Dowiedz Się O Swojej Liczbie Aniołów
Zawieramy produkty, które naszym zdaniem są przydatne dla naszych czytelników. Jeśli kupujesz przez linki na tej stronie, możemy zarobić niewielką prowizję.Oto nasz proces.
Wiesz już, że twoi rodzice nie są normalni. A ty to akceptujesz.
Czego nie jesteś pewienjestnormalne są jednak twoje relacje z tymi, którzy sprowadzili cię na świat – zwłaszcza, gdy porównasz swoją sytuację z dynamiką znajomych z ich „czynszami”.
To powszechny problem, wyjaśnia terapeuta rodzinny Judye Hess dr hab. Przejście w dorosłość zmienia to, co to znaczy być przywiązanym do ludzi, którzy cię wychowali – zwłaszcza, gdy nie mieszkasz już pod ich dachem.
Ewoluująca zmiana w tym, jak bardzo jesteś zależny od mamy i taty, jak bardzo ich lubisz zaangażowany w Twoje dorosłe życie i jak wielkim ciężarem stają się ich potrzeby w miarę starzenia się, mogą utorować drogę do nieoczekiwanych napięć, mówi Hess.
A ponieważ tak wielu z nas niechętnie wyraża swój niepokój – rozmawiając bezpośrednio z rodzicami lub wyładowując się przyjaciołom – w końcu czujemy się o wiele bardziej samotni niż w rzeczywistości.
Ironia polega na tym, że jest wielu innych, którzy czują to samo, co ty o swojej rodzinie.
Sprawdź pięć typowych źródeł konfliktów między dorosłymi dziećmi a ich rodzicami, a także wskazówki ekspertów, jak radzić sobie z tymi wszystkimi trudnymi sytuacjami, abyś nie musiał już czuć się dziwakiem (lub znosić zrzędzenia).
Możesz lubić
Czy naprawdę nie uprawiamy lepszego seksu niż nasi rodzice?1. Jestem z nimi blisko
Numer twojego taty pojawia się na twojej liście „ostatnio dzwonionych” częściej niż numer twojego BBF. Widzisz swoich rodziców wiele razy w tygodniu. Odkrywasz, że wylewasz swoje wnętrzności na swoją mamę o prywatnych sprawach związanych z miłością, randkami, pracą i zdrowiem.
Dlaczego tak się dzieje
Psycholog Karen L. Fingerman dr hab. uważa, że zmieniający się charakter dorosłości w XXI wieku wyjaśnia, dlaczego poleganie na rodzicu w wieku około 20 lat może wcale nie być takie złe.
W rzeczywistości, Fingerman odkrył, że milenialsi, którzy polegają na swoim mamie lub ojcu w kwestii emocjonalnego wsparcia, porad lub zastępczych dat kolacji nawet kilka razy w tygodniu, są w lepszej sytuacji niż ci, którzy nie robią tego tak często. KL. (2017). Millenialsi i ich rodzice: Implikacje nowej młodości dla dorosłych w średnim wieku. DOI: 10.1093 / geroni / igx026
Może tak być, ponieważ czekamy dłużej niż nasi rodzice na ślub, jesteśmy bardziej skłonni niż oni do studiowania na wyższym poziomie, a my mamy do czynienia z pewnymi zmianami i trudne czasy ekonomiczne .
Jest jeszcze to: mama i tata mogą również zaoferować pomoc materialną – powiedzmy samochód lub trochę gotówki – aby pomóc nam przetrwać kryzysy i dać nam nogę, gdy zaczniemy nasze życie podyplomowe .
bikini Aleksandry Shipp
„Rodzice mają 25 lub więcej lat doświadczenia, aby rozwiązać te problemy” – mówi Fingerman. „Młodzi dorośli mądrze są zwracać się do nich o radę i wsparcie emocjonalne”.
Dopóki czujesz się dobrze z tym, jak się sprawy mają, nie martw się, że jesteś blisko i dzielisz się tym, co chcesz udostępnić swoim znajomym.
Jak to naprawić
Z drugiej strony, jeśli wsparcie rodzica staje się niepożądane lub przesadne, komunikuj swoją potrzebę autonomii, mówi Hess.
