Moje ciało nie jest „gotowe na nabrzeże” — ale i tak popłynę

Jestem Wodnikiem, a moja miłość do wody potrzebuje większego słowa. Od wczesnych lat pływania wokół naszego wyskakującego basenu do niekończących się godzin w jeziorach i oceanach — unosząc się na plecach do nieskończoności, nigdy nie zmieniając koloru na niebieski, nigdy nie zdyszany…

To najbardziej naturalny związek ze wszystkim, co kiedykolwiek miałem. Spałbym w naszym basenie, gdyby pozwolili mi rodzice.

Wiki o Ryanie Reynoldsie

Podczas gdy moje zimy spędzałam owinięta w kłębek i schowana za zbyt dużymi swetrami, lato spędzałam w Catskills na obozie do spania. Och, jak kochałem to miejsce. Ciepłe przyjaźnie, w których ludzie trzymali się za ręce i śpiewali pieśni ludowe przy brzdąkaniu gitar w tle.

Czasy nad jeziorem były najlepszą częścią mojego dnia. Chwytaliśmy naszego partnera do pływania i zanurzaliśmy głowy w zabrudzonych wodach, dopóki ktoś nie zagwizduje, żeby co jakiś czas nas sprawdzić, upewniając się, że nasze małe ciała są bezpieczne.

“Czek za kolego!” ratownik krzyknął i wszyscy ucichli. Chwyciłem moją przyjaciółkę za rękę i zgodnie wykrzykiwaliśmy nasze numery. „Raz, dwa, potrójne trzy!” Potem znowu zanurzaliśmy głowy lub ćwiczyliśmy niekończące się salta i patrzyliśmy, jak promienie słoneczne załamują się od wody. Bawiliśmy się godzinami w galaretowatym jeziorze. Nigdy nie chciałem wyjeżdżać. To była moja oaza.

W młodości wyskakiwałem prosto z jeziora i suszyłem się na słońcu, pozwalając promieniom opalać moją skórę. To też był magiczny czas, kiedy słońce służyło jako ciepła suszarka, powoli odparowując kropelki. Po wyschnięciu szedłem do koi w samym kostiumie kąpielowym. Moim jedynym zmartwieniem nie było ślizganie się po skałach w sandałach.

Ta fala szybko się zmieniła

Dojrzewanie uderzyło z zemstą. Moje ciało się zmieniło, jakby ktoś wziął pompkę rowerową i napompował mi uda i pośladki przez noc. Przeszłam z beztroskiej młodej dziewczyny do samoświadomej nastolatki. Te sekundy wyjścia z wody stały się najbardziej bezbronne.

W życiu nastolatka następuje zmiana, gdy trzymanie się za ręce z najlepszymi przyjaciółmi zmienia się w trzymanie się za ręce ze swoim chłopakiem.

Tak bardzo chciałam być jedną z tych dziewczyn. Ci, którzy narysowali serca wokół swoich inicjałów i chłopców, z którymi się spotykali. Patrzyłam z cienia, jak biegali po jeziorze tak swobodnie w swoich bikini, a ich opalone na brąz ciała gapił się na męski personel.

Ale myślałam tylko, ile czasu zajmie mi wybiegnięcie z wody i ponowne założenie koszulki.

W wodzie byłem bezpieczny od ośmieszania i osądzania. Byłam tylko ja, moi przyjaciele i ochronna sfera wody, która chroniła mnie przed światem zewnętrznym. Ale w końcu ratownik dmuchnąłby w ten gwizdek i wiedziałem, że będę musiał zostawić płynny koc bezpieczeństwa.

Kiedy planowałam ucieczkę, inne dzieciaki musiały być po prostu dziećmi. Ja natomiast siedziałem spocony w koszulce, rozmawiając z przyjaciółmi i zastanawiając się, dlaczego życie było tak okrutne. Czy mógłbym znaleźć pewność siebie, aby ponownie wskoczyć?

Chociaż jestem pewien, że wszyscy myśleli, że jestem zjadaczem szafy, daleko mi do tego. Od 12 roku życia zacząłem intensywnie stosować tabletki odchudzające i deprywację, ale bez względu na to, jak mało jadłem lub ile szklanek wody wypiłem, moje ciało nigdy nie było gotowe na lato. A może nie byłem gotowy.

Zrobiło się tak źle, że zdecydowałem, że w ogóle nie chcę jechać na obóz.

Bez obozu rzadko znajdowałem się w jeziorach czy basenach. Celowo wybrałem uczelnie i uniwersytety w zimnych regionach, żebym nie musiał się martwić, że mnie zobaczą. Lata spędzałem zwykle na pracy i jedzeniu batoników Slim Fast.

W końcu zacząłem podróżować, zwiedzać świat i odkrywać więcej o życiu.

Jako pierwszy przystanek wybrałem Izrael i mieszkałem w kibucu z wolontariuszami z całego świata. Ponieważ znajduje się w pobliżu pustyni, większość popołudni w Izraelu osiągała ponad 100 stopni upału – rodzaj upału, w którym można wziąć przemoczony ręcznik, zostawić go na sznurze do wyschnięcia, a godzinę później jest całkowicie spieczony.

