Dowiedz Się O Swojej Liczbie Aniołów
Projekt autorstwa Dany Davenport
Na zawsze wyryła się w moim umyśle ilustracja pręgierza i towaru z mojego podręcznika do nauk społecznych w szóstej klasie: kreskówkowy obraz kilku smutno wyglądających jeńców, ich głów i ramion uwięzionych w drewnianej desce, otoczonych dzikim i uradowanym tłumem. Ta dziwna średniowieczna praktyka karania publicznego podwoiła się jako rozrywka dla wieśniaków, którzy szydzili i rzucali resztkami jedzenia w drobnych złodziejaszków, cudzołożników i pijanych głupców.
W klasie, wyobrażając sobie siebie zamkniętą na rynku, z pomidorami spływającymi po mojej twarzy, poczułam ulgę, że nie zawstydzamy już ludzi tak publicznie. Przewiń do dzisiejszego cyfrowego krajobrazu i wystarczy zalogować się do dowolnej platformy mediów społecznościowych, aby zobaczyć, że rzeczywiście nadal to robimy.
Jak wstyd rodzi tajemnicę zamiast zmiany
Twitter to miejsce, w którym oglądałem wideo 2018 2018 śpiewu protestującej grupy 'Wstyd!' i rzucanie przeszywających pytań w stronę stolika w meksykańskiej restauracji, gdzie jadała ówczesna sekretarz bezpieczeństwa wewnętrznego Kristjen Nielson. (Nielson był głównym egzekutorem niesławnej polityki separacji dzieci stosowanej przez administrację Trumpa).
Kiedy patrzyłem, jak moi współobywatele upokarzają Nielsona, poczułem, jak wzbiera we mnie przypływ prawości. Może gdyby czuła ułamek dyskomfortu odczuwanego przez osoby dotknięte jej polityką, zachowywałaby się inaczej.
Ale kiedy Nielsen zrezygnował kilka tygodni później, z powodów nie mających nic wspólnego z imprezą w restauracji i nie wspominając o moralnym rachunku, zastanawiałem się: czy publiczne zawstydzanie naprawdę może nadszarpnąć czyjąś moralność, a zatem zmienić sposób, w jaki prowadzi lub działa?
Badacz podatności Brene Brown definiuje poczucie wstydu jako przekonanie, że zasadniczo jesteśmy „wadliwi i dlatego niegodne miłości lub przynależności”. Rozdzierające doświadczenie wstydu jest kulturą wyjściową dla kwestii uzależnień, perfekcjonizmu i intymności, a także związanych z aktami przemocy.
aktor David Boyd
Jeśli zostałeś osądzony, skrytykowany lub wykorzystany, zwłaszcza przez rodziców, nauczycieli lub grupę przyjaciół, doświadczyłeś wstydu i rozumiesz, jak jego żądło rozpalają inni ludzie. A jeśli twoja rasa, styl życia, zdolności lub seksualność odbiegają od tego, co uważa się za normy dominującej kultury, prawdopodobnie zniosłeś sprawiedliwy udział w kulturowo zawłaszczonym wstydzie.
Ale wstyd to nie tylko uczucie, to także działanie, którego celem jest rozrachunek moralny sprawcy.
Psycholog i prowadzący podcast Cecilia Dintino uznaje siłę, jaką publiczne zawstydzanie i związane z nim kary, takie jak ukrzyżowania, dyby i ukamienowanie, miały w utrzymaniu porządku i konformizmu społecznego. „Wstyd to bardzo silna emocja […]. Jej funkcją ewolucyjną jest ustalanie norm społecznych i określanie, kto jest w grupie lub poza nią”, mówi Greatist w e-mailu.
Innymi słowy, w obliczu możliwości napiętnowania i upokorzenia ludzie postępują zgodnie z zasadami. Ale, jak ostrzega Dintino, wiąże się to z wysokimi kosztami: „Ponieważ chcemy pozostać w grupie, albo dostosowujemy się, aby uniknąć wstydu, albo zachowujemy sekrety, które mogą nas wyrzucić”.