Mówiąc po prostu: „Mamo, kocham cię. Ale kiedy ciągle mnie pytasz, czy stać mnie na czynsz, czuję się niekompetentny, pozbawiony mocy”.
A może: „Dziękuję bardzo za zainteresowanie doradzaniem mi w sprawie mojej kariery, tato, ale teraz, gdy mam przyzwoitą pracę, byłbym wdzięczny, gdybyś pozwolił mi poradzić sobie z tą konkretną sytuacją z moim szefem”. sztuczka.
Jeśli czujesz taką potrzebę, skorzystaj z pomocy terapeuty rodzinnego, który zapewni, że Twoja wiadomość zostanie przekazana. Opieranie się na rodzicu w wieku około 20 lat może nie być takie złe. Ale tylko dlatego, że masz bardzo bliski związek z rodzicem, nie oznacza to, że jesteś skazany na niezdolność przez całe życie.
2. Są dla mnie jak obcy
Być może jesteś całkowitym przeciwieństwem powyższego przykładu: pochodzisz z odległej rodziny i nie możesz odnieść się do bliskości, którą widzisz lub słyszysz między niektórymi rodzicami a ich dorosłymi dziećmi.
Heck, masz szczęście, że raz w miesiącu rozmawiasz z mamą lub tatą, góra. A kiedy to zrobisz, rozmowy są bardziej typu „stricte biznesowego”, z kilkoma szczegółami.
Dlaczego tak się dzieje
Megan Gilligan , PhD, profesor nadzwyczajny na Iowa State University, zapewnia, że rozłąka z rodzicami jest bardziej powszechna, niż mogłoby się wydawać. Według jej badań, około 1 na 10 matek ma dziecko, z którym nie ma regularnych kontaktów.
Psycholog dr Joshua Coleman , uważa, że ogromna zmiana w praktykach rodzicielskich i boom rozwodowy od lat 60. przygotowały grunt pod tego typu relacje.
Ponieważ w dzisiejszych czasach nie mamy tak wielu instytucjonalnych i wspólnotowych sił łączących rodziny razem, „najważniejszą rzeczą, która wiąże dzisiejsze dorosłe dzieci z rodzicami, jest to, czy dziecko chce związku” – mówi.
W naszej kulturze dzieci są bardziej skłonne do osądzania rodziców, którzy traktują ich niesprawiedliwie, mimo że rodzice starali się jak najlepiej, co może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia alienacji – dodaje.
Jak to naprawić
Jeśli naprawdę nie podoba ci się odległość między tobą a rodzicem, możesz podjąć kroki, aby ponownie się połączyć.
Wiele z tego sprowadza się do jasnego określenia, z czym chciałbyś, aby twoja relacja z nimi pociągała. Na przykład mniej krytyki, mniej potknięć winy lub większe uznanie z ich strony za to, jak ich zachowanie jest lub było krzywdzące.
Może to również obejmować próbę znalezienia empatii dla każdej sytuacji, która spowodowała ich odejście, na przykład rozwód, problem ze zdrowiem psychicznym lub fizycznym lub relokacja geograficzna.
„Większość rodziców nie miała tyle terapii jako ich dorosłe dzieci i nie są tak dobre, jak komunikowanie swoich uczuć ”- mówi Coleman, naciskając nas, abyśmy nieco obniżyli czynsze.
„W większości przypadków może być trudno uświadomić sobie, że realistycznie zawsze robili wszystko, co mogli”.
Jeśli nie możesz ponownie nawiązać kontaktu z rodzicem w separacji, być może z powodu jego własnej niechęci lub niemożliwych do pokonania różnic między wami, spróbuj znaleźć to, czego chcesz i poczuj, że potrzebujesz od nich gdzie indziej.
Bliscy przyjaciele, znaczące inne osoby i grupy wsparcia , a czasem nawet koledzy z pracy są dobrym miejscem na początek.
3. Nadal jestem na nich wkurzony
Może 20 lat temu tata cały czas wyjeżdżał do pracy, albo mama zmagała się z nałogiem, albo jakąś kombinacją, która sprawiała ci dużo bólu. Teraz, jako osoba dorosła, czujesz się urażony idyllicznym dzieciństwem, które przegapiłeś.
