Moim największym Flexem było opuszczenie związku kontrolnego — oto jak to zrobiłem

Ilustracja autorstwa Mayi Chastain

Notatka o treści: Ten artykuł zawiera opisy przemocy psychicznej.

Ponieważ jest to Narodowy Miesiąc Świadomości Przemocy w Rodzinie, musimy porozmawiać o związkach, które z zewnątrz wyglądają marzycielsko, ale w środku są koszmarem. Zdarzyło mi się to i nie chciałbym, żeby to przydarzyło się tobie.

Nigdy nie zapomnę dnia, w którym terapeutka naszych par wezwała mnie samą do swojego gabinetu. Zamknęła drzwi i zabrała się do pracy. „Słuchaj”, powiedziała, „Rzadko to mówię, ale musiałeś spakować torbę, jakby wczoraj i Wynoś się stąd ”.

Wiedziałem, że związek się popsuł, ale myślałem, że tylko ja to widziałem. Często zastanawiałem się, czy nie zwariowałem. Zapewniła mnie, że nie. – Martwię się o twoje fizyczne bezpieczeństwo. Zostań z koleżanką lub udaj się do schroniska dla kobiet” – namawiała. „Może zechcesz opuścić miasto”.

Siedząc samotnie na kanapie, poczułem, że cały mój świat wywraca się do góry nogami. Rzeczywistość była miażdżąca. Stałam się jedną z tych kobiet, na które patrzysz i myślisz: „Dlaczego ona zostaje?”

Moja odpowiedź była prosta: bo tak się nie zaczęło.

Relacja kontrolująca jest trochę jak łapanie świetlika w słoiku. Początkowo świetlik nie może stwierdzić, że jest w prowizorycznym więzieniu, ponieważ ściany są ze szkła. Ale w końcu zda sobie sprawę, że stracił kontakt ze światem zewnętrznym. Jego światło będzie coraz słabsze i ciemniejsze, aż pewnego dnia po prostu przestanie świecić.

To jest ta historia i jak wyrwałem się ze swojej szklanej klatki.

Fajerwerki — ale jako odwrócenie uwagi

Ten romans był idealnym sposobem na rozpoczęcie wiosny. Zaczęło się tak, jak robi to wiele rom-comów: rozmawialiśmy przez całą noc i uzupełnialiśmy nawzajem zdania.

W połowie naszej pierwszej wspólnej wędrówki Alex* zasugerował, żebyśmy znaleźli miejsce do siedzenia i medytacji. Dla kogoś takiego jak ja, chrupiąca granola, to była najgorętsza rzecz w historii. „Wow, skąd pochodzi ta osoba?” Przywykłem.

zajęcia późno w nocy

W następnych tygodniach słyszałem hojne pochwały, takie jak: „Nigdy wcześniej tak się nie czułem”, „Twój ex na ciebie nie zasługiwał” i „Możesz mieć każdego, kogo chcesz – jestem bardzo wdzięczny, że ty” wybierasz mnie.

Stałam się jedną z tych kobiet, na które patrzysz i myślisz: „Dlaczego ona zostaje?” Moja odpowiedź była prosta: ponieważ to nie zaczęło się w ten sposób.

Alex chciał mnie widzieć codziennie, kilka razy dziennie. Kiedy nie byliśmy razem, bez wątpienia w mojej skrzynce odbiorczej czekał SMS. Były też niespodzianki, takie jak piknik o zachodzie słońca na plaży, kwiaty i przemyślane odręczne notatki.

Trudno było się na to nie nabrać. Alex był bardziej zdeterminowany niż ktokolwiek inny, z kim kiedykolwiek się spotykałam i cóż, pochlebiało mi.

Synchronizacja — na nierozerwalnym poziomie

Wydawało się, że mamy wszystko wspólne. Połączyły nas niemal identyczne wartości, wierzenia duchowe i marzenia na przyszłość.

Byłam aktywistką, więc Alex zgłosił się na ochotnika w tym samym kręgu towarzyskim, zaprzyjaźnił się ze wszystkimi moimi przyjaciółmi i z dnia na dzień został ekspertem w tej sprawie.

