Przez 10 lat mówiłem „tak” na wszystko: oto, gdzie mnie to dostało

Gdy promowany link do pokazu slajdów magazynu Forbes zatytułowanego „15 małych rzeczy do zrobienia, gdy jesteś w karierze Funk”; pojawia się na moim kanale na Facebooku, mam niesamowite wrażenie, że jestem obserwowany.

Jako osoba, która zaraz po trzydziestce rozpoczyna wielką zmianę w karierze, bez stałego adresu i z bardzo małą stabilnością finansową, jestem w zasadzie pojemnikiem zaprojektowanym dla tej właśnie przynęty na kliknięcia. Chcę tego, czego wszyscy chcą: odpowiedzi, które łączą dostosowaną mądrość horoskopu z prostotą i łatwością instrukcji na pudełku Pop Tarts.

Przeglądam 16 slajdów z najlepszymi poradami dotyczącymi zmian w karierze, jakie Forbes ma do zaoferowania, zanim dotrę do numeru 1 „Mała rzecz, która pomoże mi zmierzyć się z moim funk”. Pod prześwietlonym zdjęciem seryjnym blondyna, białego mężczyzny z prostymi zębami w garniturze, które moje ograniczone doświadczenie pozwala mi opisać jedynie jako „miły”; jest następujący podpis:

„ Powiedz tak. Jeśli chcesz załatwić sprawy i rozwinąć konkretną wizję, powiedz „nie” większości rzeczy niezwiązanych z twoim celem. Z drugiej strony, jeśli chcesz wyrwać się z obaw, powiedz „tak”.”

Jestem depresyjny; całe moje życie jest jak funk. Nawet moje cele przygnębiają mnie. Ale nie jest mi obce powiedzenie „tak”.

Właściwie myślę, że to prawdopodobne, że jestem uzależniony od mówienia „tak”. Mówiąc dokładniej, jestem uzależniony od utrzymywania otwartej zdolności do mówienia „tak”. Pomysł, by powiedzieć „nie”, całkowicie zamknąć każdą okazję, sprawia, że ​​czuję się, jakby ktoś zrzucił mi na klatkę ciężarówkę z kamieniami. To straszne uczucie, podobne do tego, jakie odczuwam, gdy myślę o trzeźwości, ślubie lub urodzeniu dziecka. Wieczność zamyka się we mnie i nie mogę oddychać. Całe powietrze wypycha się z moich płuc. Mówienie „tak” jest jak łykanie klarityna, gdy mam reakcję alergiczną na pojęcie „na zawsze”. To magiczna pigułka, która otwiera moje drogi oddechowe. Powiedzenie „tak” sprawia, że ​​przyszłość wydaje się ekscytująca i nieskończenie możliwa, a nie tylko nieskończona.

Ale oto prawda: udało mi się zmienić coś afirmatywnego i potencjalnie zdrowego w rodzaj pozwolenia na robienie wszystkiego, na co mam ochotę – na przykład unikanie trudności z odmową. Jeśli chodzi o narzucanie dyscypliny, na przykład dokonywanie lepszych wyborów żywieniowych lub rzucenie palenia, używam mówienia „tak” jako sposobu na uniknięcie wyrzeczeń. Mogę też zjeść ciastko i zapalić papierosa.

znaki, że to ty uciekłeś

Jeśli jestem inną osobą niż 10 lat temu, to dlaczego nadal podejmuję ryzyko tej osoby?

Na przykład, kiedy czuję się winny z powodu palenia papierosów, ponieważ rani to ludzi, których kocham i na pewno skróci mi życie, mówię sobie, że mam tylko jedno życie, a jeśli lubię palić papierosy, powinienem powiedzieć „tak” do jakiegokolwiek zachowania, które sprawi, że mój czas na ziemi będzie przyjemniejszy. Oczywiście nie sądzę, że te samousprawiedliwiające się gimnastyka to całkiem zastosowanie mocy „tak” miał na myśli Huffington Post .

Mimo to myślę często i bez wyrzutów sumienia. Jestem patologicznym zwolennikiem „tak”. A w ciągu ostatnich 10 lat powiedziałem „tak” z takim oddaniem, że moje życie stało się bezgranicznym bałaganem „tak”.

Kiedyś szczyciłam się tym, jak często odmawiałam. Nazwałem to pragmatyzmem, czyli słowem, które dorastałem, uważając, że było synonimem „nie zawsze możesz dostać to, czego chcesz”. Byłem dzieciakiem, który mówił takie rzeczy jak „Jeśli nie mogę powiedzieć o tym mamie, to prawdopodobnie oznacza to, że nie jest to dobry pomysł”. Nie byłam zapraszana na wiele imprez i nie uprawiałam seksu.

