Medytacja może pogorszyć twój niepokój — oto dlaczego

Po tym, jak mój mąż przez telefon zakończył nasze małżeństwo, zapisałam się na 10-dniowe odosobnienie w ciszy. Powiedziano mi, że praktykowanie tego rodzaju medytacji, zwanegovipassanazaowocuje nieograniczoną miłością, współczuciem i dobrą wolą. Tak desperacko pragnęłam tych rzeczy, że chciałam skłamać, żeby dostać się do środka.

Dziesięć dni medytacji przez dziewięć godzin dziennie bez rozpraszania uwagi to obiektywnie wyczerpująca podróż. Ale próbowałam już terapii, jogi i seksu, a moje serce wciąż było złamane. Nie wspomniałem więc o swojej przeszłości, a poza tym nie sądziłem, że moja historia ma zastosowanie.

Wiele lat wcześniej nadużywałem alkoholu i narkotyków, ale zanim zapisałem się na rekolekcje, nie tknąłem żadnego z nich od dekady. jamiałpróbowałem Paxil i terapii w latach późniejszych, ale nie doświadczyłem czegoś podobnego do tego, przez co przeszedłem, kiedy używałem. Niemniej jednak obiecałem być czujny: jeśli przestanę dobrze spać lub doświadczę gonitwy myśli, odejdę. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że sama praktyka może powodować problemy.

Medytacja Vipassana skupia się na obserwowaniu doznań cielesnych bez komentowania ich. Chodzi o to, że kiedy usuniemy wewnętrzny monolog, możemy zobaczyć, jak nasze postrzeganie rzeczywistości, na jej najbardziej podstawowym poziomie, jest spreparowaną historią. Ale proces rozpuszczania osobistej narracji może być destabilizujący i wiadomo, że krzywdzi ludzi, a także im pomaga.

Medytacja ma historię problemów.

W zeszłym roku naukowcy z Brown University opublikował badanie pokazując, że medytujący często zgłaszają uczucia strachu, niepokoju, paniki i paranoi. Nie jest to nowość dla doświadczonych nauczycieli medytacji, którzy chętnie to przyznają studenci medytacji często doświadczają złych skutków i mówią, że należy się ich spodziewać.

Brown nie jest pierwszym, który publikuje badania, które zagłębiają się w potencjalnie problematyczną naturę medytacji. Pigułka Buddy: czy medytacja może cię zmienić? cytuje starsze badanie, które sugeruje, że 63 procent uczestników odosobnień medytacyjnych poniosło co najmniej jedną negatywną konsekwencję, taką jak niepokój, dezorientacja i dezorientacja.

Oczywiście z tego typu badaniami wiążą się wyzwania, w tym samoocena wyników, stosunkowo niewielka liczba samych badań oraz czynniki zewnętrzne, takie jak fakt, że osoby przyciągane do praktyki kontemplacyjnej często już przeżywają kryzys .

Ale faktem jest, że dla niektórych konsekwencje intensywnej medytacji mogą być tragiczne. W czerwcu 2017 roku, około 10 tygodni po wzięciu udziału w 10-dniowym odosobnieniu medytacyjnym w ciszy, 25-letnia Megan Vogt popełniła samobójstwo, skacząc z mostu w Pensylwanii w pobliżu jej domu w Maryland. w zauważ, że zostawiła za sobą , pisał Vogt, „Pamiętam, co robiłem na rekolekcjach. W końcu mam to wspomnienie. Nie mogę ze mną mieszkać”.

Chociaż rodzaj psychozy wywołanej medytacją, której doświadczał Vogt, jest rzadki, jej historia wydawała się znajoma. Udało mi się również ukończyć moje 10-dniowe odosobnienie. I podobnie jak Megan, prawdziwe kłopoty pojawiły się później, gdy doświadczyłem regularnych myśli o samobójstwie, od bardziej bezczynnych „co-jeśli-po prostu wpadnę-na-tory kolejowe” do bardziej opartych na planach myśli, takich jak „gdzie-bym” -Znajduję-pigułki-które-naprawdę-wykonają-to-pracę.

przewiń do wiki Lewisa

Nikomu nie powiedziałam, wierząc, że jeśli będę dalej medytować, w końcu zorientuję się, co jest ze mną nie tak. W międzyczasie moja praktyka tak chorobliwie skupiała się na moich wadach, że wciąż znajdowałem więcej.