Prowadziłem zajęcia fitness, więc Alex zapisał się na szkolenie instruktorskie w mojej siłowni i zasugerował, żebyśmy razem prowadzili zajęcia.

Brałem kurs hiszpańskiego i chciałem wyjechać za granicę, więc Alex pobrał Duolingo , aplikacji językowej i zacząłem planować podróż do Peru, prosząc mnie o dołączenie.

To tylko trzy przykłady z dziesiątek. Alex byłwszędziewszystko na raz, wtapiając się w moje życie jak kameleon. To podsyciło tę wewnętrzną bajkową narrację, że być może, tylko może, spotkałem zapałkę.

Presja — przebrana za romans

W miarę jak sprawy nabierały tempa, byłem nieugięty, żeby poczekać chwilę na randkę na poważnie, aby zdążyły uformować się solidne podstawy przyjaźni. Faza miesiąca miodowego była tak oszałamiająca, że ​​zapomniałam zdjąć różowe okulary i dostrzec je spot jaskrawe czerwone flagi przed nami — jak ten:

„Nie chcę czekać tak długo” – naciskał Alex, mówiąc mi, że mam unikający styl przywiązania (czytaj: fob zaangażowania), przewracają oczami i śmieją się ze mnie.

Po raz pierwszy moje granice stały się puentą, choć wtedy tego nie rozpoznałam.

Potem kamienie milowe romantycznego związku wydawały się istnieć na przyspieszonej osi czasu (bardziej jakkamienie minutowe). To wszystko było naglące, że nie dano mi czasu ani miejsca na zrozumienie. W swojej naiwności wziąłem niecierpliwość za romans.

Zamieszanie, a następnie poczucie winy lub wstydu

Kiedy nasze życia się przeplatały, dostrzegłam inną stronę Alexa. Ale ponieważ nie było go tam przez cały czas, łatwo było mi odrzucić.

Słyszałem negatywne komentarze na temat mojego charakteru, nawyków, wyglądu, przyjaciół, aspiracji i stylu życia, wygłaszane z świętszym nastawieniem: „Nie otrzymujesz nawet właściwych składników odżywczych ze swojej diety, ale cokolwiek…”

Były też bolesne etykiety rzucone przypadkowo w moją stronę, na przykład, że jestem dziwką i dziwką. Mnie też nazywano flirciarzem za przytulanie moich przyjaciół. Kiedy przeciwstawiłem się nieuzasadnionej zazdrości, powiedziano mi, że przesadzam. „To był tylko żart”, odpowiadał Alex.

Zgodziłbym się więc, myśląc: „Prawdopodobnie nie mieli tego na myśli”. Naturalnym stało się ukrywanie mojego instynktu za każdym razem, gdy musiałem przetwarzać ich komentarze, każdy zabarwiony subtelnym obrzydzeniem.

Niepokój spowodowany utratą kontroli

Wprowadziliśmy się razem, gdy wszystko wydawało się (w większości) OK. Bałam się, że to za wcześnie, ale potrzebowałam nowego miejsca do wynajęcia, a Alex ciągle mnie o to namawiał, więc ugięłam się. Pomyślałem: „Co najgorszego może się wydarzyć?”

Jak się okazuje, dużo.

Teraz we wspólnej przestrzeni zacząłem przyłapywać Alexa na małych kłamstwach, tu i tam, ale powiedziano mi, że wyobrażam sobie różne rzeczy lub że to w jakiś sposób moja wina. Nie dano mi też czasu sam w domu, a Alex wysadzał mój telefon za każdym razem, gdy mnie nie było. Czułem się, jakbym był pod stałą obserwacją.

Następnie moje życie zostało określone przez zasady, na które nie pamiętałem, aby się zapisać. mieszkałem z lęk niskiego stopnia że nie mogłam się trząść, jakbym cały czas miała kłopoty. Pozornie proste wybory podlegały drobiazgowej analizie, jak na przykład to, jak zmywałam naczynia („marnotrawne”), pojechałam do Tradera Joe („nieefektywnie”) lub rozbiłam namiot na kempingu („wstecz”).

