Nigdy nie powinieneś wracać z byłym, chyba że…

Widziałem przyjaciół wchodzących w związki, które przypominają dietę jojo: para spotyka się, zrywają, spotykają się, zrywają, zaczynają, ponoszą porażkę, zaczynają, kończą się niepowodzeniem. Za każdym razem jakiś mały element ich życia się zmienia, przekonując ich, że tym razem może być inaczej. Ale w większości ci ludzie nadal są tym, kim byli – nadal woli zostać w domu niż wychodzić; wciąż nienawidzi wysyłać mu SMS-ów przez cały dzień – i to nigdy się nie udaje.

Dlatego zawsze radzę przyjaciołom, aby nigdy nie wracali z byłym, mimo że każdy wadliwy związek wygląda tak różowo z perspektywy czasu, wyczyszczony z pasywno-agresywnych kłótni i odwołań w ostatniej chwili. Biologia stara się być uprzejma, kiedy nasze mózgi wymazują nieprzyjemne wspomnienia, ale to jest miecz obosieczny. W tym magicznym filtrze z perspektywy czasu były, który nie traktował cię zbyt dobrze, może wyglądać całkiem nieźle.

Miałem związek, który się zaczynał, kończył i zaczynał od nowa – tylko po to, by na dobre się zatrzymać, z kilkoma fajerwerkami na dokładkę. Miałem też związki, które po prostu zaczynały się i kończyły we łzach. Więc po tym wszystkim, czego się nauczyłem i po wszystkich radach, jakich udzieliłem moim przyjaciołom, nawet ja byłam zaskoczona, kiedy spotkałam się z moim obecnym chłopakiem…

Tak, to mój były.

Carl z Walking Dead 2015

Ale nie każdy związek, który początkowo upadał, jest skazany na porażkę po raz drugi. Oto dlaczego tym razem wydaje się inaczej.

1. Za pierwszym razem byliśmy naprawdę młodzi…

W USA dorosłość może:techniczniezaczynamy w wieku 18 lat, ale nasz poziom dojrzałości w tym wieku pozostawia co najmniej wiele do życzenia. Kiedy mój chłopak i ja zaczęliśmy się spotykać, byliśmy w dojrzałym wieku 20 lat – nie byliśmy nawet w stanie kupić butelki wina na randkę. Nasza kariera była wciąż na etapie planowania marzeń, nasi rodzice nadal nas wspierali finansowo, a my żyliśmy w bańce, jaką są mieszkania studenckie. Byliśmy dwojgiem ludzi wciąż zastanawiających się, jak zacząć życie, planujących nasze ucieczki do „rzeczywistego świata”. Ale przewidywanie przyszłości i faktyczne przeżywanie jej to bardzo różne rzeczy.

Aby związek zasługiwał na drugą szansę, para nie powinna nadal znajdować się w takiej samej sytuacji, w jakiej była za pierwszym razem, mając nadzieję, że wbrew nadziei, że jakaś magiczna rzecz będzie inna. Ale czas, dystans i możliwość rozwojumogąstworzyć tę niezbędną zmianę. W dzisiejszych czasach jesteśmy dorosłymi, którzy wiedzą więcej o tym, czego pragniemy i potrzebujemy od życia, dzięki czemu nasz związek może być również bardziej dojrzały.

2. …i staraliśmy się, aby działało na długich dystansach.

To jest zasada, której wciąż mówię ludziom, żeby nie łamali, bo to była taka monumentalna walka, ilekroć ją łamałem. Prawda jest taka, że ​​randki na duże odległościboli. Czekam cały dzień na czat wideo, komunikując się głównie za pomocą tekstu, nigdy nie trzymając się za ręce ani nie uczestnicząc razem w wydarzeniach… nic z tego nie jest zabawne. Więc kiedy mój chłopak i ja zaczęliśmy umawiać się na randki na krótko przed wyjazdem do różnych szkół, przygotowaliśmy się na dystans. Zrobiliśmy, co w naszej mocy, aby to zadziałało, i naprzemiennie odwiedzaliśmy się nawzajem w weekendy. Ale nie tylko wpłynęło to negatywnie na moje relacje z przyjaciółmi („przepraszam, nie dam rady,jeszcze raz…”), to było wyczerpujące. Zawsze czułem, że brakuje mi zarówno mojego związku, jak i życia towarzyskiego.