Ale są też bardzo kuszące zalety.

Jak pokazuje badanie Browna, po strachu i panice „pozytywny afekt”; jestKolejnynajczęściej zgłaszane doświadczenie medytujących doznań. Dotyczyło to również mnie: po rekolekcjach miałam więcej energii i często czułam, że lepiej radzę sobie w sytuacjach stresowych. Ale moje życie wciąż nie było tam, gdzie chciałem; Musiałem zrobić coś innego i byłem przekonany, że mogę odkryć, co blokuje moją zdolność do życia w pełni dzięki tej samej formie medytacji.

Moja praktyka utrzymywała mnie tak chorobliwie skupioną na moich wadach, że wciąż znajdowałem więcej.

Tak więc dwa lata po moim pierwszym odosobnieniu wróciłem na kolejne, mając nadzieję, że drugie odosobnienie medytacyjne po prostu wzmocni pozytywne rezultaty, których doświadczyłem. Zamiast tego po prostu przejrzałem te same szpule informacji o końcu mojego małżeństwa. Wreszcie pod koniec drugiej sesji napisałem: „Nie nienawidzę siebie na tyle, żeby sobie to zrobić”.

Świat medytacji musi być lepiej przygotowany do radzenia sobie z wyzwaniami zdrowia psychicznego.

Zgłoszenie Megan Vogt na odosobnienie medytacyjne obejmowało fakt, że cierpiała na niepokój i przyjmowała leki, a nawet uzyskała zgodę lekarza na udział. Ale organizatorzy jej rekolekcji byli świadomi, że stan Vogt się pogarszał i nadal nie odesłali jej do domu.

Choć druzgocąca, niekoniecznie jest to zaskakująca wiadomość dla tych, którzy odbyli rekolekcje. Ośrodki nie są prowadzone przez przeszkolonych klinicystów, ale przez wolontariuszy, którzy rzadko mają wykształcenie medyczne. I są znane z innych przerażających błędów. Na przykład, Annie Gurton , HG.Dip.P., mówi, że kiedyś miała zakaz opuszczenia rekolekcji vipassany. Nazywa organizatorów „dyktatorskimi” i mówi, że chociaż była wtedy stabilna psychicznie, „ktoś słabszy lub ktoś, kto miał poważne problemy psychiczne, mógł uznać to za represyjne i obelżywe. Gdyby byli paranoikami, wpłynęłoby to na ich myśli”.

są atrakcyjne dla Wodnika

Ból jest częścią procesu.

Pomimo dominującej narracji prawda jest taka, że ​​komfort nie jest celem medytacji.

„To naturalne, że medytacja, zwłaszcza praktyka uważności, budzi niepokój u niektórych osób, co może być cenną częścią procesu leczenia”; mówi Tara Brach, psycholog kliniczny i autorka książki Radykalna akceptacja .

Innymi słowy, transformacja może być nieuporządkowana. W przeciwieństwie do wycieczki do fryzjera, gdzie zajmujesz miejsce i – bez wysiłku z Twojej strony – stajesz się nowy, zrzucenie metaforycznej skóry to ciężka praca, rodzaj pracy, która nie zawsze jest odpowiednia dla osób zajmujących się problemy ze zdrowiem psychicznym – a przynajmniej nie w taki sposób, w jaki się to często przedstawia.

„Zdarza się to nie tylko osobom, które odbywają intensywne rekolekcje”; mówi Willoughby Britton, jeden z badaczy z Brown. Ale nie obwinia medytujących, zwłaszcza tych z historią traumy. „To podsyca pewnego rodzaju dyskryminację, która może uniemożliwić niektórym grupom dostęp do tych praktyk. ‘Zrobili to źle’ to tylko kolejny sposób obwiniania ofiary.”

