Za kulisami: Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów 2011

Ten artykuł został napisany przez gościa współtwórcę Davida Boffa.Jako zapalony podróżnik, David przemierzył świat w poszukiwaniu dobrego jedzenia, dzieł sztuki i najlepszych spektakli do podnoszenia ciężarów, jakie świat ma do zaoferowania. Przeczytaj więcej o jego przygodach w podnoszeniu ciężarów na jego blog .

jak zrobić brazylijski wosk w domu

Po prawie dziesięciu dniach Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów 2011 – pozornie w Paryżu, ale dokładniej w EuroDisney , około godziny poza miastem – zakończył się 13 listopada. To były ekscytujące zawody, jak można się było spodziewać po wydarzeniu, które pomaga określić liczbę miejsc, które kraje otrzymają dla swoich drużyn dźwigowych na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie w 2012 roku, i miałem szczęście uczestniczyć w spektaklu. I tak naprawdę to jest: legalnypokazać. Wszystkie internetowe filmy i materiały telewizyjne na świecie nie są w stanie przygotować Cię na to, jakszybkici ludzie się poruszają i jakpotężnyoni są. Jest prawdziwe poczucie, że muszą być niczym więcej niż kłębkiem nerwów i…szybkokurczliwe włókna mięśniowe, a jeśli odwrócisz wzrok — choćby na chwilę — istnieje duża szansa, że ​​coś przeoczysz.

Konkurs obejmuje siedem kategorii wagowych kobiet – od 48 kg do 75 i więcej – oraz osiem kategorii męskich – od 56 kg do 105 i więcej. Zawodnicy mają po trzy próby w urywek i czysty i szarpnięcie , i choć medale przyznawane są za poszczególne wyciągi, to tylkocałkowitywaga – kombinacja najlepszego rwania i czystego i szarpnięcia – liczy się do ostatecznego ustawienia i pozycji. Reprezentowanych było około 93 krajów, w których rywalizowało ponad 200 kobiet i 300 mężczyzn. Fakt, że był to rok przedolimpijski, oznaczał, że było ich kilkabardzoduże wyciągi przez cały tydzień. Jednym z najważniejszych momentów była kategoria superciężkich (105 kilogramów i więcej), kiedy Behdad Salimikordasiabi z Iranu ustanowił nowy aktualny rekord świata 214 — o kilogram więcej niż rekord ustanowiony przez jego własnego trenera, Hosseina Rezazadeha. Z kobiecego punktu widzenia pobicie rekordu było jeszcze bardziej imponujące.Osiempobito rekordy świata, w tym parę dziewcząt, które były wystarczająco młode – i wystarczająco silne – aby jednocześnie pobić rekordy świata juniorów (poniżej 20 lat) i seniorów (powyżej 20 lat).

Amerykanom niestety nie poszło tak dobrze . Naszym kobietom udało się zapewnić dwa miejsca na Igrzyska w Londynie 2012, na co liczyliśmy i czego oczekiwaliśmy. Ale poza klasyfikacjami drużynowymi nie było występów przełomowych, a żaden z naszych zawodników nie dostał się do pierwszej dziesiątki pod względem miejsca. Panom poszło jeszcze gorzej, a jak na razie mamy dokładniezeroautomaty męskie na Igrzyska 2012. W tym momencie jedyną szansą Ameryki na męskiego zawodnika w Londynie jest zdobycie jednego miejsca na Mistrzostwach Panamerykańskich 2012 (istnieje dodatkowa opcja ostatniej szansy dla siedmiu najlepszych zawodników z krajów, którym nie udało się zdobyć miejsc na MistrzostwachiMistrzostwa kontynentalne, ale miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie). Niemal pod każdą obiektywną miarą rzeczy nie wyglądają dokładniedobrzedo podnoszenia ciężarów olimpijskich w Ameryce.