Ale im bardziej pragmatyczne podejmowałem decyzje, tym bardziej ograniczałem swój dostęp do interesujących ludzi, ekscytujących możliwości, intelektualnej stymulacji i fizycznej przyjemności. Podczas gdy wszyscy w moim akademiku bawili się, eksperymentowali, czy jakkolwiek to nazwiemy, dopuszczalną formę podejmowania ryzyka, jaką podejmują studenci college'u na swoich rodzicach, Dime, mój pierwszy prawdziwy chłopak i ja zrywaliśmy, bo chciał się upić z przyjaciółmi, a ja chciałam, żeby został ze mną, obejrzał film i prawie uprawiał seks, ale nie do końca. Jedyny raz, kiedy byłam blisko prześladowania, miała miejsce w tym samym roku przez grupę dziewcząt w moim akademiku, które uznały mój stosunek do życia za tak kiepski, że w rzeczywistości je rozzłościły. Ukierunkowali tę złość na pisanie do mnie wiadomości na tablicy w korytarzu, na przykład „To jest college”; i „Zdobądź życie”.

Nie minęło dużo czasu, zanim ugrzęzłem w głębokiej, egzystencjalnej samotności, którą nazywamy FOMO. Mimo to potrzebowałem pomocy w nauce angażowania się w świat, który wydawał się szybko opuszczać mnie w tyle. Kiedy początkowe tonacje „powiedz tak” gdy legalna, kulturowo usankcjonowana rada zaczęła wirować wokół mnie jak dziwny szept na wietrze, łatwo było mnie sprzedać.

Czy podejmujesz decyzje w oparciu o strach?powiedział wiatr.Tak,Powiedziałem.Cóż, przestań!powiedział wiatr.Ale co, jeśli mój strach zostanie poinformowany świadomością możliwych negatywnych konsekwencji?Powiedziałem.Co ty, cipka?powiedział wiatr.

W jakiś sposób wiatr był trudniejszy do odrzucenia niż nacisk rówieśników. Odwoływał się do mojego pragnienia bycia bardziej pozytywną i optymistyczną osobą, która potrafiłaby opanować strach i zamanifestować własne przeznaczenie. Obiecywał również większą kreatywność i sukces. Wszystko, co kiedykolwiek obiecywano, polegało na tym, że zamiast być czepianym, zostanę sam.

dlaczego moje oczy płoną, kiedy płaczę

Przez ostatnie dziesięć lat dążyłem do „powiedz tak”; zaplanuj sposób, w jaki Meg Ryan oskarża Billy'ego Crystala o pogoń za kobietami wKiedy Harry spotkał Sally: jakbym chciał się zemścić czy coś. Mieszkałam i pracowałam w sześciu stanach, ponieważ chciałam się zgodzić na poznawanie nowych miejsc i poszerzanie swojej strefy komfortu. Podejmowałem pracę za niewielką lub żadną płacę i bez żadnych świadczeń, zwykle kilka naraz, ponieważ chciałem powiedzieć „tak” pracy, którą uważałem za ekscytującą i sensowną. Szukałem niezliczonych możliwości, które zmusiły dobre, solidne relacje do niestabilnych sytuacji na długich dystansach, ponieważ chciałem powiedzieć „tak” niezależności, i zakończyłem dobre, solidne relacje, ponieważ chciałem powiedzieć „tak” ekscytacji i niepewności związanej z „graniem”. pole.” Powiedziałem również „tak” na nadużywanie substancji, złe nawyki żywieniowe, niezdrowe relacje i lekkomyślne wydatki. Do pewnego stopnia czuję się, jakbym nadrabiała lata, które spędziłam na odmowie. Ponieważ #YOLO.

Nie mówię, że nieodpowiedzialne zachowanie jest tym, co „mówi tak”; tłum się opowiada; Mówię, że byłem w stanie uzasadnić wszelkiego rodzaju decyzje, dobre i złe, używając ich formuły. Nie brakuje mi również pozytywnego wzmocnienia, jeśli chodzi o mówienie „tak” rzeczom, które doprowadziły do ​​życia z bardzo małą liczbą granic lub sieci bezpieczeństwa, a sądząc po liczbie moich przyjaciół, którzy znaleźli się w sytuacjach podobnych do mojej, jestem daleko od jedynego, który to zrobił.

Powiedziałem „tak” z takim oddaniem, że moje życie stało się bezgranicznym bałaganem „tak”.

Dla kogoś, kto ma skłonność do pragmatyzmu i unika ryzyka, „powiedz tak”; filozofia ma ten zakazany, odurzający blask. To również od razu satysfakcjonujące. Po prostu mówiąc „tak” na „tak”, powiedziałbym sobie, że podejmę pierwsze z serii ważnych ryzyk, które mógłbym podjąć. Bam: pozytywne wzmocnienie.

jak przeprosić chłopaka

Dodatkowo, powiedzenie „tak” wiąże się z wszelkiego rodzaju świetnymi SWAGami: samousprawiedliwianie, które wszyscy otrzymujemy. Kiedy mówisz „tak” możliwościom, które odciągają Cię daleko od ludzi, których kochasz, możesz nazwać to niezależnością. Kiedy zdecydujesz się spotkać faceta z Tindera w jego domu zamiast w barze, możesz powiedzieć sobie, że to odwaga. Kiedy zmuszasz się do samotnego pójścia na imprezę, nie tylko angażujesz się w ćwiczenie poznawczo-behawioralne – mówisztakdożycie! Możesz „tak” wejście lub wyjście z czegokolwiek. Zasadniczo dokonujesz wyborów każdego dnia, jak każda inna osoba na świecie, ale czujesz, że zasłużyłeś na prawo do bycia trochę zadowolonym z tego. Być może sprawdzasz Instagram w toalecie na złej imprezie, ale przynajmniej to ty to robiszzamiar, dobrze?

