Dowiedz Się O Swojej Liczbie Aniołów
Od połowy marca rzeczyzamknąć.Zamknięto NBA. Każdy festiwal muzyczny został odwołany. Jadalnia pod dachem w wielu stanach i miastach nagle przestała istnieć. Gwiazdy i członkowie rodziny królewskiej zaczęli ogłaszać, że uzyskali pozytywny wynik testu na COVID-19, chorobę wywoływaną przez nowego koronawirusa, który rozprzestrzenia się na całym świecie tak szybko, jak wydawcy klikają „prześlij” w dobrych intencjach wskazówkach dotyczących produktywności #WFH.
A później ' kiedy Szekspir został poddany kwarantannie z powodu zarazy, pisałKról Lear krążył cytat i można było prawie poczuć ciśnienie krwi zbiorowego umysłu ula.
My sami wykonaliśmy pracę z domu guide . Ale w czasach historycznego kryzysu to, co wydawało się dobrą radą w jednym tygodniu (np. nie pracuj w łóżku, nie noś piżamy przez cały dzień), może w rzeczywistości być bolesne dla policji w następnym.
Przejście z regularnego harmonogramu pracy do nowej strefy chaosu „Kiedy jem?” jest wystarczająco trudne. Nikt nie powinien tu być, próbując nakręcać zabawę na dodatek do wszystkiego innego. (I jeśli tysąjeśli uda ci się to zrobić, możesz nieoficjalnie koronować się na Lord of the Coronavirus).
Etykieta nie jest teraz tym, czego każdy potrzebuje.
Kiedy „jak pracować z domu” to #StayPositive w przebraniu
Pytanie o „prosperowanie” i „pośpiech” podczas pandemii może również objawiać się fizycznie. To może być rzeczy na poziomie powierzchni, takie jak trądzik i to, co moja mama nazywała „chorymi włosami”. Wiesz jak twoje włosy nagle zaczynają wyglądać niewłaściwie kiedy twoje ciało nie czuje się dobrze? Mogę zaświadczyć, że wszystkie te rzeczy są objawami stresu, ponieważ taka była moja rzeczywistość związana z koroną od kilku tygodni.
„Praca w domu ma tak wiele zalet, ale nie możesz ich wykorzystać, jeśli wywierasz na siebie presję bezsensownymi terminami, wymuszasz na swojej etykiecie bezsensowne zasady kulturowe i masz poczucie winy za brak produktywności” – mówi Kallie Tiffau , muzyk i tatuator z Nowego Orleanu.
Zdjęcie autorstwa Dany Davenport
Znalezienie czasu na wzięcie głębokich oddechów i przebranie się ze spodni dresowych przed zachodem słońca to dobra rzecz, ale nie, jeśli robisz to, by udawać, że nie jesteśmy w czasach konieczności i przetrwania.
W bardzo na nosie zatytułowanym artykule NPR” Lepiej nie pocić się drobiazgów, bo mogą cię zabić ” Carolyn Aldwin, dyrektor Centrum Badań nad Zdrowym Starzeniem się na Uniwersytecie Stanowym Oregon, powiedziała, że w jej badanie 2014 , „Osoby, które zawsze uważały, że ich codzienne życie jest przesadnie stresujące, trzy razy częściej umierały w okresie studiów niż osoby, które rzucały ciosy i nie uważały, że codzienne życie jest zbyt stresujące”.
[Powiedz] „Robię, co w mojej mocy” – a potem załóżmy, że osoba po drugiej stronie kamery, bez względu na to, co się dzieje, też próbuje.
W badaniu monitorowano 1293 osoby przez lata i stwierdzono, że mężczyźni, którzy zgłaszali więcej codziennych kłopotów, mieli niższą śmiertelność. „To nie liczba kłopotów cię wpędza, ale ich postrzeganie” Aldwin powiedział Oregon State University . „Umiejętności radzenia sobie są bardzo ważne”.
Ale etykieta nie jest umiejętnością radzenia sobie
Podczas gdy niektórzy ludzie martwią się, czy ich pies nieoczekiwanie wpadnie do klatki z wkładką higieniczną w pysku, inni szukają sposobów na obejście się bez podstawowych ustawień, takich jak Wi-Fi, laptopy do pracy, a nawet ciche miejsca do pracy.