Jednak rywalizacja to tylko jeden z elementów tego spektaklu, a to, co dzieje się w hotelach, stołówce i sali treningowej jest często równie ciekawe. To miejsce jest jak małe ONZ, z reprezentowanymi trenerami, sportowcami, urzędnikami i fanami z całego świata. Ogólnie rzecz biorąc, kraje spędzają większość czasu razem, ale międzynarodowe mieszanie się różnych grup z pewnością nie jest wyjątkiem. W szczególności w tej scenerii pojawiają się niektóre z dawnych lojalności z czasów zimnej wojny, a często można spotkać chłopaków z Rosji, którzy krzątają się z towarzyszami z miejsc takich jak Białoruś i innych krajów Europy Wschodniej. Oczywiście cała ta wielokulturowość oznacza, że ​​sprawy nie zawsze przebiegają tak, jakpłynnieczego można by się spodziewać w kraju tak biurokratycznym jak Francja. Próba wyprostowania moich referencji prasowych była jak spędzenie popołudnia w DMV i zajęła mi prawie dwie godziny. Ale przypuszczam, że to najlepsze, czego można się spodziewać, gdy jakiś gangster z ciężkimi powiekami ze starego bloku sowieckiego rejestruje swoją drużynę, używając jedynie grubego zwitka gotówki i odręcznie sporządzonej listy sportowców…

jak sprawić, by mężczyzna miał obsesję seksualną na twoim punkcie, nie dotykając go

Nieuchronnie te międzynarodowe zawody prowokują do refleksji wśród tych z nas, którym nadal zależy na podnoszeniu ciężarów w USA. Trzeba przyznać, że jest to mniejszość ludzi, składająca się głównie z obecnych lub byłych ciężarowców i trenerów. Ale wcale tak nie powinno być, ponieważ wystarczy kilka minut oglądania podnoszenia ciężarów na wysokim poziomie, aby uświadomić sobie, że ci mężczyźni i kobiety są najpotężniejszymi sportowcami na świecie. Miejsce we Francji było częstozapakowanedo pojemności, szczególnie na sesje z francuskimi lifterami. Jeśli kraj lubiFrancjamoże sprawić, że część populacji stanie za tym sportem i może wyprodukować sportowców takich jak Benjamin Hennequin , który zdobył srebro w klasie 85 kg, nie ma powodu, aby to samo nie mogło się zdarzyć w Stanach. Ale każdy, kto naprawdę śledzi lub zna ten sport, może ci powiedzieć, pomimo niezliczonych problemów, z jakimi mamy obecnie do czynienia na arenie międzynarodowej – z których nie najmniej ważnym jest wszechobecne widmo dopingu – nasze podstawowe problemy są dość proste. Tak naprawdę sprowadza się to do techniki, talentu i stylu życia.

Wycieczka do sali treningowej – coś, co często robiłem podczas mojego pobytu w Paryżu w tym roku i w zeszłym roku w Turcji – może być canbardzoilustracyjne i informacyjne. Już po kilku minutach obserwacji uświadamiasz sobie, że najlepsi ciężarowcy na świecie mają mistrzostwo nad sztangą, przez co wygląda bardziej jak dodatkowa kończyna niż element wyposażenia. Sposób, w jaki facet z Rosji, Chin czy Korei porusza się z barem i wokół niego, jest zupełnie inny niż sposób, w jaki robi to większość Amerykanów lub innych zawodników drugiego i trzeciego rzędu. To jest coś, co nie ma nic wspólnego zilośćpodnoszenia ciężaru, ale chodzi raczej o to, aby wyglądały prawieidentycznyprzez ciężary. Nie ma znaczenia, czy to 50 kilogramów na pasku czy 150; ogólne ścieżki i ustawienie sztangi i ciała ćwiczącego pozostają takie same, a zmienia się tylko prędkość i moc wyjściowa.

Oczywiście młodość to tylko jedna część równania. Kolejnym krytycznym elementem jest pytanie o:talent. Bycie jednym z najlepszych na świecie oznacza, z definicji, że należysz do grupy mężczyzn i kobiet, którzy znacznie przewyższają średnią. Niezliczona ilość rozrywek i brak państwowego programu, który mógłby skierować dzieci do programów związanych ze sportem, oznacza, że ​​duża część naszej puli talentów jest tracona, zanim jeszcze zdają sobie sprawę z podnoszenia ciężarów. I niestety ci, którzy mają uzasadniony talent – ​​a wielu naszych dzisiejszych najlepszych zawodników jest pod tym względem całkiem uzdolnionych – często przychodzą do sportu zbyt późno, co prowadzi do problemu, który właśnie podniesiono. Taka technika światowej klasy jest jak różnica między kimś którzy uczyli się języka, gdy byli jeszcze dzieckiem, porozumiewają się z kimś, kto nauczył się w wieku kilkunastu lat lub później; istnieje pewna płynność, której nie można osiągnąć, jeśli zaczyna się zbyt późno, i można odnieść wrażenie, że to samo dotyczy podnoszenia ciężarów. Pamiętam, jak wysokiej rangi trener z USA opowiadał mi o seminarium, w którym uczestniczył, prowadzonym przez niemiecką drużynę w podnoszeniu ciężarów. W pewnym momencie pojawiło się pytanie o ciężarowców zaczynających w późniejszym życiu – późne nastolatki, wczesne dwudziestki – i odpowiedź była zasadniczo taka,za późno. Nie oznacza to, że ktoś nie może być andoskonałysztangista w każdym wieku. Jest to raczej po prostu przyznanie się, że… być wśródNajlepszana świecie musisz zacząć, gdy byłeś w krytycznym wieku rozwoju mózgu i umiejętności motorycznych.

