Jak społeczność kulinarna na Facebooku stała się moim ratunkiem po poronieniu?

Ilustracja autorstwa Mayi Chastain

Zaczęło się od ciasta naleśnikowego.

Szukałem rekomendacji ulubionych ciastek ludzi na moje urodziny, kiedy natknąłem się na grupę na Facebooku dla fanów kulinarnej branży dużej firmy medialnej. Wysłałam swoją prośbę i natychmiast zaczęły napływać przepisy. Ludzie dzielili się historiami swoich urodzinowych tortów i uroczystości, ich sukcesów i porażek. Członek społeczności, który w końcu został moim przyjacielem, zasugerował ciasto naleśnikowe z jeżynami i od pierwszego kęsa wiedziałem, że znalazłem swoich ludzi.

co podnieca kobiety fizycznie

Bardzo szybko ta grupa – i inne jej podobne – stały się moimi ulubionymi społecznościami cyfrowymi ze względu na ich miłość do jedzenia, pokrewieństwa i opowiadania historii.

Dowiedziałem się, że jestem w ciąży 4 dni po tych urodzinach i pozwoliłem sobie przyzwyczaić się do tego pomysłu, pozwalając, by powoli wypalił się ze mnie i do mojej ukochanej społeczności internetowej. Dzieliłem się jedzeniem, które lubiłem jeść, rzeczami, które tymczasowo łagodziły poranne mdłości. Potem nie pisałem przez kilka tygodni, bo nie znajdowałem radości w gotowaniu.

Pewnego piątku wykonałam przygotowania do kolacji przed zaplanowaną wizytą prenatalną. Myłam pomidory i posiekaną kolendrę, podczas gdy mój 3-latek tańczył pod stopami. Żałowałam, że nie szorowałam mocniej rąk, kiedy jechałam na spotkanie, a mój samochód wypełniał się zapachem czosnku.

„Nie ma bicia serca” – powiedziała.

Nieodebrane poronienie.

Piec w żałobie

Rzuciłam się do kuchni, grzebiąc swój żal pod górami mąki. Upiekłam ciasto bananowe na różanej patelni Bundt, której nigdy wcześniej nie używałam. Zrobiłam mojemu partnerowi trójwarstwowe ciastko z lukrem buttercream po przeprowadzeniu ankiety wśród członków jednej z grup na Facebooku, którzy wybrali lukier. Pieczyłam, podczas gdy moje ciało się regenerowało, ale to ciasteczko i czynność jego polewania rzuciły mnie na kolana po raz pierwszy po operacji, zdając sobie sprawę, że nigdy nie pomroziłabym ciasta dla tego dziecka.

Kiedy wydawało mi się, że upiekłam wszystko, co mogłam, zaczęłam piec rzeczy, które mnie onieśmielały. Pieczyłam chleb bez ciasta Marka Bittmana 3 dni z rzędu. Następnie spróbowałem swoich sił w ciastkach. Smakowały dobrze, ale były płaskie i rozczarowujące.

Podzieliłam się swoimi wynikami, a kobieta — nieznajoma, która również była przyjaciółką z racji bycia ze mną w jednej z tych grup — pouczyła mnie swoją metodą, podkreślając znaczenie ultrazimnych składników i ostrego noża. Spędziłem kolejne 2 tygodnie robiąc powtórnie ciasteczka maślankowe, za każdym razem czując się coraz dalej od żalu i bliżej spełnienia.

Pieczemy moją drogę

Dowiedziałam się, że jestem w ciąży z Maddoxem 6 tygodni później. Tego ranka zrobiłam herbatniki z przepisu, który otrzymałam od grupy. Płakałam łzami tysiąca różnych emocji, ale znowu byłam w ciąży i robiłam herbatniki, przypomnienie, że wciąż tu jestem, herbatniki i dziecko iw ogóle.

Łącząc tę ​​wiadomość ze zdjęciem mojego świeżo udoskonalonego ciastka, oznajmiłam mojej kulinarnej rodzinie, że znów jestem w ciąży. Podziękowałem kobiecie za jej przepis i powiedziałem, że utoruję sobie drogę przez żal poronienia i oczekiwanie na nową ciążę.

Natychmiast spotkałem się z setkami życzeń i gratulacji.

Czułem się tak wysoki jak te biszkopty.

Wiki Johna Henry'ego Kruegera

Zdjęcie dzięki uprzejmości Ava Ava Truckey

Wypieki eksperymentalne

Kiedy wylądowała pandemia, zająłem się większymi projektami. #Quarantinkering, tak to nazwałem. Po raz pierwszy robiłam ręcznie ciasteczka, coś, co w końcu stanie się moją specjalnością. zrobiłem bajgle , moja córka Scarlett obok mnie na swoim stołku, gdy zdrapywałem i formowałem kulki ciasta po blacie. Spróbowałem swoich sił w rogalikach, po raz kolejny trenowany przez kolegę z grupy na Facebooku, który z radością odpowiadał na moje pytania i świętował ze mną, gdy wyciągałem z piekarnika maślane, potłuczone warstwy.

