Syndrom oszusta: wprowadzenie prawdziwego ja do stołu

Dorastając, uczono nas, że jeśli ciężko pracujemy i robimy wszystko, co w naszej mocy, postawimy się na pozycji, która pozwoli nam odnieść sukces. Przynajmniej zostaniemy docenieni za nasze osiągnięcia.

Ten pomysł brzmiał dobrze i miał dla mnie sens. Ale każde wyróżnienie, jakie otrzymałem w szkole, niosło ze sobą uczucie strachu, a nawet wstydu. Z jakiegoś powodu w głębi duszy wierzyłem, że nie zasługuję na to, co dostałem.

Kiedy po raz pierwszy usłyszałem określenie „syndrom oszusta”, od razu mi się spodobało.jaczuł się jak oszust.

Te uczucia przeniosły się na dorosłość i moją karierę – gdzie już trwa walka o utrzymanie zdrowego poczucia własnej wartości wnierówne środowisko. Ale próba określenia, skąd pochodzi ten stan psychiczny, była sama w sobie walką.

Projekt autorstwa Mekhi Baldwin

Czym jest syndrom oszusta?

Pojęcie zjawisko oszusta (obecnie bardziej znany jako syndrom oszusta) został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1978 roku przez psychologów Pauline R. Clance i Suzanne A. Imes.

Jest wielu, którzy głęboko czują, że ich osiągnięcia są niezasłużone. Z powodu tego zjawiska żadna wiarygodność ani osiągnięcia nie mogą odeprzeć poczucia bycia oszustem.

Z pewnością jednak nie chodzi tylko o klasę i płeć. ZA Badanie 2017 stwierdzili, że poczucie oszustwa nasila skutki dyskryminacji. Na przykład czarnoskórzy studenci, którzy mieli wysoki poziom oszustwa, mieli zwykle wyższy poziom niepokój i depresja .

W ostatnich latach syndrom oszusta stał się głównym tematem, poszerzonym o osoby: wszystkie płcie i rasy . Jest to uznany problem, który trenerzy życia i psychologowie często się zwracają. Chociaż zespół oszusta nie jest uważany za chorobę psychiczną, uważa się go za zdrowie psychiczne kwestia.

Większość dyskusji głównego nurtu na temat syndromu oszusta traktuje go jako problem wewnętrzny wynikający z: brak zaufania do miejsca pracy , na przykład.

Ale czy naprawdę doświadczyłem syndromu oszusta, czy była to naturalna reakcja człowieka z klasy robotniczej żyjącego w środowisku klasowym? Być może czułem się jak oszust, ponieważ byłem tak traktowany.

Baran zazdrosny

Kontekst kulturowy syndromu oszusta

Może kobiety w oryginalnym badaniu Clance and Imes czuły się jak oszustki, ponieważ odniosły sukces? kobiety kariery w epoce, w której wielu nadal wierzyło, że kobiety należą tylko do domu. Sami autorzy zauważyli, że świat jest wrogo nastawiony do kobiet osiągających najlepsze wyniki i że ta dyskryminacja może podtrzymać zjawisko oszusta.

Chociaż termin „syndrom oszusta” pomógł mi wyrazić moje skomplikowane uczucia dotyczące moich własnych osiągnięć, byłoby nieuczciwe udawać, że problem został całkowicie wywołany przeze mnie. Dużą rolę odgrywa uwarunkowanie kulturowe.

Kiedy jesteś uwarunkowany przekonaniem, że nie powinno ci się płacić tyle, ile jesteś wart, kiedy rzadko widzisz ludzi, którzy wyglądają jak ty, przedstawianych jako osoby osiągające dobre wyniki, a twoi rówieśnicy sugerują, że dotarłeś tak daleko tylko dzięki akcji afirmatywnej, żyzny grunt dla rozwoju syndromu oszusta. Jest to czynnik, który jest zbyt często ignorowany.

Wiki o Glee Cast

Patrząc do wewnątrz na przywilej

Imes i Clance zauważyli, że kobiety z zespołem oszusta często przypisują swój sukces czynnikowi zewnętrznemu, takiemu jak szczęście. Chociaż może się to wydawać minimalizujące, istnieje czynnik zewnętrzny, który może przyczynić się do sukcesu nawet bardzo zmotywowanych i pracowitych wśród nas: przywilej .