Żaden temat nie pozostał nietknięty, nawet moje ciało. – Lubię krzywe – powiedział Alex, odrzucając moje pragnienie… sześciopak . 'Tymogądopasuj się, ale nie będę już cię przyciągał. Będę musiała uprawiać seks z innego miejsca.

Te dziwne zasady obejmowały również obiekty fizyczne. nie mogłem przynieść niektóre książki do domu, ponieważ to je uruchomiło. Nie mogłem kupić własnego Tupperware, ponieważ chcieli się wszystkim dzielić. Nie mogłam postawić tu hamaka ani tam biurka, ale podwójne standardy oznaczały, że Alex mógł przearanżować dom bez wcześniejszego pytania.

Prezenty zostały wstrzymane w moje urodziny i święta, mimo że widziałam paczki. Jeśli w ogóle przybyli, mieli przyczepione sznurki. „Nie możesz się tego pozbyć” – powiedziano mi o kubku.

Samotny, ale nigdy nie sam

Po drodze ludzie próbowali mi podpowiedzieć. „Obserwują cię jak jastrząb” – usłyszałem na rodzinnym obiedzie. „Wydaje się, że mają problemy z kontrolą”, powiedział przyjaciel przy kawie. „Jak się naprawdę masz?” zapytał zaniepokojony przyjaciel w noc gry. „Zauważyłem, że Alex maBrzeg”.

Ale z każdym komentarzem ukochanej osoby Alex miał wymówkę dla swojego zachowania i krytykował każdego, kto go kwestionował – w tym mnie. Pogubiłem się, kto miał rację, i moja własna wersja rzeczywistości wydawała się w najlepszym razie zamglona .

Moje kompulsywne zachowanie opiekuńcze miało swoją nazwę: współzależność.

To sprawiało, że zaangażowanie społeczne stawało się coraz bardziej niewygodne. Wiedziałem, że Alex wyjdzie, jeśli ja wyjdę, a ich… zachowanie przykuwające uwagę publicznie sprawiło, że się wzdrygnąłem. Jeśli chciałem uczestniczyć w jakimś wydarzeniu sam, wiązało się to z paranoją, kłótniami i kłótniami, których wolałem unikać.

Pod koniec lata odciąłem się od wszystkich ze wstydu, jeden po drugim. Nie chciałem, żeby znajomi ani rodzina zobaczyli mnie w takim stanie. Izolowanie się było też łatwiejsze niż przyznanie się, że się pomyliłem — więc,bardzo źle.

Depresja, ze stroną współzależności

Jesienią byłem już duchem mojego dawnego ja. Przez cały czas czułem się wyczerpany powracającymi kłótniami i trzymaniem miejsca na niekończącą się kaskadę dramatycznych problemów Alexa, z których wiele wydawało się stworzonych przez siebie.

Bez względu na to, ile energii wlałem, powiedziano mi, że to nigdy nie wystarczy. Związek przypominał wiadro z dziurą w dnie.

Nie bałem się samotności (w końcu jestem introwertykiem), ale też nie bardzo wiedziałem, jak powiedzieć „nie” Alexowi. Bałem się, co by się stało, gdybym to zrobił. Była nazwa dla mojego kompulsywnego zachowania opiekuńczego: współzależność .

Wyczerpywało mnie to wszystko, co czyniło mnie „ja”, ale byłam tak zdeterminowana, aby utrzymać dom tak spokojny, jak to możliwe, że poświęciłam przy tym własne dobre samopoczucie.

Odjeżdżając samochodem, w kółko powtarzałam mantrę mojego terapeuty: „Moje osobiste bezpieczeństwo nie podlega negocjacjom”.

Przestałem się przejmować aktywizmem, fitnessem i powiązaniami ze społecznością. Odłożyłam ubrania na tył szafy, kiedy już nie pasowały, wymieniłam je na bluzy i unikałam odbicia w lustrze.