Po tym, jak udostępniłem grupie moje zdjęcia, mój mentor napisał: „Dar czasu jest cenny — poza kwarantanną nigdy nie byłbym w stanie odpowiedzieć! Jesteś niesamowitym piekarzem!”

Był przystawka na zakwasie , podobnie jak reszta kraju, i wszystkie sposoby jego wykorzystania. Kiedy podzieliłam się moim pierwszym bochenkiem kanapkowym, pisałam o tym, jak dziwnie jest być w ciąży podczas pandemii. Czułem się odizolowany i mocniej przylgnąłem do mojej internetowej społeczności, czując się jak koło ratunkowe.

Kiedy mój partner otrzymał urlop, tak jak wielu innych, dałem mu przestrzeń, by mógł się nim zanurzyć, pozostając w kuchni, robiąc ciastka, łagodząc własne nerwy w najlepszy możliwy sposób. Kiedy podzieliłem się wiadomością w grupie, z kolejnym zdjęciem ciastka, po raz kolejny spotkałem się z pocieszeniem.

Zupełnie nowy piekarz

Maddox urodził się 11 lipca 2020 r. Mój pierwszy publiczny post był oczywiście skierowany do mojej społeczności kulinarnej, w której mieszkają tysiące cyfrowych członków rodziny. To zdjęcie mnie, Maddoxa w moich ramionach i mojego zamaskowanego partnera, z moim szpitalnym obiadem w tle.

Dosłownie tysiące ludzi, nieznajomych, witających moje nowo narodzone dziecko na świecie.

Zdjęcie dzięki uprzejmości Ava Ava Truckey

Zdjęcia dziewczyn Ansela Elgorta 2017

Odkryliśmy wcześnie, że Maddox ma wrażliwość na produkty mleczne, a ponieważ karmiłem piersią, zwróciłem się do moich grup na Facebooku, aby bez nabiału przepisy kulinarne. Kiedy opublikowałem zdjęcie mojego „lunchu” — miski mieszanki szlaków i mojego pierwszego poporodowego piwa na półce wanny – jeden z moich ulubionych członków grupy wysłał mi ogromną torbę mieszanki szlaków.

A kiedy rzuciłem ręcznik po szczególnie ciężkim dniu problemów z GI dla Maddoxa, zrobiłem obiad i zapłakałem nad pizzą, którą grillowałem, dzieląc się zarówno moją udręką, jak i moim zdjęciem z grupą, która czuła się jak w domu, gdy była niezgoda w moim posiadać. „Nie gotuję, bo jestem cudowny, gotuję, żeby utrzymać głowę nad wodą” – napisałem.

Pieczenie i łamanie chleba

Przyjaciele, których poznałem za pośrednictwem tych grup, przysyłali mi tajne rodzinne przepisy, odręcznie napisane na kartonie. Podzielili się własnymi historiami noszenia dzieci po tym, jak opublikowałem zdjęcie, na którym robię obiad, a Maddox śpi w swoim nosidełku.

To do tych społeczności zwracam się, gdy chcę przysiąść do stołu, oferując i otrzymując porady, co jeść, co upiec i jakiej mąki użyć, aby poradzić sobie ze stratą, celebrować życie i poruszać się pomiędzy życiami. .

Podobnie jak w przypadku wszystkich moich wiadomości, to w jednej z tych grup na Facebooku podzieliłem się tym, że mój partner i ja rozstaliśmy się. Nieśmiały minął rok, odkąd podzieliłem się swoim żalem z powodu utraty ciąży, po którym nastąpiło moje ostrożne podekscytowanie z powodu kolejnej, a tutaj znów przeżywałem nowy rodzaj żalu.

Społeczność zjednoczyła się bez przeskoku.Czego potrzebujesz? Jak możemy pomóc?

Te grupy na Facebooku to dla mnie coś więcej niż tylko jedzenie — zawsze nimi było. Te zwykłe internetowe przestrzenie nauczyły mnie, jak kroić niebotyczne herbatniki, jaki koktajl jest najlepszy w najgorętszy dzień lata, kiedy jesteś po porodzie, i wszystkie powody, dla których domowy jogurt powinien być niezawodny.

Dali mi poczucie celu, kiedy walczyłem o nakarmienie mojego nowonarodzonego syna, a z kolei zacząłem walczyć o wyżywienie. Kiedy ciężar izolacji pandemicznej zmieszanej z połogiem utknął mi w gardle, były rajem. Minuty spędzone na telefonie dosłownie wypełniały moją filiżankę, która starała się pozostać pełna. Przypomnieli mi, że jedzeniem – i opowiadaniem historii – należy się dzielić. Ta społeczność, nawet online, może oferować poczucie bliskości. To łamanie chleba z nieznajomymi to tylko jedno kliknięcie.

Ava Truckey jest matką dwójki dzieci; właściciel piekarni wiejskiej w Denver w stanie Kolorado; i twórca Nakarm mnie historią Grupa na Facebooku. Prowadzi bloga na www.avatruckey.com .