez Julia Brown .