Jak bieganie w obcisłych legginsach zmieniło mój związek z moim ciałem?

„Spójrz na ten tyłek w spodniach do jogi!” Tę błyskotliwą uwagę przyniósł mi jeden z pięciu młodych mężczyzn, którzy postanowili mnie nękać podczas mojego popołudniowego biegu.

To zwykły bieg – cztery czy pięć mil ulicami mojej dzielnicy. To też normalne, że jestem nękany.

Możesz lubić

Najbardziej orzeźwiający film o obrazie ciała, jaki widzieliśmy od dłuższego czasu

Prowadzę miejscową szkołę, gdzie mężczyźni wołają do mnie, wykrzykując szczegółowo, co chcą mi zrobić, co myślą o moim ciele, co chcą, żebym im zrobił. Krzyczą głośniej i podążają za mną przez kilka kroków, gdy biegnę obok. Śmieją się.

Moje serce bije szybko i mocno w moją klatkę piersiową, gdy staram się zachować równowagę między wynoszeniem go stamtąd, jednocześnie nie pozwalając im zobaczyć, że się boję.

Ale się boję. Boję się i upokarzam imam dość konfrontacji z tymprawie za każdym razem, gdy wybiegam na zewnątrz, zastanawiam się, czy się odwrócić i po prostu w nich włożyć, naprawdę pozwolić im to mieć.

Wiem dokładnie, co bym powiedział. Ale wiem też, że nie jestem bezpieczny, więc po prostu biegnę.

Moje ciało nie było moje

Mężczyźni zaczęli mnie molestować seksualnie, gdy miałam osiem lat i od tamtej pory to nie ustaje. Od najmłodszych lat czułem, że moje ciało i seksualność nie są całkowicie moje. Zamiast tego były to produkty, które miały być oceniane i znakowane przez osoby, które mnie nie znały, ale pozornie miały moc określania tego, jak jestem postrzegana w świecie.

Jakbardzo wrażliwe dziecko, moją odpowiedzią na to przesłanie było oderwanie się od relacji z moim ciałem. Nosiłam luźne ubrania, unikałam makijażu i wszystkiego, co mogłoby być postrzegane jako „bdquo;seksowne”. Skurczyłem się, by nie zwracać na siebie uwagi, częściowo starając się nie być widzianym, a przez to seksualizowanym lub nękanym.

Możesz lubić

3 sposoby na lepsze samopoczucie już teraz About

Coś dziwnego wydarzyło się w trakcie próby ukrycia się. Rezygnacja z posiadania własnego ciała i seksualności oznaczała, że ​​zaczęłam obiektywizować własne ciało oczami innych ludzi. Nie potrafiłem opisać własnego wyglądu; Nie wiedziałam, czy wyglądam ładnie, czy atrakcyjnie. Polegałem na ocenach innych ludzi, aby dać mi pewną wskazówkę, jak wyglądało moje ciało.

Stworzyło to dziwaczną dychotomię: w tym samym czasie unikałem postrzegania mojego ciała przez innych, a także ich pożądałem. Byłam atrakcyjna tylko wtedy, gdy ktoś inny powiedział, że jestem atrakcyjna. Jeśli ktoś sugerował, że jakakolwiek część mojego ciała nie nadaje się do tabaki, to musi to być prawda. Potrzebowałem opinii innych ludzi na temat mojego ciała, aby mieć opinię o moim ciele.

Żyłem w ten sposób do 21 roku życia.

Lustereczko lustereczko

Zacząłem chodzić na siłownię, gdy miałem 12 lat, przestrzeń, która od początku była dla mnie napięta.

Na siłowni nie da się uniknąć własnego ciała. Jest szatnia wypełniona kobietami w różnych stanach nagości, z naciskiem, by czuć się komfortowo nago i na widoku. Na każdej ścianie są lustra. Własne bicie serca i własne mięśnie domagają się rozpoznania swojego przywiązania do nich. Istnieją materiały kompresyjne, które znacznie utrudniają ukrycie ciała — przed innymi lub przed sobą.

Mimo to próbowałem. Miałam na sobie luźne T-shirty i szerokie spodnie do jogi (o jeden rozmiar za duże) do podnoszenia ciężarów, poruszania się na maszynie eliptycznej i biegania na bieżni. Zacząłem ćwiczyć gimnastykę w domu, żeby nie być na wystawie.

W ciągu ostatnich ośmiu lat czułam się coraz bardziej komfortowo i pewniej we własnej skórze, ale ten zwyczaj – noszenia luźnych, obszernych ubrań podczas treningów – utrzymuje się.

Gdy wzmocniłem swoją relację z ciałem, podczas treningów moja koncentracja przesunęła się z tego, jak wygląda moje ciało, na to, jak się ono czuje.

W końcu w ciągu ostatniego roku coś zaczęło się zmieniać. Gdy wzmocniłem swoją relację z ciałem, podczas treningów moja koncentracja przesunęła się z tego, jak wygląda moje ciało, na to, jak się ono czuje.

W międzyczasie zdałem sobie sprawę, że podczas biegania czuję się obciążony – przytłoczony przez rozkloszowane nogawki spodni, opadające paski i długie spodnie do jogi, które ciągną się po ulicy lub szlaku podczas biegu.

