5 rzeczy, których nauczyłem się o życiu, gdy pierwszy raz próbowałem jeździć na nartach w wieku 29 lat

Dorastając na Florydzie, zawsze byłem na zewnątrz. W każdy weekend zastałeś mnie pływającego na plaży lub basenie, uprawiającego sport, na nartach wodnych lub jeżdżącego na rowerze – co tylko chcesz, zrobiłem to. Tak więc poza przedwczesnymi plamami słonecznymi, moje aktywne dzieciństwo na świeżym powietrzu dało mi głębokie uznanie dla Matki Natury: oryginalnej siłowni za 0 dolarów miesięcznie.

Możesz lubić

Przestraszone rzeczy nie wyjdą? Zadaj sobie te 3 pytania

Narciarstwo było sportem, którego nigdy się nie nauczyłem, chociaż bardzo mi się to podobało. Zawsze tak się wydawałospokojna, zjeżdżając z zaśnieżonych stoków, korzystając z naturalnego środowiska. I oczywiście scena après-ski nie zaszkodziła jej urokowi.

Więc kiedy niedawno dostałem zaproszenie, by dołączyć do kolegów z pracy na wycieczce na narty w Dolina Jelenia , Utah, skorzystałem z okazji. Wyobraziłem sobie, że z wdziękiem schodzę z góry, kończąc biegi szampanem w wannie z hydromasażem. I pomyślałem, że nie będzieżetrudne do nauczenia. W końcu jestem całkiem wysportowany i hej, kiedyś jeździłem na nartach wodnych – to musi się coś liczyć, prawda?

jak fizycznie wygląda miłość

Okazuje się, że nie tak bardzo. Pierwszego ranka ustawiono mnie z wypożyczonymi butami, nartami, spodniami, kurtką i kaskiem. (Więcej o tym później). Powiedziałem instruktorowi grupy, że jestem „na poziomie początkującym”; i byłam zgrupowana z innymi kobietami, które wcześniej jeździły na nartach tylko kilka razy.

Następnie zaczęliśmy „jazdę na łyżwach” w kierunku wyciągu krzesełkowego, w kierunku, jak miałem nadzieję, zbocza w kształcie królika. Natychmiast zostałem w kurzu, niezgrabnie przesuwając swoje narty cal po calu w kierunku windy, podczas gdy wszyscy inni jechali z przodu. Oczywiście jeżdżenie na nartach „kilka razy” wcześniej nie oznacza „nigdy”

Kiedy dotarliśmy na szczyt (tak,obecnyszczyt góry, a nie zbocze w kształcie królika, jak miałem nadzieję), ruszyłem w dół łatwym, łagodnym zielonym zjazdem z innymi „początkującymi”; w naszej grupie.

OK, nie jest tak źle! Robię to!Myślałem na początku biegu, który był w zasadzie stylem przełajowym.

Następnie trafiamy na bardziej stromy odcinek. Nie jestem pewien, co myślą doświadczeni narciarze na szczycie zjazdu, ale przez głowę przemknęła mi tylko jedna myśl:Umrę.

nie jest gotowy na związek

Moja duma nie pozwoliła mi się zatrzymać, więc wystartowałem – to znaczynaprawdęzdjął. Zacząłem wymykać się spod kontroli, nabierałem prędkości, toczyłem się w kierunku rowu na poboczu toru, a zakończyłem nurkiem dziobem w śniegu, z nartami wyskakującymi za mną.

Należy pamiętać, że Deer Valley jest jednym z najbardziej przyjaznych dla początkujących ośrodków narciarskich w kraju. Nie było to rzucanie mnie wilkom. W rzeczywistości koledzy narciarze byli początkowo pod wrażeniem, później mi powiedzieli, myśląc, że mam naturalny talent do jazdy na nartach. Potem zdali sobie sprawę, że prędkość nie była zamierzona.