Powinniśmy przestać podniecać medytację jako lekarstwo na wszystko.

W miarę jak potęga dobrego samopoczucia toczy się naprzód, nacisk na dobre samopoczucie płynące z medytacji osiągnął absurdalne rozmiary. Medytacja stała się tak głównym nurtem, że Oprah i Deepak Chopra oferują 21-dniowe zajęcia i są reklamowane jako lekarstwo na wszystko, od braku snu po choroby serca. Widziałem wiele zajęć reklamujących, że można „stworzyć życie, jakiego pragniesz, poprzez medytację”.

Maria Alejandra Marquez

Najważniejszą rzeczą do zrealizowania jest to, że lęk związany z medytacją jest prawdziwy i może mieć niszczące konsekwencje.

Pomysł, że medytację można skonsumować dla zdrowia jak miskę gotowanego na parze jarmużu, jest nie tylko niedopuszczalny, ale wręcz szkodliwy. Z mojego doświadczenia wynika, że ​​różni ludzie nie tylko potrzebują różnych stylów praktyki kontemplacyjnej, ale także indywidualne potrzeby są różne i mogą się zmieniać w czasie.

Więcej form medytacji powinno być oferowanych jako pozytywne alternatywy.

„Podobnie jak znalezienie odpowiedniego ćwiczenia dla osoby niepełnosprawnej fizycznie, można znaleźć styl praktyki medytacyjnej, który służy osobie z objawami traumy”; mówi Brach.

Przez lata pracowałem z założeniem, że jeśli medytacja nie przyniesie mi większych sukcesów w życiu, miłości i pracy, to oczywiście coś jest nie tak zja. Szczęście sprawiło, że natknąłem się na alternatywne praktyki, które złagodziły moje doświadczenie.

Jedna metoda, która okazała się przydatna: robienie krótkich chwil, a dokładnie tak to brzmi – po prostu zamykasz oczy na chwilę lub dwie, aby podłączyć się do swojej wewnętrznej rzeczywistości. Odkryłem, że jest to nie tylko wyzwalające, ale także skuteczne i podobne do innych rodzajów praktyki medytacyjnej, w tym wizualizacji (gdzie rysujesz coś oczami umysłu) i intonowania (gdzie powtarzasz frazę).

Zacząłem stosować te techniki i nie tylko. W dzisiejszych czasach nauczyłem się, że warto zmienić swoją praktykę, a nie czuć się nieszczęśliwym. Jeśli najważniejszą rzeczą, jaką czuję, gdy siadam do medytacji, jest niepokój, pójdę w innym kierunku. Skoncentruję się na ćwiczeniach oddechowych, mogę wybrać się na uważny spacer lub posłuchać medytacji z przewodnikiem ( Strona internetowa Tary Brach oferuje kilka).

Nie ma stylu medytacji, który gwarantowałby rozwiązanie konkretnej traumy, więc jeśli doświadczasz trudności, ważne jest, aby znaleźć nauczyciela, któremu ufasz, że będzie Cię prowadzić – nawet jeśli oznacza to przejście do innej formy praktyki.

Najważniejszą rzeczą do zrealizowania jest to, że lęk związany z medytacją jest prawdziwy i może mieć niszczące konsekwencje. Wyzwania nie oznaczają, że coś jest z Tobą nie tak lub że musisz „przeforsować”. Koncepcja, że ​​życie jest cierpieniem, nie ma związku z nieszczęściem, które sam sobie wywołałeś — zwłaszcza jeśli chcesz uzyskać radość, która może towarzyszyć regularnej praktyce.

Lisa L. Kirchner jest autorką Hello American Lady Creature: Czego nauczyłam się jako kobieta w Katarze. Obecnie pracuje nad The Joyseeker: Chasing Salvation in India, historią dekady, w której szukała odpowiedzi na niewłaściwe pytanie. Więcej w lisalkirchner.com lub na social @lisakirchner.