Kiedy więc wróciliśmy do kontaktu – lata później, gdy dzieliło nas 3000 mil – wiedziałem, że ten związek nie zadziałałby, gdyby byłnadaldługi dystans. Kiedy byliśmy gotowi, podjęliśmy ważną, zmieniającą zasady decyzję o przeprowadzce do tego samego miasta. W końcu poczułem się jak prawdziwy strzał w bycie razem.

3. Kiedy zerwaliśmy, nie spłonęliśmy w płomieniach.

Kiedy w końcu zdecydowaliśmy, że dystans jest do zniesienia, zakończyliśmy sprawy. Nie powiem, że ten związek trwałby wiecznie, gdybyśmy nie byli na odległość, ale ta zewnętrzna okoliczność była z pewnością powodem, dla którego zakończyliśmy sprawy, kiedy to zrobiliśmy. Oznaczało to, że kiedy ponownie rozpaliliśmy nasz związek, nie wracały do ​​nas żadne krzyki, brzydkie kłótnie ani frustracje z wyrywanymi włosami. W końcu poczuliśmy, że spotykamy się we właściwym czasie i we właściwym miejscu.

4. Tak naprawdę nigdy nie opuściliśmy naszych stref komfortu.

Myślę, że każdy powinien przynajmniej raz w życiu przenieść się w nowe miejsce, daleko od domu. Niezależnie od tego, czy dorastałeś w małym miasteczku, czy w gigantycznej metropolii, próbując czegoś nowego, możesz przeżyć niesamowite doświadczenie i w ten sposób możesz się wiele o sobie dowiedzieć. Kiedy pierwszy raz spotkaliśmy się z moim chłopakiem, oboje byliśmy Kalifornijczykami; oboje dorastaliśmy na przedmieściach Los Angeles i podróżowaliśmy tylko do Bay Area na studia. Prawie całe życie spędziliśmy w tych samych stanach. Po zerwaniu studiowałem za granicą, a później przeniosłem się na Wschodnie Wybrzeże. Spędził miesiące wędrując po kraju, wracając do domu tylko po to, by zaoszczędzić na kolejną wielką przygodę. W tym czasie poszerzyliśmy również nasze granice zawodowe, całkowicie zmieniając nasze kariery. Wyjście z naszych stref komfortu bez wątpienia pomogło nam samodzielnie dorosnąć do siebie, więc kiedy spotkaliśmy się ponownie, każdy z nas miał większe poczucie własnej tożsamości.

5. Nie myślę o „ostatnim razem”.

Zawsze informuję ludzi, że spotykaliśmy się wcześniej, ponieważ jestem zobowiązany opowiedzieć jakąś historię lub wspomnieć o czasie z tego początku wspólnego roku. Ale normalnie o tym nie myślę. Nie mówimy: „Bardzo się cieszę, że wróciliśmy do siebie”. Mówimy po prostu: „Jestem bardzo szczęśliwy, że jesteśmy razem”. Ponieważ historia czy nie, ludzie, którymi jesteśmy dzisiaj, tworzą ten związek. Nie rozmawialiśmy nawet przez kilka lat po zerwaniu, więc chociaż mamy razem długą historię, mamy też długie okresy życia, które nie są ze sobą powiązane. To daje nam znajomą przeszłość do podzielenia się, ale skupiamy się na teraźniejszości… a teraźniejszość wygląda całkiem nieźle — zwłaszcza, że ​​nie robimy już selfie nieporęcznymi aparatami.