Nawet jeśli okoliczności nie były tak ekstremalne, chowanie urazy do rodziców za coś, co zrobili w dzieciństwie, nie jest niczym niezwykłym, mówi Fred Luskin , dr, dyrektor Stanford University’s Forgiveness Project i autor Wybacz na dobre: sprawdzona recepta na zdrowie .
Dlaczego tak się dzieje
Utrzymywanie urazy zdarza się po części dlatego, że często brakuje nam zrozumienia, że rodzicielstwo jest niewiarygodnie trudną pracą, oprócz tego, że rodzice do pewnego stopnia cię schrzanią.
Jak mówi Luskin: „Być człowiekiem, to być w jakiś sposób pomieszanym przez rodziców”. Ale żywić urazę w stosunku do tych, którzy nas wychowali, na dłuższą metę boli nas najbardziej.
„Częścią dorastania jest radzenie sobie z wszelkimi szkodami, które dostałeś w dzieciństwie i przepracowanie ich” – dodaje.
Jak to naprawić
Pierwszym krokiem w tym procesie jest przebaczenie. Bez względu na to, jak zła była Twoja sytuacja dorastania, Luskin uważa, że aby prowadzić szczęśliwe, zdrowe życie, musisz poświęcać mniej energii na wytykanie palcem.
Zamiast tego poświęć więcej energii na opanowanie umiejętności radzenia sobie z emocjonalnymi wyzwalaczami i problemami w związku. Terapia jest zawsze świetną opcją, ale tak samo jak strategie, takie jak joga,medytacjai sztuki walki — wszystko, co wycisza i uspokaja umysł i ciało, mówi.
przytul przyjaciela
Luskin mówi, że na wypadek, gdybyś musiał podrapać się w konfrontację z rodzicem o wcześniejsze krzywdy lub przedyskutować pierwotną przyczynę twojej urazy, przygotuj się na jego reakcję.
Nie tylko prawdopodobnie odczują ból w wyniku twojej konfrontacji, ale mogą nie pamiętać rzeczy takich jak ty, a ty możesz poczuć się unieważniony przez ich reakcję.
4. Nie zgadzamy się oko w oko
Powiedzmy, że chcesz zostać YouTuberem, a mama wolałaby, gdybyś zapisał się do szkoły prawniczej. A może chcesz sprzedać wszystkie swoje rzeczy i przetestować #VanLife przez jakiś czas, ale tata mówi, że musisz dołączyć do „prawdziwego świata” i przestać być tak nierealistycznym.
Jeśli nie zgadzasz się z mamą lub tatą w kwestii pieniędzy, stylu życia, standardów domowych lubprzyzwyczajenia z pracy, nie jesteś sam. Napięcie między rodzicami a dorosłymi dziećmi jest dość standardowe.
Dlaczego tak się dzieje
Nieporozumienia są częstsze, gdy dorosłe dziecko w dużym stopniu zależy od rodzica, jeśli chodzi o wsparcie. Miller LM, et al. (2009) Napięcia w relacji rodzic-dorosły-dziecko: Związki z solidarnością i ambiwalencją. DOI: 10.1037 / a0015196
Pomyśl o tym: jeśli tata pomaga ci płacić co miesiąc rachunek za telefon, trudno nie czuć, że ma coś do powiedzenia w twoim życiu, prawda?
Według tego samego badania, nieporozumienia mogą również powstać, gdy rodzic przesadza z nieproszonymi radami (wskazujemy na Ciebie, Mamo Helikopter) lub gdy rodzic lub dziecko mają ambiwalentne uczucia, jeśli chodzi o bycie istotną częścią życia drugiej osoby (pomyśl: Zaginięcie Syndrom rodzicielski).
Jak to naprawić
Dobrą wiadomością jest to, że to napięcie ma tendencję do zmniejszania się wraz z wiekiem, gdy uczymy się wybierać własne bitwy i akceptować naszych rodziców takimi, jakimi są.