Jeśli chodzi o nasze życie seksualne, cóż, mój urok dawno temu stał się niewidoczny. Suche zaklęcie było kolejną rzeczą, za którą wzięłam winę, po prostu kolejną wadą niszczącą podstawę tego, co kiedyś było moją samooceną.

Przejrzystość, z wizytą z ufnością

Zimą zmusiłam się do pójścia do zajęcia yogi które kiedyś kochałam, mając nadzieję, że poczuję coś innego niż stanowcze odrętwienie. Kiedy leżałem tam w Savasana , w mojej głowie zapaliła się żarówka: to wszystko wydaje się trochę zbyt znajome.

Zamówiłem terapeutę, aby dowiedzieć się dlaczego, a cotygodniowe spotkanie dało mi nadzieję na lepszą przyszłość. Gdy moje emocjonalne znieczulenie się skończyło, terapia poznawczo-behawioralna pomogła mi połączyć kropki, kiedy ostatnio czułam się w pułapce: dzieciństwo.

Na sesji było miejsce, by wreszcie uhonorować moją przeszłość, aby przekształcić teraźniejszość. „Myślę, że to naprawdę prawda”, zaśmiałem się. „Umawiamy się z ludźmi, którzy przypominają nam jednego z naszych rodziców”.

Mój terapeuta pokazał mi, że właściwiezrobiłmieć siłę i zdolność do wyjścia z sytuacji (w przeciwieństwie do dzieciństwa). Zdałem sobie też sprawę, że muszę przestać grać w tym główną rolę toksyczna dynamika .

Aby zbudować się jeszcze bardziej, potajemnie ślęczałem nad książkami, które chowałem w bagażniku mojego samochodu:

• Kiedy twój kochanek jest kłamcą
• Przestań chodzić po skorupkach jaj
• Nienawidzę cię — nie zostawiaj mnie
• Ciało utrzymuje wynik
• Dzieci pochłoniętych sobą
• Czy kiedykolwiek będę wystarczająco dobry?

Wkrótce poczułem się na tyle pewnie, by poprosić Alexa o przerwę. Nie byłam w sytuacji finansowej, żeby się wyprowadzić, ale miałam nadzieję, że emocjonalna przestrzeń oczyści mi głowę. Zacząłem spać na kanapie i przez chwilę wszystko wydawało się stabilne.

To znaczy, dopóki Alex nie zażartował o porąbaniu mojego ciała na małe kawałki i zakopaniu mnie w lesie na poboczu drogi. „Jeśli ja nie mogę cię mieć, nikt nie będzie” – kpili.

Po tym wiedziałem, że muszę być ostrożny, na wszelki wypadek. Wiedziałem też, że potrzebuję więcej wsparcia JAK NAJSZYBCIEJ. Spokojnie zaproponowałem terapię dla par, ostatnią deskę ratunku, aby wymyślić następny ruch.

Wzmocnienie

Jeśli nadal czytasz, wiesz już, jak kończy się ta historia: wyszedłem.

Nie trwało długo w terapii par, zanim nasze wspólne życie się rozpadło. Alex przyznał się do oszukiwania mnie od pierwszej wiadomości tekstowej i ukrywania sieci kłamstw, dużych i małych.

Dzięki całej wewnętrznej pracy, którą wykonywałem, mogłem zobaczyć, że mój partner nie był wasnw ogólekim sądziłam, że są. Wiedziałem, że nie jestem idealny – daleko od tego – ale na pewno nie zasługiwałem na to. Miałem dość bycia używanym jako rekwizyt. Nagroda. Pionek.

Wiosną, kiedy nasz terapeuta namawiał mnie do wyjazdu, byłam gotowa. To był ostatni impuls, którego potrzebowałem. Związek nie przerodził się jeszcze w przemoc fizyczną, ale nie chciałem zostać w pobliżu i zobaczyć, czy tak się stanie. Mówiąc „nie” Alexowi, odpowiadałem „tak” dla mnie.

Wróciłem do domu z jej biura, spakowałem kilka toreb i złapałem psa, kiedy Alexa nie było. Odjeżdżając samochodem, w kółko powtarzałam mantrę mojego terapeuty: „Moje osobiste bezpieczeństwo nie podlega negocjacjom”.