Ten intensywny upał prowadził do popołudnia na basenie po pracy. Odłożyłam fartuch po długim dniu pracy w jadalni i niechętnie włożyłam kostium kąpielowy. Zaczęłam nosić luźne bokserki na jednoczęściowym kombinezonie z lycry, próbując ukryć moje najmniej lubiane części ciała.

W wodzie czułem się swobodnie. Tam stawałem na rękach i pracowałem z przyjacielem, aby poprawić swój ruch pełzania. Potrafię to zrobić, pomyślałem. Potrafię pływać bez wstydu. To było moje szczęśliwe miejsce.

Dopóki nie było.

Kiedy wyszedłem z chloru, zrobiłem mój zwykły beeline na ręcznik. Byłem tak blisko, kiedy krzyknął: „Taka ładna buzia, szkoda ciała!” Zrobiłem burak czerwony.

Ratownik po prostu siedział w swoim czerwonym Speedo, jakby tylko mówił o pogodzie.

Moi przyjaciele patrzyli na mnie z przerażeniem i krzyczeli różne reprymendy „Ty idioto!” i „Zamknij się, do diabła!” Ale szkody zostały wyrządzone. Ja – o ładnej twarzy i dużym tyłku – najwyraźniej nigdy nie będę w stanie wtopić się w to, co robiły szczuplejsze dziewczyny.

Te wszystkie lata później, a ja wciąż byłem skrępowany. Moje bokserki miały być moim zabezpieczeniem przed śmiesznością, a nie tym, co mnie bardziej wyróżniało. Szybko też zdałem sobie sprawę, że żadna liczba godzin pływania nie może usunąć nadanego mi kształtu.

Pod koniec moich 3 miesięcy w Izraelu godziny pracy fizycznej i codzienne okrążenia w basenie sprawiły, że moje dżinsy się rozluźniły. Trochę przyciąłem, ale nie byłem w żaden sposób gotowy na nabrzeże.

Nigdy nie byłabym w stanie wylegiwać się przy basenie, chociaż w nim wciąż byłam sobą.Płynnie szybująca, złota gwiazda gimnastyczka, zdobywca świata.Ale kiedy nadszedł czas opuszczenia kokonu, przepełniał mnie niepokój, przerażające spojrzenie na mnie i moje ciało.

Miałem 22 lata i chciałem po prostu leżeć nad wodą bez tych śmiesznych bokserek. Za każdym razem, gdy się zbliżałem, komentarze takie jak ratownik przebijały się tak głęboko, że ukrywałem jeszcze bardziej.

Od moich letnich pobytów minęło wiele lat, a ja znalazłem drogę powrotną do wody

W te gorące letnie dni znów znajduję się nad jeziorem, niedaleko od zabłoconego jeziora mojej młodości. Drewniany pomost otoczony jest kanoe i kajakami, a porządek utrzymuje gruba, skręcona lina.

jak długo jedzenie może stać

Czasami skradam się wcześnie, by po prostu zjednoczyć się z wodą. Przepływam poza ograniczającą linę, daleko w dal i jak dziecko bez końca leżę na plecach, pozwalając, by problemy świata ustąpiły. Rozkoszuję się bezpieczeństwem płynnego otoczenia — rajem na ziemi.

Potem płynę z powrotem do lin, wspinam się po srebrnej drabinie i pozwalam sobie wyschnąć, jak to robiłam jako dziecko, dopóki ktoś inny nie zejdzie.

W dzisiejszych czasach moje bokserki zostały zastąpione sarongiem lub bawełnianą sukienką, którą noszę przez całą drogę do portu.

Gdy znów wejdę do wody, szybko zdejmę okrycie i wskoczę do wody. Chłodna, gęsta woda, arena szmaragdowych drzew otacza mnie i sprawia, że ​​zapominam o wszystkich zmartwieniach. To jedyne miejsce, w którym jestem wolny.

Będę pływać okrążenia, stąpać po wodzie, leżeć na plecach, gdy słońce wysuszy mi twarz. Kocham jezioro.

Ale wiem, że będę musiał to opuścić i znów być bezbronny.

Gdy podchodzę do metalowej drabiny i odrzucam włosy do tyłu. Widzę swoją sukienkę, mój bufor, kilka centymetrów dalej. Łapię go, ale jest poza moim zasięgiem.

Wtedy zaczynam panikować. Będę musiał przejść wzdłuż doku bez osłony.Czy mam siłę?Rozglądam się po ludziach na dokach i większość z nich jest zakryta tylko dla ochrony. Inni zagłębiają się w książkę lub nakładają krem ​​​​przeciwsłoneczny na swoje dzieci. Ale wtedy myślę,Wątpię, żeby któreś z nich dbało o to, jak wyglądam.

Więc wracam z wody z głową wyprostowaną. I w tej postawie czuję się pewniej — jakby sama woda mnie osłaniała.

Nadal próbuję poczuć się bardziej komfortowo ze swoim ciałem – ze sobą. Ale to wiem: wolę zadowolić się rozmiarem 12 niż głodować jako rozmiar 6. Wiem, że kiedy skaczę do wody, to ode mnie zależy, jak będę żyła latem. I wybieram pływanie.