W czasach, gdy zastanawiam się, czy zasługuję na moje osiągnięcia, często zastanawiam się, czy to mój syndrom oszusta wkrada się, czy po prostu sprawdzam swój przywilej. Chociaż może nie wydawać się, że przywileje są zawsze równomiernie rozłożone, istnieją i mają wpływ.

Abyśmy mogli zająć się wszystkimi poziomami dyskryminacji w naszej karierze, musimy zadać sobie pytanie: „Czy zasługuję na to bardziej niż następna osoba, czy też w grę wchodzi mój przywilej?” Jednak wiele porad dotyczących samopomocy z głównego nurtu sugeruje, że:niekwestionować nasze osiągnięcia właśnie dlatego, że może to brzmieć jak syndrom oszusta.

Twierdzę, że syndrom oszusta faktycznie utrudnia ludziom sprawdzenie swoich przywilejów. Kiedy boję się, że zostaniem „wyłapany” jako oszust, nie chcę, aby moje osiągnięcia były kwestionowane.

Instynktownie staję się defensywny, zamiast faktycznie angażować się w mój przywilej, ponieważ uznanie przywileju oznacza akceptację, że może jajestemoszustwo. Oznacza to, że pewne możliwości i osiągnięcia pojawiły się w wyniku dyskryminacji innych zamiast moich własnych kwalifikacji.

Może gdyby ci z przywilejami częściej kwestionowali swoje osiągnięcia, mogłoby to przynieść więcej samoświadomość , co może przynieść bardziej aktywne wsparcie dla tych, którzy są zmarginalizowani.

Jak radzić sobie z syndromem oszusta

Może się to wydawać zniechęcające, ale istnieją skuteczne sposoby na pokonanie uczucia oszusta.

• Porozmawiaj. Dyskusja z przyjaciółmi, terapia rozmowa , a terapia grupowa może pomóc ci uzyskać perspektywę na twoją wartość, umiejętności i kontekst kulturowy. ZA Badanie 2020 odkryli, że terapia grupowa była szczególnie pomocna w zapobieganiu poczuciu izolacji.
• Zajmij się negatywnym mówieniem do siebie. Często jesteśmy naszymi najgorszymi krytykami. Poświęć trochę czasu na dzielenie się i świętowanie swoich zwycięstw, zwłaszcza z innymi. Sprawdź się, kiedy zaczniesz podążać tą samokrytyczną drogą.
• Pracuj nad samozrozumieniem i akceptacją. Poświęć czas na poznanie swoich mocnych stron i wyzwań. Zaakceptuj sytuacje, w których nauczenie się, jak uniknąć konieczności bycia „doskonałym”, może zająć więcej czasu.
• Pamiętaj, że nie jesteś sam. To prawdopodobnie dotyczy większości z nas w momentach naszego życia, więc wiedz, że nie jesteś sam w swoich uczuciach.
• Oddziel fakty od uczuć. Mówiąc o wszystkich uczuciach, sama świadomość, że je odczuwasz, może sprawić, że będziesz bardziej świadomy, gdy się pojawią. Skoncentruj się na faktach, a nie na jakichkolwiek utrzymujących się niezwiązanych z nimi uczuciach.
• Unikaj porównywania. Zwłaszcza na Media społecznościowe staraj się unikać porównywania swojego życia i sukcesu z innymi. Nie widzimy całej historii nikogo, więc nie warto próbować mierzyć sukcesu w porównaniu z innymi.

Brak łatwych odpowiedzi na syndrom oszusta

Jak odróżnić syndrom oszusta od czynności sprawdzania swojego przywileju? Nie ma na to łatwych odpowiedzi. Ale zamiast unikać niewygodnych pytań, musimy przy nich siedzieć.

Chociaż ważna jest praca nad własnym wizerunkiem, ważne jest również, aby myśleć o syndromie oszusta w kontekście społeczeństwa, które nie ma sobie równych. Nie jesteśmy w stanie samodzielnie pomóc w wydostaniu się z opresji, ale możemy nadal osiągać sukcesy z odpowiednim nastawieniem.