Ostatecznie, dzieckiem z plakatu tego nowego stylu życia WFH nie powinna być młoda biała dama popijająca mrożoną mokkę za 12 USD, jednocześnie stukając w laptopa. Powinno być bliżej kogoś zestresowanego, zastanawiającego się, jak spłaci czynsz lub kredyt hipoteczny, nie mówiąc już o znalezieniu spokojnego miejsca do pracy, opiece nad chorymi członkami rodziny, opłaceniu rachunków szpitalnych lub przeżyciu w toksycznym środowisko.
„Nigdy wcześniej nie pracowałam w domu, więc to wszystko jest dla mnie dziwne i nowe” – mówi Emily Rems, redaktor naczelna magazynu BUST, który przeniósł cały swój zespół do pracy w domu. „Mieszkam w maleńkiej kamienicy w East Village, w której nie ma miejsca na biurko ani stół jadalny. Przez 8 godzin dziennie zatapiam się w gównianej kanapie i pochylam się nad tacą telewizora z laptopem, podczas gdy moje koty na zmianę pełzają po mojej klawiaturze”.
H, która chce pozostać anonimowa, jest dyplomowaną pielęgniarką z Nowego Orleanu, której napięty harmonogram – choć wyczerpujący – trochę pomaga. Jej środowisko jest dalekie od luksusu sytuacji WFH. Pracuje przez 6 kolejnych dni, a potem dostaje 12 zwolnień.
„Praca jest nieskończenie zajęta”, mówi H. „Ale chodzenie do pracy (nawet w tak przerażającym miejscu, jak szpital) może chwilowo odwrócić moją uwagę od myślenia o COVID-19, choć brzmi to szalenie. Niezależnie od tego, czy chodzi o tworzenie wykresów na komputerze, czy odbieranie dzwonka, są to chwile, w których zajmuję się znaczącymi zadaniami, a nie tylko gorączkowo czytam o COVID-19 na moim telefonie. Potrzebuję tego.'
Ale praca nie jest niezawodnym mechanizmem radzenia sobie z lękiem i stresem związanym z pandemią. Nawet podczas wolnego czasu H nie odpoczywa w domu.
„W zeszłym tygodniu po raz pierwszy zażyłam Xanax, ponieważ byłam całkowicie sparaliżowana przez lęk” – mówi. „Zażyłam też leki przeciwdepresyjne. Więc teraz biorę więcej leków psychotropowych niż kiedykolwiek w moim życiu i wciąż mam chwile, które są niezwykle przytłaczające”.
Wszyscy robimy co w naszej mocy w tej chwili, nawet jeśli wcale nie robimy zbyt wiele.
„Część psychiczna jest najtrudniejsza” — przyznaje Rems. „Przez cały dzień mam wiadomości na niskim poziomie, ponieważ tak się boję i chcę być zawsze informowany. Ale muszę przyznać, że moje nerwy są napięte, gdy próbuję zachować optymizm w e-mailach. Czuję się też jak dupek, który dokucza freelancerom ich późnym szkicom, podczas gdy wydaje się, że świat się kończy.
„Ale ciągle sobie przypominam, że utrzymywanie przy życiu cenionych instytucji, takich jak BUST, w naprawdę trudnych czasach, to sposób, w jaki mogę pomóc ludziom zachować poczucie komfortu i rozrywki, podczas gdy wszyscy razem przeżyjemy tę długą kwarantannę”.
H nadal próbuje się odprężyć w domu, kiedy może. Lubi siedzieć na swoim dziedzińcu, gdzie jej ciało może się rozpakować i przetworzyć. „Jest ciszej niż zwykle i pomaga mi zapomnieć o tym, co dzieje się za naszym ogrodzeniem”.
Zachowaj etykietę dla osób, które nie mogą pracować z domu – lub w ogóle pracować
W 2018 r. mniej niż 30 procent amerykańskich pracowników mógł lub pracował w domu. Ta liczba może wzrosnąć tylko odrobinę w trakcie tego wszystkiego, ale ci, którzy izolują się od siebie, jednocześnie zarabiając, należą do szczęśliwej mniejszości.