Ostatnio słyszałem historię w mojej pracy jako konsultant ds. przywództwa wykonawczego, dzięki której łatwo było zobaczyć, jak wstyd jest wykorzystywany do tworzenia i utrzymywania grup tożsamościowych oraz zachęcania do zachowania tajemnicy. Klientka z kadry kierowniczej i jej kolega pojechali — z maskami, rękawiczkami i środkiem do dezynfekcji rąk — aby zbadać nową lokalizację biura.
Spacerując po mieście, zauważyli, że niewiele osób nosi maski. Spojrzenia i spojrzenia, które otrzymywali, powodowały, że czuli się niespokojni i jeszcze bardziej surowi, jeśli chodzi o ich noszenie. Na tętniącym życiem targu rolniczym jedna z miejscowych nosiła wymaganą maskę, ale pod nosem. Koledzy, dwie niezawodnie wygadane kobiety, trzymały na to usta.
Wracając do samochodu, pytali, dlaczego nie odezwali się i nie poprawili jej? Powstrzymało ich poczucie wstydu i ostracyzmu oraz bycie postrzeganym jako „te liberalne kobiety z mniejszości”, ale zastanawiali się, czy i tak powinni byli coś powiedzieć.
Według Dintino, jeśli to, czego chcieli, to coś zmienić, prawdopodobnie nie. Kwestionując czyjeś zachowanie, mówi: „Gdy tylko dodajesz wstydu, nawet delikatnego wstydu, wywołujesz silne uczucia, przed którymi trzeba się bronić”. Wstyd jest tak bolesny, że odbiorca łajania wstydu, aby go nie odczuwać, zagłębi się w grupę, z którą się utożsamia, tworząc polaryzację. „A teraz”, dodaje Dintino, „mamy podstawy do wojny”.
Nie ma żadnych zasad, jeśli chodzi o zawstydzanie w sieci
W dzisiejszym Internecie toczą się wojny kulturowe, ale w przeciwieństwie do pręgierza i zapasów, gdzie zasady moralne społeczności wiejskiej były wyraźne i uzgodnione, sieć WWW jest miejscem, w którym grupy łączą się poprzez wspólne interesy, rasę, styl życia, przekonania itp. odnajdują się nawzajem i ustalają własne standardy zawstydzania.
Gayle King bardzo mocno zaszkodził internetowi , kiedy wirusowy fragment jej wywiadu z gwiazdą WNBA Lisą Leslie pokazał, że King próbował oczernić niedawno zmarłego koszykarza Kobe Bryanta, poruszając temat jego rzekomego gwałtu. Podczas gdy niektórzy bronili jej za wykonywanie swojej pracy, King został w dużej mierze oskarżony o złe intencje i fałszywe sojusze, a także publicznie wyklęty przez rapera Snoop Dogga. Po filmie obronnym Kinga na Instagramie z zaczerwienionymi oczami, pozornie kapryśny internet włączył Dogga za jego atak .
W filmie z przeprosinami Dogg wydawał się naprawdę skruszony: „Wychowałem się znacznie lepiej”. Wydawało się, że presja na niego, by przeprosił, zadziałała i być może to doświadczenie sprawiło, że zaczął bardziej zamyślać się, jeśli chodzi o atakowanie w przyszłości.
Podczas gdy niektóre osoby mogą naprawdę uczyć się od wezwania w zawstydzający sposób, Dr Elizabeth Olson z The Collective for Psychological Wellness mówi, że to rzadkie. „Zawstydzanie zazwyczaj wywołuje raczej postawę obronną i sprzeciw niż współpracę”, a zatem „zakłóca uczenie się i zrozumienie”.
W rzeczywistości, studia wykorzystania wstydu do ukarania sprawcy w praktykach sprawiedliwości naprawczej w dużej mierze wnioskują, że wstyd nie jest skuteczny w tworzeniu odpowiedzialności lub resocjalizacji przestępców.
Należę do prywatnej grupy na Facebooku poświęconej wzmacnianiu pozycji kobiet i w tej grupie kobiety wszystkich ras, w każdym wieku i ze wszystkich środowisk często rozrywają się nawzajem za okazywanie nieświadomych uprzedzeń.
W jednym gorącym sporze młodsza członkini grupy odrzuciła starszego członka, klasyfikując swój pogląd jako „boomer”, starsza nazwała ageizmem, a wspólna misja wzajemnego wzrostu i wzmacniania się rozpadła się, gdy wstyd był bronią, zmuszając kobiety do obozu się z pokolenia.
