Bieganie było moim ulubionym narkotykiem. Oto jak w końcu znalazłem równowagę

& NegativeMediumSpace;

Bieganiebył romansem, który zaczął się od zdrowego miejsca.

Był marzec mojego ostatniego roku studiów, kiedy po raz pierwszy zawiązałam parę butówbuty do bieganiai wskoczył na bieżnię. To był tylko dla mnie sposób na odzyskanie kontroli nad swoim życiem. Kilka dni wcześniej, po tym, jak aresztowano mnie za jazdę pod wpływem alkoholu, w moim samochodzie zainstalowano sądowy alkomat – pinot noir przeszło ze zwykłego studenckiego zwyczaju do trzech kieliszków każdego wieczoru, kiedy skończyła się moja barmańska zmiana.

„Wyciągnij nogi” Pamiętam, że myślałem, gdy dotarłem do bieżni. „Weź głęboki oddech. Włączyć muzykę. Opanuj swoje życie.”

Nacisnąłem przycisk „go’’ i przebiegł cztery mile. Wychodząc tego dnia z siłowni, zmęczenie w nogach wydawało mi się rodzajem samokontroli, którego potrzebowałem, aby utrzymać się na dobrej drodze. Powtórzyłem to następnego dnia i pojutrze. Zanim się zorientowałem, minęły dwa miesiące, a ja biegałem sześć mil, cztery razy w tygodniu z prawie niekończącym siębiegacz wysoki.

Możesz lubić

Pomoże Ci to przestać być rozczarowanym swoim ciałem i zacząć wprowadzać zmiany

Postawiłem sobie za cel wyprzedzić wszystkich ludzi na bieżniach wokół mnie i po raz pierwszy od jakiegoś czasu poczułem się dobrze w kierunku, w jakim zmierza moje życie. Cała lekkomyślność i nienawiść do samego siebie zniknęły, gdy zobaczyłem, jak ta bieżnia skręca o kolejną milę, a muzyka ryczy tak głośno, że miałem wrażenie, jakbym wykrzykiwał wszystkie myśli z mojego umysłu.

W drugim miesiącu moje żebra zaczęły wystawać, przypominając mi, jak to jest być najszczuplejszą dziewczyną w pokoju. Była to odznaka honoru, którą cieszyłem się w szkole podstawowej i gimnazjum — byłem znany jako „chudy Linny”; dopóki nie osiągnąłem wieku nastoletniego i zacząłem dojrzewać. Rodzice chwalili moją nową „reżurową”; styl życia, podczas gdy moje dziewczyny stały się zazdrosne. „Jesteś taki mały, Linds!” powiedzieliby, chwytając mnie za ramię. Ale pomachałbym im. „Musiałem tylko zrezygnować z wina” Powiedziałbym ze śmiechem.

ile masz lat

Następną rzeczą, jaką wiedziałem, byłam prawie codziennie na bieżni. Im więcej biegałem, tym mniej jadłem. Siadałem przy stole z zaciśniętymi pięściami, potajemnie gratulując sobie, ile samokontroli dało mi bieganie. W nocy napawałam się przed lustrem, masując kciukami uda i zachwycając się ich definicją. Potem mocno się przytuliłem, żeby poczuć kości w plecach. W miarę jak nabierałem coraz większej obsesji na punkcie mojej próżności, wiedziałem, że nigdy nie mogę stracić biegania – że nigdy nie będę tak pewny siebie bez tego.

kręcenie ogonem

Trzy tygodnie po ukończeniu studiów wskoczyłam do samolotu do Sewilli w Hiszpanii, aby rozpocząć nowe życie jako au pair. Uznałem, że odejście od domowych wygód byłoby dla mnie dobre (i dało mi coś nowego, na czym mógłbym się skupić, oprócz wyglądu). Ale po dwóch dniach mojego pobytu przymus znalezienia bieżni pochłonął mnie. Zamiast zwiedzać to nowe obce miasto, spacerowałem z mapą w ręku, pytając przechodniów, gdzie znajduje się lokalny „gimnasio” był w moim łamanym hiszpańskim.

Niepokój osiągnął nowe skrajności, gdy zdałem sobie sprawę, że jestem w społeczeństwie, które było o wiele mniej obsesyjne na punkcie najnowszej, modnej diety, ao wiele bardziej pochłoniętej lokalnym białym chlebem i sangrią. Nie mogąc znaleźć jedzenia, które uważałem za zdrowe, zacząłem wymiotować u moich goszczących rodziców’ łazienka, aby uniknąć dodatkowych kalorii. Wkrótce bieganie sześć mil dziennie wydawało mi się niewystarczające, by spalić zjadane przeze mnie kalorie.

