Jak chciałbym, żeby ludzie mnie traktowali, kiedy otwieram się na temat mojego lęku o zdrowie

Lęk o zdrowie to zaburzenie lękowe, które w rzeczywistości mieści się w spektrum zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Lęk o zdrowie, dawniej znany jako hipochondria , gdy spędzasz tak dużo czasu martwiąc się, że jesteś chory lub zachorujesz, że zaczyna przejąć kontrolę nad twoim życiem.

Ale to o wiele więcej niż martwienie się, że masz grypę.

Ma obsesję na punkcie każdego najmniejszego objawu, tak bardzo, że zaczynasz odczuwać objawy fantomowe. Często w ciągu dnia sprawdza twoje ciało pod kątem oznak choroby, której w rzeczywistości nie ma.

Nieustannie szuka u ludzi zapewnienia, że ​​wszystko z tobą w porządku i wielokrotnie odwiedzasz lekarza, nawet jeśli nigdy im nie wierzysz, gdy mówią, że wszystko w porządku. To zwierzenie się doktorowi Google i pozostawienie internetu bardziej przerażone niż na początku – i unikanie czegokolwiek, co ma związek z twoimi lękami.

To o wiele więcej niż tylko zmartwienie. I chciałbym, żeby ludzie o tym wiedzieli.

wiki Johna Hamma

Lęk o zdrowie zżera mnie od traumatycznego wydarzenia

Cztery lata temu byłam 18-letnią kobietą, która w ciągu roku wielokrotnie odwiedzała mojego lekarza z powodu przewlekłej utraty wagi, intensywnych skurczów żołądka, przewlekłych zaparć i krwawienia z odbytu.

Dla każdego objawu byłam ignorowana — mówiono, że to tylko moje okresy. To samo było na każdym spotkaniu, nikt nie zgadzał się na dalsze śledztwo. Wszystko to spowodowało, że zachorowałem na anoreksję.

Potem, tydzień po roku 2015, szybko zachorowałem. Chodziłam do toalety z kwaśną biegunką około 40 razy dziennie. Byłem w świadomości i poza nią. Mój brzuch bolał jak nigdy wcześniej. Poszedłem na ER trzy razy i za każdym razem byłem odsyłany do domu. Jeden lekarz powiedział mi, żebym „zjadała więcej bananów” w celu dodania błonnika.

Dopiero gdy poszedłem do lekarza, który nie był moim zwykłym lekarzem, zmierzyli mi temperaturę i spanikowali, że mogę mieć zapalenie wyrostka robaczkowego. Zostałem szybko przyjęty do szpitala i przeszedłem operację dziurki od klucza w celu usunięcia wyrostka robaczkowego.

Ale mój wyrostek nie był problemem.

Po operacji nadal chorowałam. Byłem na maksymalnym uśmierzeniu bólu. Nie mogłam powiedzieć, jak często korzystałam z toalety. Byłem słaby i chudy i myślałem, że umrę.

A potem, 6 dni później, leżąc w szpitalnym łóżku, usłyszałem trzask dochodzący z mojego brzucha. Następną rzeczą, jaką pamiętam, było przewiezienie mnie na salę operacyjną.

Obudziłem się z workiem stomijnym

Moje jelito grube zostało usunięte z powodu perforacji jelita. Powiedziano mi, że od śmierci minęło zaledwie 20 minut. Raport histologiczny wykazał, że przez cały rok błędnych diagnoz w rzeczywistości miałem ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego .

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, postać nieswoistego zapalenia jelit, może w rzeczywistości być można leczyć lekami we wcześniejszych stadiach . Gdyby mnie wysłuchano na tych wizytach u lekarza, gdybym był wcześniej poważnie traktowany, gdyby ktoś mi uwierzył, najprawdopodobniej nie doszłoby do mojej operacji.

Można by pomyśleć, że to doświadczenie z pogranicza śmierci doprowadziło mnie do lęku o zdrowie – ale tak nie było.

czy humping na sucho jest przyjemny?

Nie boję się śmierci. To, co doprowadziło mnie do tego życia z nieustanną paniką z powodu mojego zdrowia, to wszystko, co wydarzyło się wcześniej: podróż z ciągłymi błędnymi diagnozami, która zakończyła się poważną, zmieniającą życie operacją.

Było coś w chirurgicznym uszkodzeniu mojego ciała, co naprawdę uszkodziło mnie psychicznie

Teraz wpadam w panikę, że lekarze zawsze się mylą. W ten sam sposób, w jaki wiele osób z lękiem o zdrowie martwi się rakiem lub guzami mózgu, wpadam w panikę z powodu zapalenia opon mózgowych i posocznicy, ponieważ wiem, że te rzeczy, jeśli staną się wystarczająco poważne, mogą prowadzić do takich rzeczy, jak amputacja. Wpadam w panikę z powodu błędnej diagnozy, dopóki nie zachoruję i znów muszę iść pod nóż na operację, która odmieni moje życie.