Postanowiłem więc zrobić coś, co młodsza mnie uznałaby za nie do pomyślenia: kupić parę obcisłych rajstop do biegania.

Kupowanie w

Prawie dwa miesiące zajęło mi przejście przez to. Zaoszczędziłem trzy ładne pary w internetowym koszyku REI. Wracałbym do niego co tydzień, aby ponownie przeczytać opisy i recenzje.

Ale nie mogłem się zmusić do odłożenia gotówki. Pomyślałem, że gdybym wydał 65 dolarów na parę rajstop do biegania, to czułbym się zobligowany do ich noszenia, aby uzyskać wartość moich pieniędzy. I nie byłam gotowa się na to zobowiązać.

Zdecydowałam się więc na tańszą parę z dużego sklepu i powiedziałam sobie, że nie muszę ich nosić, gdy tylko się pojawią. W najgorszym przypadku straciłbym tylko 18 dolarów.

Kiedy paczka dotarła, rozciąłem ją i niespokojnie wyciągnąłem rajstopy z koperty.

Święte gówno, Myślałem. To sąmały.

Pomyślałem, że założę je, utkną mi na udach i odeślę je z powrotem do sklepu. Przynajmniej wtedy mogłabym wrócić do moich przysadzistych spodni do jogi, po tym, jak powiedziałam, że próbowałam.

Ale rajstopy zsunęły się na moje biodra. Pasują. Były wygodne. I mogłem się ruszać. Kręciłem się po kuchni. Rzuciłem kilka wysokich kopnięć i kilku pomocników. Pobiegłem korytarzem. Czułem się fantastycznie. Pozostało jedno pytanie: czy rzeczywiście mógłbym je nosić publicznie?

Jak czuć się komfortowo poza moją strefą komfortu

Jak się okazuje? Tak, jestem fizycznie zdolny do noszenia w miejscach publicznych obcisłych rajstop do biegania. Robiłem to już ponad 20 razy. Mimo to, emocjonalnie wygodne w nich było stopniowym procesem.

Jak wzmacnianie mięśni, za każdym razem nabieram pewności siebie. Obecnie zakładam je na biegi z przyjaciółmi i biegi solo, na biegach ulicznych i przełajowych oraz na bieżni na siłowni.

Chciałabym powiedzieć, że nosząc rajstopy do biegania nauczyłam się przestać przejmować to, co inni myślą o moim ciele – ale to nie byłaby do końca prawda.

Podobnie jak wzmacnianie mięśni, za każdym razem, gdy je zakładam, nabieram pewności siebie w legginsach do biegania.

Widzę, jak ludzie patrzą na mnie, gdy biegnę, i czasami czuję się skrępowany, gdy kwestionuję to, co myślą. Zastanawiam się, czy mnie osądzają. Martwię się, że będę nękany. (Ale wiem też, niestety, będę nękany bez względu na to, w co się ubiorę – a cała odpowiedzialność spoczywa na mężczyznach, którzy zdecydują się na mnie zadzwonić, a nie na mój wybór ubrania).

W większości te obawy są teraz przyćmione przez to, jak świetnie się czuję, kiedy idę biegać w rajstopach. Uwolnione od ciężaru dodatkowej tkaniny, moje nogi poruszają się szybciej i płynniej. Jestem bardziej zwinny: mogę z łatwością przeskakiwać kłody i skały (bez obawy, że moje nogawki zostaną zaczepione). Czuję się dumny ze swojego ciała za to, na co mi pozwala. I łatwiej odkrywam swoje zdolności fizyczne, kiedy noszę ubrania, które mi to umożliwiają.

Zmieniło się też coś innego. W dzisiejszych czasach nie potrzebuję nikogo, kto by mi powiedział, czy moje ciało jest wysportowane, atrakcyjne lub ładne. Atrakcyjnie czuję się w legginsach do biegania. I zaczynam się uczyć, że to nie jest taka straszna rzecz.

Możesz lubić

Jak trenujemy nasze mózgi, by nienawidziły naszych ciał?

Po całym tym czasie ukrywania się – jakby moja seksualność była sekretem, który raz ujawniony zostanie zdefiniowany przez każdego oprócz mnie – uczę się posiadać swoje ciało. Nie czekam, aż inni powiedzą mi, czy moje ciało jest godne osądu czy pochwały. Mój tyłek świetnie wygląda w rajstopach do biegania. To ja to powiem.

Przepisy o wysokiej zawartości błonnika na odchudzanie

Wiem, że te zmiany nie wynikają wyłącznie z zakupu par legginsów do biegania — to byłby ekwiwalent zdrowia psychicznego, mówiący, że można mieć „wymarzone ciało”; po prostu zażywając jedną dawkę cudownej pigułki. Zmiana relacji z ciałem wymaga wysiłku umysłowego, a nie tylko nowej pary spodni.

Ale oto rzecz, z której zdałem sobie sprawę: ponieważ legginsy do biegania są ciasne, uczenie się, jak czuć się w nich wygodnie, jest praktycznie tym samym, co uczenie się, jak czuć się wygodniej we własnej skórze. A to, dla mnie, jest warte znacznie więcej niż 18 dolarów.