„Jedz tylko to, na co możesz policzyć” Napisałem w swoim pamiętniku. Zjedz 250 kalorii rano i przebiegnij pięć mil. Zjedz mniej niż 10 kęsów na lunch. Biegnij cztery mile później. Przejdź jedną milę, aby odebrać dzieci ze szkoły.

Bycie szczupłym – i poczucie całkowitej kontroli nad swoim ciałem – dało mi ten rodzaj samozadowolenia, z którego nie chciałem zejść.

„Jesteś za chudy’’ moja gospodyni matka zagdakała sześć miesięcy, ale ja tylko uśmiechałem się swoim wielkim, ząbkowanym uśmiechem i odsuwałem ją na bok.

„Czy byłem trochę za chudy?” Zastanawiałam się, kiedy moje dżinsy poluzowały się z tyłu, albo kiedy obudziłam się w środku nocy, ściskając nogi, gdy się ściskały. „Być może” Pomyślałam, schodząc po marmurowych schodach ze łzami napływającymi mi do oczu z ostrego bólu w plecach. Ale ból mięśni, nawet jeśli wydawał się nie do zniesienia, nie mógł mnie powstrzymać. Bycie szczupłym – i poczucie całkowitej kontroli nad swoim ciałem – dało mi ten rodzaj samozadowolenia, z którego nie chciałem zejść.

Punkt przełomowy

Po roku spędzonym w Hiszpanii przeprowadziłem się do domu do Teksasu, gdzie mój przymus ćwiczeń eskalował do poziomu, na którym czułem się zarówno wzmocniony, jak i kontrolowany. Ćwiczenia stały się moją tożsamością. Przebiegałbym 16 mil jednego dnia, a następnego 10 km. Jeśli wziąłem dzień odpoczynku, zwymiotowałem. Miałem ciągły ból w obu goleniach, który przeszywał moje nogi. Ale ból osłabł, kiedy biegłem, więc ruszyłem naprzód, nawet po tym, jak lekarze powiedzieli mi, że mam złamania przeciążeniowe obu nóg i muszę zrezygnować z prowadzenia zimnego indyka.

Moja waga opadła, a komplementy ucichły. Widziałem litość u moich przyjaciół’ oczy, kiedy spóźniłem się na kolację – idealna wymówka, by zawsze tęsknić za przystawkami – ale nie chciałem uwierzyć, że jestem wystarczająco chory. Gdybym schudł więcej o pięć funtów i doszedłem do tego, co naprawdę uważałem za chorowitą wagę, powiedziałem sobie, że trochę odpuszczę.

Wiedziałem, że balansuję na krawędzi czegoś złego, ale myślałem tylko o zaburzeniach odżywiania jako o kwestii wagi. Przyłapywałem się na tym, że przeglądałem zdjęcia na Instagramie boleśnie wychudzonych „ pro-ana „ kobiet i porównaj ich chorobę z moją. Ponieważ nie miałem szpary udowej, powiedziałem sobie, że nie mogę mieć zaburzeń odżywiania. Mniej więcej w tym samym czasie słyszałem o ćwicz bulimię , ale w wyniku tych wyszukiwań pojawiły się zdjęcia ludzi z większą liczbą wybrzuszonych mięśni, niż sądziłem, że istnieją. Żaden z nich nie wyglądał jak ja.

dlaczego mam ochotę na masło orzechowe

„Ty po prostu usprawiedliwiasz się, że chcesz być leniwy”; - zakończyłem.

Minęło kolejne sześć miesięcy, a ja skorzystałem z okazji, aby przenieść się do Nowego Jorku i podjąć pierwszą pracę w wydawnictwie. Myślałem, że to będzie ruch, który pomoże mi znaleźć zmianę tempa i coś poza bieganiem, na punkcie którego mogę mieć obsesję. Ale ciągnięcie bieżni nie ustało. Mój napięty harmonogram pracy utrudniał mi wyprawy na siłownię, a mimo to wymykałem się z wydarzeń networkingowych i wracałem do całodobowego Planet Fitness, z zębami poplamionymi na fioletowo od darmowego wina.

Moje zachowanie stawało się coraz bardziej chaotyczne. Nie raz biegałem kompletnie pod wpływem alkoholu, moja stopa ześlizgiwała się z boku bieżni, ale po prostu śmiałem się z tego z pracownikiem siłowni. Niczym chomik na kole, nie mogłem przestać się ruszać. Spacerowałam do domu z pracy osiem mil, a potem szłam na siłownię, żeby pobiec kolejne 10.

Coraz bardziej bulimiczna, zjadałabym w domu pudełko płatków śniadaniowych, a potem je wymiotowałam, zanim zmusiłam się do powrotu na bieżnię. Moja energia osłabła i zacząłem się budzić z bólem gardła, suchością w ustach i wzdętym brzuchem.

Wymykałem się z wydarzeń networkingowych i wracałem do całodobowego Planet Fitness, z zębami poplamionymi na fioletowo od darmowego wina.