Pomimo solidnego powodu moich obaw, nadal czuję się głupio, gdy opowiadam ludziom o swoim lęku o zdrowie. Bo kiedy o tym mówię, ludzie sprawiają, że czuję, że przesadzam. Jakbym był dramatyczny. Jakbym szukał uwagi.

Byli partnerzy również szybko powiedzieli mi, że przesadzam i jestem głupi.

'Głupi.' To jedyne słowo, które ciągle słyszę w odpowiedzi. To trudne, bo w głębi duszy część mnie wie, że może jestem „głupia”, ale moje lęki są tak przytłaczające, tak głośne, że nie mogę ich zignorować.

Nie powinno mieć znaczenia, jak „głupi” są. Są dla mnie niesamowicie realne.

Było wiele okazji, w których czułam się w ten sposób przez przyjaciół, partnerów, rodzinę, a nawet lekarzy – mimo że to oni byli głównym powodem moich obaw.

Pamiętam, jak siedziałem w gabinecie lekarskim, martwiąc się o swoje serce, ponieważ od tygodni miałem tachykardię. Powiedziałem mu, że odczuwam ból w górnej ćwiartce i chciałem, żeby przyjrzano się mojemu sercu, bo coś jest nie tak. Śmiał się — tak, śmiał się fizycznie — i powiedział, że nie ma mowy, żebym potrzebował żadnych testów. Byłem „za młody”, żeby mieć coś nie tak z sercem. Powiedział, że jestem tylko hipochondrykiem.

Wyszedłem z biura zawstydzony i zawstydzony. Wsiadłem do samochodu i rozpłakałem się.

Miesiąc później zdiagnozowano u mnie gorączkę gruczołową i zapalenie wątroby, które powodowało szybkie tętno i ból kwadrantowy.

Nie potrzebuję moich przyjaciół i rodziny, aby byli moimi terapeutami

Po prostu potrzebuję ich, aby nie traktowali mnie jak lekarze, którzy mnie zignorowali i źle zdiagnozowali. Chciałbym, żeby ludzie traktowali mnie z większym szacunkiem i patrzyli na lęk zdrowotny jako na bardzo realną, bardzo wyniszczającą chorobę. Chciałbym, żeby ktoś otworzył ramiona i pozwolił mi płakać na ramieniu lub po prostu pozwolił mi siedzieć tam przez 15 minut i wyrzucić z głowy wszystkie irracjonalne lęki.

które znaki Wenus są kompatybilne

I chciałbym, żeby ludzie zrozumieli i zrozumieli, dlaczego się rozwinęło i że moje uczucia i obawy są niezwykle ważne. Moje obawy pochodzą z miejsca traumy i nieufności i potrzebuję pomocy w odzyskaniu tego zaufania.

Tak łatwo jest się śmiać, gdy zakładasz, że ktoś przesadza. Ale nie jestem. Jestem tak rozpaczliwie przerażona, że ​​przejdę przez kolejne traumatyczne doświadczenie, że stałam się zbyt czujna i zbyt samoświadoma.

Nie udawaj, że jestem szalony. Nie każ mi czuć się głupio. Zrozum, dlaczego reaguję w taki sposób, w jaki jestem i zaoferuj mi kilka słów zachęty. Byłoby to o wiele bardziej pomocne, gdybyśmy zmierzyli się z tą traumą.

Kiedy czuję, że jestem irytująca lub denerwująca, czuję się zawstydzona i zawstydzona. Gdybym czuł się bardziej wspierany, być może czułbym się bardziej skłonny do racjonalizowania rzeczy.

Z lękiem o zdrowie poradziłem sobie dzięki terapii. Nie potrzebuję w życiu żadnych dodatkowych terapeutów. Nie potrzebuję całodobowej opieki. Nie musisz mnie diagnozować ani słuchać godzinami.

Wszystko, czego potrzebuję, to przyjaciele i rodzina, którzy będą przy mnie, gdy sprawy staną się trudne, którzy będą przy mnie w tej godzinie potrzeby, którzy mnie nie odrzucą, nie wyśmieją ani nie sprawią, że poczuję się gorzej niż teraz. Wszystko, czego potrzebuję, to przyjaciel, który odbierze mnie tak, jak każdy inny, gdy będzie źle.

Potrzebuję kogoś, kto uzna moje obawy, nawet jeśli uzna je za głupie. Nie chcę, żebym czuł się śmieszny. Potrzebuję tych, którzy mnie kochają, aby przypomnieli mi, że mnie kochają, więc wiem, że nie jestem sam. Potrzebuję przyjaciela, który wpadnie na filiżankę kawy, aby odwrócić moją uwagę od moich lęków, ponieważ czasami najlepszym sposobem na przerwę od lęku o zdrowie jest rozpraszanie się czymś innym.

Wszystko, czego naprawdę potrzebuję, to ktoś, kto sprawi, że poczuję, że moje obawy są uzasadnione. Że jestem ważny. I kimś, kto nie odejdzie, gdy zrobi się ciężko.

Hattie Gladwell jest dziennikarką zajmującą się zdrowiem psychicznym, autorką i adwokatem. Pisze, aby zmniejszyć piętno i zachęcić innych do zabrania głosu. Śledź ją dalej Świergot .