Czego nie zdawałem sobie sprawy, kiedy wszedłem na pokład mojego „powiedz tak”; kampanii polega na tym, że samo podejmowanie ryzyka jest całkiem przyjemne. I to jest fakt naukowy: podejmowaniu ryzyka zwykle towarzyszy: niezły hit dopaminy . W ten sposób podejmowanie ryzyka zdołało przetrwać, mimo że wielu z najbardziej oddanych praktyków tego nie zrobiło. W ten sposób stopniowo zacząłem zastępować strach przed strachem strachem przed nudą. Z biegiem czasu mówienie „tak” stało się dla mnie sposobem na pogoń za uderzeniem dopaminy za uderzeniem dopaminy i odwrócenie się od ciągłych, często przyziemnych wysiłków, które są wymagane do utrzymania stabilnego życia i zdrowego ciała. W rutynie nie ma ryzyka, powiedziałem sobie, więc po co się męczyć. Zdrowi ludzie to ludzie, którzy zdecydowali, że ryzyko – a zatem nagroda – po prostu nie jest dla nich.

Kiedy mówimy „tak” jednej rzeczy, często mówimy „nie” innej.

Ponieważ w swej istocie, „powiedz tak”; filozofia — lub moja wyraźnie błędna jej interpretacja — uprawnia do podejmowania ryzyka. Oznacza to bezpośredni związek między ryzykiem a pozytywnym wynikiem, a być może jeszcze bardziej problematycznie, między egoizmem a odwagą. Im poważniej traktujesz siebie i im większe ryzyko podejmujesz, aby uzyskać to, czego chcesz, tym odważniejsze i bardziej przedsiębiorcze możesz siebie postrzegać. To nie tylko ma sens, ale przede wszystkim jest sercem amerykańskiego snu. Wielu z nas wychowało się z tym ideałem w centrum naszej psychologii. Kiedy jesteśmy zachęcani do „powiedzenia tak”; aby przyjąć większe ryzyko dla większej nagrody, doświadczamy pewnego rodzaju deja-vu prawdy. Brzmi prawdziwie, ponieważ brzmi jak coś, co już słyszeliśmy.

W końcu zaczynam się uczyć, że ryzyko jest względne. Kiedyś musiałem wygłosić sobie pokrzepiające przemówienie przed przedstawieniem się koledze z klasy. Teraz bardziej boję się mieć tę samą pracę od 9 do 5 przez trzy lata niż uprawiać seks z nieznajomym. Jeśli jestem inną osobą niż ta, którą byłam 10 lat temu, dlaczego nadal podejmuję ryzyko tej osoby?

Chcę powiedzieć odnoszącemu sukcesy blondynowi z pokazu slajdów Forbesa, żeby się nie martwił – chociaż nie wygląda na zmartwionego – ponieważ ludzie zawsze powiedzą „tak”. Jeśli jesteśmy zdeterminowani, aby powiedzieć „tak” czemuś, niezależnie od tego, czy jest to głośny pokój pełen pijanych ludzi, czy regularny program ćwiczeń, znajdziemy sposób, aby sprawić, by „tak”; do obrony. Ale niektórym z nas przydałoby się trochę wskazówek, co powiedzieć tak saydo,i przypomnienie, że kiedy mówimy „tak” jednej rzeczy, często mówimy „nie” czemuś innemu.

Być może jednym z ważnych aspektów dorastania — jeśli faktycznie to właśnie robię — jest myślenie nie tylko o tym, co robić, ale o tym, jak to zrobić. To, czego pragnę, to pokaz slajdów, który mówi mi, jak powiedzieć „tak” dla bardziej zdyscyplinowanego życia i jak zaryzykować inwestowanie we własną stabilność i zdrowie. Jak ograniczyć poleganie na nowościach i słodkiej, słodkiej dopaminie, którą kultywowałem przez lata, w większości przyjmując tylko ryzyko, które było dobre. Jak zacząć stawiać czoła mojemu strachowi przed wiecznością, jedno lepsze tak na raz. Mam jednak wrażenie, że odpowiedzi na te pytania nie da się tak łatwo streścić w dwuwyrazowej mantrze ani dostarczyć przez bogów algorytmu Facebooka. I może to dobrze. Być może zaakceptowanie, że będzie to ciężka praca, jest krokiem we właściwym kierunku.