Rodzice i dorosłe dzieci, które potrafią znaleźć poczucie humoru w swoich frustracjach, zwykle mają łatwiejszy kontakt ze sobą, dodaje Fingerman.
Więc jeśli pojawią się okazje do śmiechu — na przykład cofnięcie się o krok, by zachichotać z tego, jak bardzo przypominasz swoją matkę, gdy się narzekasz, albo jak absurdalne jest twoje zakłopotanie z powodu garderoby taty — wykorzystaj je.
5. Martwię się o nich
Powiedzmy, że toobiad dziękczynny, a ty narzekasz rodzicowi na czwarty kawałek ciasta dyniowego (chcesz kolejny atak serca, tato?). A może błagasz mamę, aby w końcu rzuciła nałóg papierosów.
była dziewczyna ukryta
Nie próbujesz nikogo zdenerwować, po prostu ci zależy – bardzo. W rzeczywistości martwienie się o kogoś może nawet sprawić, że poczuje się bardziej kochany, zgodnie z innym badaniem przeprowadzonym przez Fingermana. Hay EL i in. (2008). Zmartwień dorosłych dzieci i ich rodziców o siebie nawzajem. DOI: 10.2190 / AG.67.2.a
Dlaczego tak się dzieje
Badania Fingermana wykazały, że prawie wszyscy jesteśmy przynajmniej „trochę” zaniepokojeni swoją rodziną. Więc nie tylko martwienie się o członka rodziny jest powszechne, umiarkowana jego ilość może być psychologiczną metodą regulacjiwłasny niepokój.
Poprzez werbalizowanie lub rozważanie obaw dotyczących dobrego samopoczucia innej osoby lub nadchodzącego wydarzenia, osoby zamartwiające się czują się nieco bardziej upoważnione do przewidywania i przygotowania się na potencjalnie negatywne skutki. Ottaviani C, et al. (2014). Martwienie się jako adaptacyjna strategia unikania u zdrowych osób z grupy kontrolnej, ale nie u osób patologicznych. DOI: 10.1016/j.ijpsycho.2014.05.010
A jeśli „martwisz się o czynsze”ty, to może być zaraźliwe. Badania pokazują, że nadmierne zamartwianie się i nadmierne rodzicielstwo prowadzą do niepokoju i stresu u dorosłych dzieci.Segrein C, et al. (2013). Cechy rodzica i dziecka związane z nadmiernym rodzicielstwem. DOI: 10.1521 / jscp.2013.32.6.569
Jak to naprawić
Jeśli czujesz się przytłoczony tym, jak bardzo wariujesz z powodu rodzica — lub jak bardzo traci cierpliwość z powodu ciebie — dobrze jest skontaktować się z profesjonalistą, aby uzyskać pomoc w radzeniu sobie ze stresem lub porozmawiać z rodzicem kiedy wystarczy.
Jeśli masz na to ochotę, spróbuj czegoś w stylu: „Mamo, tato, wiem, że bardzo cię dręczę i przepraszam. Kocham cię i dbam o twoje samopoczucie, i rozumiem, że martwienie się jest moim problemem – nie twoim – i pracuję nad tym.”
Jeśli lęk jest skierowany do ciebie, spróbuj tego: „Mamo, tato, czuję się trochę przytłoczony twoimi obawami o mnie”.
Albo nawet: „Czy myślisz, że mógłbyś pozwolić mi przyjść do siebie, kiedy potrzebuję wsparcia? To naprawdę pomogłoby mi lepiej i mniej reaktywnie wobec ciebie”.
Najważniejsze!
Jak każda osoba, każda rodzina ma swoje własne cechy charakterystyczne. Ci z nas, którzy martwią się, że nasze własne nie są normalne, zazwyczaj nie zdają sobie sprawy, że większość ludzi zmaga się z tymi samymi problemami.
Dopóki nieuniknione nieszczęścia nie staną na drodzeskupienie się na własnych potrzebachi cele, prawdopodobnie jesteś czysty.
Jeśli czujesz się powstrzymywany przez relacje z rodzicami, nie wstydź się poprosić terapeuty rodzinnego, aby pomógł ci to rozwiązać.