Jeśli już nie,dysmorfia ciałapochłonęła każdą moją przebudzoną chwilę. Przestałam brać prysznic z jakąkolwiek konsekwencją, ponieważ nie mogłam poradzić sobie ze stresem związanym z byciem nago. Obawiając się, że zajmę zbyt dużo miejsca w metrze, nie pozwalałam sobie usiąść między ludźmi i zamiast tego spędziłam wiele przejażdżek, walcząc z łzami.

Za namową terapeuty, cztery miesiące po przeprowadzce do Nowego Jorku, powiedziałem rodzicom, że mam problemy. Byli gotowi zrobić wszystko, aby pomóc, ale nie byłam gotowa zrezygnować z ćwiczeń – jedyna rzecz, o której byłam pewna, że ​​sprawi, że poczuję się lepiej. Ostateczna kropla nadeszła, kiedy pojechałem do domu na Święto Dziękczynienia tamtego roku. Zmęczeni moim jedzeniem, moi rodzice policzyli pudełka płatków śniadaniowych w spiżarni przed wyjazdem na wesele. Kiedy obudziłem się następnego dnia, skonfrontowali mnie z dwoma pustymi pudłami, które objadałem się poprzedniego wieczoru. Odwyk na wezwanie, poszedłem bez walki.

Odzyskiwanie

Pozbawiony zarówno biegania, jak i alkoholu, musiałem na nowo nauczyć się kim chcę być bez pomocy narkotyku – i tak, ćwiczenia były moim narkotykiem. Żyjemy w społeczeństwie, w którym ćwiczymy i skupiamy się naczyste jedzeniesą oznakami zdrowego (a nawet poszukiwanego) stylu życia – i przez lata mogłem się za tym ukrywać. Chociaż ćwiczenia są ważne dla naszego zdrowia, można je również stosować jako:mechanizm radzenia sobie.

Dorastając w rodzinie, która przysięgała na siłownię, myślałem o ćwiczeniach jako pozytywnym sposobie na wypuszczenie pary. Kiedy moja najlepsza przyjaciółka niespodziewanie zmarła na początku studiów, siłownia była dla mnie ratunkiem, jedynym miejscem, w którym można ogarnąć smutek.

Ćwiczenie jestnaukowo udowodniono, że poprawia nastróji pomaga wielu osiągnąć równowagę w życiu. Ale ćwiczenia fizyczne nie są odporne na te same rodzaje uzależnienia i nadużywania, które wiążą się z alkoholem i narkotykami, gdy eskalują do poziomu obsesji.

Świeżo po odwyku założyłem, że jestem zdolny psychicznie do powrotu do „zdrowego biegania”; rutyna, ale szybko znalazłem się wciągnięty w dziurę liczenia kalorii i przymusu. Bieganie było moją tożsamością od tak dawna, że ​​bez niego czułam się niespokojna. Za radą mojego terapeuty oddałem ręcznik i spędziłem cały zeszły rok, wykorzystując mój dawny czas na siłowni, aby odkryć inne rzeczy, których chciałem od życia. Zmieniłem pracę. Poszedłem do klubu książki. W końcu założyłem bloga . Niedawno znowu zaczęłam się spotykać i zamiast uciekać od mojej przeszłości, powiedziałam mu dokładnie, kim jestem – i ku mojemu zaskoczeniu, został w pobliżu.

Bieganie było moją tożsamością od tak dawna, że ​​bez niego czułam się niespokojna.

Rok później pogodziłem się z tym, że zawsze będę miał trudny związek z siłownią. Nadal uczę się akceptować ideę ćwiczeń jako czegoś, co jestdodaniedo zrównoważonego życia, a niedefinicjaudanego. O wiele bardziej pamiętam, że bieganie nie naprawi mojego dyskomfortu. To plaster, a nie ścieg. Znowu zacząłem ćwiczyć, ale powstrzymuję się przed pójściem na bieżnię i obsesją na punkcie cyfrowego odczytu spalonych kalorii i przebiegniętych mil. Zamiast tego chodzę na zajęcia — bootcamp, barre, zumba — co tylko chcesz, spróbuję. Nawet zacząłem się nimi cieszyć. Lubię uczucie, że moje ciało staje się silniejsze, a nie słabsze. A w weekendy odpoczywam. jemwegetariańskie burgery i frytki. kłamię w łóżkuoglądam Netflixbo czasami miło jest nic nie robić.

Chociaż nie mogę cofnąć się i zmienić przeszłości, teraz wiem, że mogę zdecydować się na bycie świadomym — myśląc w kategoriach miłości własnej i szacunku do samego siebie — sposobu, w jaki żyję odtąd. A kiedy kończę swoją historię, siedząc tu przy komputerze, decyduję się na to, by mieć to na uwadze.