Drugim czynnikiem jest styl życia. Ogromne zaangażowanie najlepszych drużyn i zawodników staje się bardzo widoczne na sali treningowej, zwłaszcza gdy konkurencja się przedłuża. Na początku każdy zawodnik, każdy kraj był reprezentowany w hali treningowej. Oni potrzebująrywalizować, w końcu przygotowanie przed zawodami jest niezbędne. Ale najlepsi zawodnicy, ci, którzy są na medalowych trybunach i są w czołówce swojej klasy, to ci, którzy wciąż kręcą się po hali treningowejporywalizowali. Dwa dni po tym, jak zdobyła złoto w swojej klasie, 63-kilogramowa Rosjanka Swietłana Carukajewa wróciła do tego pod czujnym okiem trenera. A ostatniego dnia zawodów wciąż można było znaleźć topowych zawodników z Rosji, Polski i innych krajów, którzy ćwiczyli.

Wynik powyższych czynników — wczesne uczenie się, talent i styl życia — jest jasny. Chiny i Rosja, dwa kraje, które zajęły pierwsze miejsce, są ekspertami w tych dziedzinach, co widać w sposobie, w jaki ich sportowcy zachowują się na platformie i poza nią. W nocy przed zawodami w klasie 105 wpadłem na Rosjan Dmitrij Klokov — całkiem dosłownie, bo goniłem za nim jak zakochana uczennica — i po zrobieniu z nim zdjęcia wykrzyknął jedno słowo: „Jutro!”. To jedno z czterech angielskich słów, które teraz słyszałem Klokov (pozostałe trzy to „rosyjczycy na całym świecie” na poprzednim spotkaniu, kiedy rosyjscy sportowcy radzili sobie całkiem nieźle) i dość wyraźnie wyrażało jego wiarę w swoje umiejętności . Następnego dnia zrobiłwszystkojego windy i zdobył srebrny medal. W przeciwieństwie do brawury, jaką można było znaleźć wśród ciężarowców w Stanach, było to zaufanie popartesubstancja.

filmy Zhang Jina

Cóż, nie pozostaje nic innego, jak tylko usiąść i mieć nadzieję na najlepsze w nadchodzących miesiącach. Londyn 2012 prawdopodobnie okaże się ostrą konkurencją, a zawsze czekamy na 2016 rok. Teraz zadaniem Ameryki jest postępować tak jak Chińczycy i Rosjanie i zacząć przeczesywać ten rozległy kraj w poszukiwaniu preteens gotowych i chętnych do włożenia sztangi nad głowę…

To także tylko kilka kilogramów mniej niż rekord wszechczasów, wynoszący 216, ustanowiony przez bułgarskiego Antonio Krasteva w 1987 roku. Rekord ten został zresetowany, gdy w latach 90. zmieniono kategorie wagowe (dwukrotnie), ale Krastev snatch pozostaje najcięższym kiedykolwiek zrobionym w międzynarodowych zawodach.

[ii] Błędne przekonanie, że dzieci nie mogą lub nie powinny podnosić ciężarów, odmawia śmierci w tym kraju, a ludzie wciąż patrzą na mnie w szoku, kiedy mówię, że dziesięć, jedenaście lat (lub mniej) to odpowiedni wiek na rozpoczęcie. Wiele z tych osób to rodzice, którzy nie mają problemu z pozwoleniem swoim dzieciom na angażowanie się w szereg innych potencjalnie szkodliwych zajęć – piłkę nożną, piłkę nożną, jedzenie fast foodów/fast foodów, oglądanie Fox News – ale dla których idea nauki prawidłowej techniki ze sztangą jest anatema.

Zdjęcia: Jozsef Szaka/IWF.com