Jeśli chodzi o tożsamość rasową, widzę większą gotowość białych kobiet do zaakceptowania wywoływania, nawet jeśli używa się wstydu, i zakładam, że jest to spowodowane lepszą edukacją na tematpodstępny charakter białych przywilejów. Jednak często w rozmowach nacechowanych rasowo, każdy przestępca i grupa tożsamościowa stara się bronić swoich intencji, tak że „rozmowy” kończą się rundą po rundzie defensywy i kontrataków, nakładając się na siebie w obronie swojej pozycji, tonu i punktu widzenia.
Obserwuję to i zastanawiam się: czy kobiety w grupie rzeczywiście uczą się żyć bez uprzedzeń, czy też wina i wrogość to wzmacniają? Czy oni sąnauczyć się mówić z większym szacunkiemi wdzięczność dla innych, czy nauka trzymania języka za zębami?
Jeśli wstyd jest w dużej mierze nieskuteczny w pomaganiu różnym grupom tożsamości w tworzeniu mostów, jakie są bardziej skuteczne sposoby radzenia sobie z naszym moralnym oburzeniem?
Olson mówi: „Myślę, że ludzie uczą się skuteczniej i są bardziej chętni do współpracy, gdy czują się zmotywowani do zmiany, ponieważ rozumieją korzyści płynące z działania, a nie dlatego, że są źli, ponieważ nie stosują się do nich”.
Jako konsultant ds. przywództwa odkryłem, że to prawda. Informacje zwrotne, które motywują pracowników do osiągania sukcesów, unikają wstydu i obwiniania, a zamiast tego wykorzystują pytania, które pomagają pracownikom wyciągnąć własne wnioski i dostrzec negatywny wpływ ich działań. Ale wymaga to od lidera wyrafinowanej umiejętności: omijać prowokację emocjonalną i zamiast tego skłaniaj się ku ciekawości.
Pytania takie jak: „Jaka jest Twoja opinia na temat tego, dlaczego sprawy nie poszły zgodnie z planem?” lub „Jak się przyczyniłeś?” i „Co byś zrobił inaczej?” może otworzyć drzwi do wolnej od winy odpowiedzialności. Ale to trudne; jeśli dana osoba poczuje, że jest zawstydzana za swoje działania lub perspektywę, a zwłaszcza jeśli informacja zwrotna jest postrzegana jako powiązana z jej tożsamością, zostanie pobudzona do defensywy i całkowicie odrzuci informację zwrotną.
Zawstydzanie daje satysfakcję, ale przede wszystkim dla wstydu
Wracam myślami do dzikiego tłumu w mojej książce o naukach społecznych i przypływu sprawiedliwości, który poczułem, oglądając wstyd Neilsona i widzę, jak satysfakcjonujące jest poczucie, że uczestniczysz w odpłacie.
Umiejętność potępiania i krytykowania za każdym razem, gdy czujemy niesprawiedliwość, czujemy się dobrze — może lepiej niż pogodzenie się z nasz brak kontroli .
czym jest randkowanie vs związek
Zatrzymanie cyklu rozdzierania się nawzajem przez publiczne zawstydzanie wymaga zwrócenia uwagi na wstyd jako podły i przynoszący efekt przeciwny do zamierzonego. Wymaga długotrwałego treningu w zarządzanie reaktywnością emocjonalną , próbując zobaczyć punkt widzenia innej osoby i walcząc o nawiązanie kontaktu dzięki prawdziwej ciekawości. Wymaga wiedzy, które walki i przeciwnicy są godni.
Wreszcie, wymaga zwracania uwagi na wspólną płaszczyznę. Chociaż nienawiść nie może działać jak pomost, u ludzi zawsze można znaleźć wspólną płaszczyznę , nawet jeśli trzeba się na to mocno poszukać.
Blair Glaser jest konsultantem ds. przywództwa wykonawczego, licencjonowanym psychoterapeutą i gawędziarzem. Pracuje nad pamiętnikiem o życiu w aśramie po dwudziestce. Możesz ją odwiedzić na blairglaser.com śledź ją na Twitterze: @blairglaser lub Instagram www.instagram.com/blair_glaser