Podniosłem się, zdołałem ponownie założyć narty i w końcu przestałem się trząść. Miałem szczęście, że zostałem połączony z cierpliwym instruktorem, który kontynuował bieg ze mną. Kiedy schodziliśmy w dół, wyjaśnił podstawy jazdy na nartach: jak poruszać się tam iz powrotem w kształcie „s”; poruszaj nogami w synchronizacji; i stój poprawnie – pochylając się lekko do przodu, nawet jeśli wydaje się to sprzeczne z intuicją.

Mimo tego, że wciąż byłem trochę wstrząśnięty moim epickim krachem, dotarłem (w końcu) do końca biegu nr 1. W jakiś sposób zebrałem siły – zarówno fizyczne, jak i psychiczne – aby wykonać więcej biegów podczas dwudniowej wycieczki, i tak się cieszę, że tak zrobiłem. Szczerze mówiąc, nigdy nie osiągnąłem poziomu Lindsey Vonn, ale po każdym biegu zyskałem trochę więcej pewności siebie i prędkości.

Pod koniec weekendu dotarło do mnie, że wiele z tego, czego nauczyłem się na stoku, to lekcje, które mogłem zastosować w innym miejscu w moim życiu:

pozycje jogi na ból dolnej części pleców

1. Zawsze bądź przygotowany.

Właściwy sprzęt robi różnicę. Na szczęście miałem ludzi, którzy poprowadzili mnie przez to, jak założyć buty, wyregulować kask (bez przerwy!) I właściwie wsiąść na narty. I zawsze ubieraj się na pogodę! Tak się ucieszyłam, że ktoś mi powiedział, że mój zwykły puchowy płaszcz go nie przetnie.

2. Pochyl się w tym.

Jak wszystko w życiu, musisz dać z siebie wszystko. Odchylanie się, ponieważ jesteś zdenerwowany, wytrąca całą równowagę na stoku. Jeśli przyjmiesz pewną postawę i lekko pochylisz się do przodu, będzie ci znacznie lepiej (na górze i na sali konferencyjnej).

3. Czasami można zwolnić.

Nie jestem super konkurencyjny, ale lubię szybko zdobywać miejsca. Po wypadku musiałem sprawdzić swoje ego na śniegu i pogodzić się z faktem, że na zielonym zjeździe wyprzedzą mnie pięciolatki.

4. Zaufaj sobie, ale nie bój się prosić o pomoc.

Ostatniego dnia udało mi się zejść ~niebieski~ bieg. Co może wydawać się łatwe dla doświadczonych narciarzy, ale znowu zdecydowanie myślałem, że mogę umrzeć. Nie miałem już ze sobą instruktora. Na szczęście inna osoba na wycieczce (która była naprawdę dobrym narciarzem) pomogła mi zejść na dół, czekając cierpliwie, kiedy dosłownie kilka razy usiadłam na tyłku ze strachu. „Masz to!” powiedziałby. „Możesz to zrobić, zaufaj mi”. „Nie, Locke, nie umrzesz”. Byłem bardzo wdzięczny za jego praktyczne rady i ogólną zachętę. Chociaż udało mi się zrobić to sam, nie dałbym rady bez niego.

5. Buduj na swoich mocnych stronach.

Wiele rzeczy potrafię dobrze robić; narciarstwo po prostu nie jest jednym z nich. I jestem z tym w porządku. Poza jazdą na nartach jest życie, a nawet w ośrodku narciarskim rozmawiałem z innymi ludźmi, którzy byli w Utah, aby po prostu cieszyć się otoczeniem, jedzeniem i spa, co sprawiło, że poczułem się znacznie mniej obco.

Mimo że lubiłem uczyć się (w pewnym sensie) jeździć na nartach, całe to doświadczenie przypomniało mi również o wyczynach fitness, które osiągnąłem w przeszłości i jak dobrze było coś opanować. Myślę, że próba jazdy na nartach była częściowo tym, co zachęciło mnie do ponownego wzięcia rakiety tenisowej i zapisania się na dwumiesięczne lekcje tenisa w moim lokalnym parku. Chociaż jestem pewien, że dam narciarzom kolejną szansę w życiu, poruszanie się z dwiema stopami na nieośnieżonej nawierzchni to na razie bardziej moja prędkość.