Gdy wchodzą w życie nakazy pozostania w domu, „nieistotne” firmy są zamykane, a ogromna część populacji cierpi z powodu poważnych, nieoczekiwanych strat dochodów, staje się jasne, kto i co sprawia, że nasze systemy działają – a większość z nich nie działa- koncerty z domu. Większość osób zarabiających minimalną płacę znajduje się w epicentrum pandemii lub pracuje w obszarach wysokiego ryzyka ( ze względu na ruch pieszy ) będąc oczekuje się, że poradzi sobie z obawami klientów .
„Każdy z nas (nie gliny) przyczynia się do rozwoju społeczeństwa na swój własny sposób” – mówi Tiffau. „Nie wierzę, że istnieje hierarchia; Wierzę, że ludzie mają różne umiejętności. Oczywiście śmieciarze powinni być milionerami. Mam nadzieję, że ludzie zdają sobie sprawę z tego kryzysu, kim są prawdziwi niezbędni pracownicy i jaka jest ich wartość”.
Niedawny New York Times artykuł poinformował, że Luizjana doświadcza najszybszego wzrostu przypadków COVID-19 na świecie, z ponad 2300 zgłoszonymi do 26 marca 2020 r. A Stany Zjednoczone miały rekord 3,3 miliona aplikacji na zasiłki dla bezrobotnych w ostatnim tygodniu marca.
„Wyobrażam sobie, że jeśli masz problemy z radzeniem sobie z nowym życiem, pracując w domu, możesz przynajmniej być wdzięczny, że nie spędzasz czasu na dzwonieniu do swoich przedstawicieli w Kongresie, desperacko poszukując zaangażowania rządu w zaspokojenie twoich potrzeb jako urlopowicz pracowników, którzy nie mają wystarczająco dużo pieniędzy na koncie, aby zapłacić czynsz w przyszłym tygodniu – mówi Mason Hereford, nowoorleański szef kuchni i właściciel niezwykle popularnych restauracji Turkey oraz Wolf and Molly's Rise and Shine.
On i jego pracownicy próbowali przestawić się na jedzenie na wynos tylko w swoich restauracjach, ale ostatecznie zdecydowali, że bezpieczniej będzie dla wszystkich, jeśli całkowicie się zamkną, aż sytuacja się poprawi. „Tak właśnie wygląda życie profesjonalisty z branży hotelarskiej” — mówi.
To także rzeczywistość ludzi z branż kreatywnych, takich jak muzycy, showbooki i wizażyści. Ci ludzie mają dodatkowy stres związany ze zmianą strategii całego biznesu za pomocą zajęć online i kart podarunkowych, ale nie wszystkie te zwroty działają na opłacenie rachunków.
kocham cię bardzo, kocham cytaty
„Cieszę się, że uczę ludzi, jak najlepiej pielęgnować skórę lub stosować konkretne techniki aplikacji, ale zdecydowana większość klientów chce, aby wprawne ręce wykonały za nich pracę. Nie ma teraz odpowiedzialnego, etycznego sposobu, aby to zrobić” – mówi Kate, wizażystka z Brooklynu, która poprosiła, abyśmy nie używali jej pełnego imienia i nazwiska.
„Jeśli się nie pokażę, nie dostanę zapłaty” – mówi. „Większość miejsc pracy w branży usługowej nie daje pracownikom możliwości samoizolacji. Wszystko, co wymaga dotyku, czego nie da się zrobić w domu”.
Każdy wygląda inaczej
W rozmowie z Washington Post psycholog Susan David mówiła o „przecieku”, idei, że nie myślenie o czymś powoduje, że wraca, wzmocnione. W tym przypadku upieranie się przy walcowaniu ciosami tylko dlatego, że inni mają gorzej może spowodować więcej niepotrzebnego stresu podczas tego koszmaru.
Więc, jak staramy się utrzymać cokolwiekNowynormalność możemy łatać razem, używać tej codziennej mantry: „Robię, co w mojej mocy”. I załóżmy, że osoba po drugiej stronie kamery, bez względu na to, co się dzieje, też próbuje.
Wszyscy robimy co w naszej mocy w tej chwili, nawet jeśli wcale nie robimy zbyt wiele. Pracujmy razem, aby utrzymać się przy zdrowych zmysłach, bezpieczni, nakarmieni i – jeśli świat na to pozwala – szczęśliwi.