Odzyskiwanie z PTSD

Odzyskanie siebie było długim procesem. W rzeczywistości dłużej niż sam związek.

Wartość netto Noaha Baumbacha

Zatrzymałem się na chwilę u koleżanki, a potem przeprowadziłem się do własnego mieszkania. Kontynuowałem też terapię, tym razem z kimś, kto specjalizował się w przemocy domowej i Zabiegi EMDR , by uleczyć traumę z dzieciństwa i mój pociąg do „dupków”, jak to ujęła.

Przez około rok nie nawiązałem żadnych nowych kontaktów. walczyłem z PTSD i byłam przerażona, że ​​znów zostanę oszukana przez kogoś, kto wydawał się taki normalny. Miałem problemy z nawiązaniem kontaktu wzrokowego z ludźmi i przetrząsałem wiele rozmów.

Kiedy nie pracowałem, większość dni spędzałem sam na sam z psem, pisząc dzienniki, medytując i czytając. Z biegiem czasu szłam za małymi zwycięstwami, jak noszenie tuszu do rzęs, zakładanie ładnego stroju czy gotowanie zdrowego posiłku. Każde wykonane zadanie zwapniało narastające poczucie pewności siebie.

Wkrótce podjąłem się większych projektów. Wróciłem do ćwiczeń. Zdobyłem nowe hobby. Nawiązałem kontakty w całym mieście, takie jak moi sąsiedzi, sprzedawcy w sklepie spożywczym i ludzie, na których wpadałem każdego dnia.

Kiedy przebywanie w świecie nie było już atakiem paniki, wiedziałem, że jestem na dobrej drodze. W sumie półtora roku zajęło mi ponowne rozpoznanie siebie w lustrze.

W końcu otworzyłem się przed przyjaciółmi i krewnymi o tym, co się wydarzyło, z których wielu nie mogłem nawet zacząć omawiać w tym artykule (to wymagałoby powieści, uwierz mi). Usłyszenie rzeczy takich jak „Wiedziałem, że coś jest nie tak” i słuchanie historii o tym, jak Alex też ich przeraziło, potwierdzało.

Wolność

W dzisiejszych czasach jestem nie do wyjebania. To największy prezent, jaki dał mi Alex.

Można by pomyśleć, że po wszystkim znienawidzę mojego byłego, ale tak naprawdę nie. Właściwie to odczuwam smutek i współczucie dla nich i życia, które spowodowało, że tak się zachowywali. Przede wszystkim mam nadzieję, że znaleźli profesjonalną pomoc.

Wciąż myślę o dobrych czasach, choć zastanawiam się, czy któryś z nich był prawdziwy. Kiedy wyzdrowiałem, nauczyłem się odpuszczać i przestać się przejmować. To tak, jak powiedział mój terapeuta, jak ciasteczko z wróżbą w odpowiednim czasie: „Czasami najlepszym sposobem na pokochanie kogoś jest jadący samochód”.

Aha, a co do tych zasad…

W dniu, w którym rzuciłem ten kubek na moje betonowe patio i patrzyłem, jak się rozpada, uśmiechnąłem się szerzej niż od dłuższego czasu.

W uszach wciąż dzwoniących od stukotu, wróciłem do środka, aby medytować i narysowałem kartę wyroczni na mój ołtarz. Musiałem się śmiać. To, co mnie przywitało, było świetlistym stworzeniem, latającym w nocy.

Świetlik wreszcie wolny.

*Imię i dane identyfikacyjne Alexa zostały zmienione.

Hilary I. Lebow jest dziennikarką zajmującą się zdrowiem z certyfikatami fitness i żywienia wydanymi przez Yoga Alliance i National Academy of Sports Medicine (NASM). Kiedy nie pracuje, znajdziesz ją bawiącą się na plaży z dwoma psami lub zwiedzającą Miami, piękne miasto, które nazywa domem. Przeczytaj więcej o jej pracach tutaj .